Luminancja


Luminancja w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Luminancja – wielkość fotometryczna będąca miarą natężenia oświetlenia padającego w danym kierunku. Opisuje ilość światła, które przechodzi lub jest emitowane przez określoną powierzchnię i mieści się w zadanym kącie bryłowym. Jest to miara wrażenia wzrokowego, które odbiera oko ze świecącej powierzchni. Jednostką luminancji w układzie SI jest kandela na metr kwadratowy (cd/m²), dawniej znana też jako nit (nt), a w układzie CGSstilb.

Luminancja punktu powierzchni w danym kierunku – wielkość fotometryczna wyrażająca iloraz elementarnej światłości d I , {\displaystyle {\text{d}}I,} jaką emituje elementarne otoczenie d S {\displaystyle {\text{d}}S} danego punktu w tym kierunku, do wielkości pozornej tego otoczenia widzianej z danego kierunku:

L = d I d S cos ϵ . {\displaystyle L={\frac {{\text{d}}I}{{\text{d}}S\cos \epsilon }}.}

Definicja | edytuj kod

Luminancja jest zdefiniowana jako:

L v = d 2 F d A d Ω cos θ , {\displaystyle L_{v}={\frac {{\text{d}}^{2}F}{{\text{d}}A\,{\text{d}}{\Omega }\cos \theta }},}

gdzie:

L v {\displaystyle L_{v}} – wartość luminancji (cd/m²), F {\displaystyle F} – wielkość strumienia świetlnego (lm), A {\displaystyle A} powierzchnia źródła (m²), Ω {\displaystyle \Omega } – wielkość kąta bryłowego (sr), θ {\displaystyle \theta } kąt pomiędzy normalną do powierzchni i określonym kierunkiem.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Luminancja" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy