Ludwik Tadeusz Zambrzycki


Ludwik Tadeusz Zambrzycki w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ludwik Tadeusz Zambrzycki, (Zembrzycki) (ur. 1803 – zm. 1834 w Paryżu) – działacz Wielkiej Emigracji, powstaniec listopadowy.

W czasie powstania był dowódcą oddziału wileńskiego. Ranny pod Owsiannikami. Brał udział w odwrocie z Litwy z gen. Henrykiem Dembińskim. Otrzymał dyplom dobrze zasłużonego Ojczyźnie. 2 lipca 1831 gen. Antoni Giełgud mianował go porucznikiem 26. Pułku Piechoty. Odznaczony Krzyżem Złotym Orderu Virtuti Militari. Poseł na sejm 1830-1831 roku z ziem zabranych z powiatu brasławskiego[1].

W 1832 przybył do Paryża. Był członkiem Towarzystwa Litewskiego i Ziem Ruskich w Paryżu w 1832 roku[2]. W latach 1832-1833 uczęszczał do Szkoły Sztabu Generalnego. W 1834 znalazł się na liście osób wyłączonych spod carskiej amnestii.

Pochowany na Cmentarzu Montmartre.

Bibliografia | edytuj kod

  • Polacy pochowani na cmentarzu Montmartre oraz Saint-Vincent i Batignolles w Paryżu, praca zbiorowa pod red. Andrzeja Biernata i Sławomira Górzyńskiego, Warszawa 1999

Przypisy | edytuj kod

  1. Andrzej Biernat , Ireneusz Ihnatowicz , Vademecum do badań nad historią XIX i XX wieku, Warszawa 2003, s. 482, tam mylnie podane jako powiat bracławski.
  2. druk ulotny, odezwa Towarzystwa Litewskiego i Ziem Ruskich, Paryż 23 sierpnia 1832, niepaginowana
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Ludwik Tadeusz Zambrzycki" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy