Manganowce


Manganowce w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Manganowce

Manganowcepierwiastki 7 (daw. VIIB lub VII pobocznej) grupy układu okresowego: mangan (Mn), technet (Tc), ren (Re) i bohr (Bh).

Spis treści

Położenie w układzie okresowym | edytuj kod

Manganowce należą do bloku d w układzie okresowym, są pierwiastkami przejściowymi.

Konfiguracje elektronowe:

  • Mn - [Ar]3d54s2
  • Tc - [Kr]4d65s1
  • Re - [Xe]4f145d56s2
  • Bh - [Rn]5f146d57s2 (przewidywana)

Występowanie w przyrodzie | edytuj kod

Spośród manganowców największe rozpowszechnienie w skorupie ziemskiej ma mangan, ren jest pierwiastkiem bardzo rzadkim, a technet występuje tylko śladowo w niektórych rudach uranowych jako produkt naturalnej reakcji rozszczepienia uranu. Bohr nie występuje w przyrodzie, a całość wykorzystywanego technetu jest wytwarzana w sposób sztuczny.

Właściwości | edytuj kod

Manganowce występują na różnych stopniach utlenienia, zwłaszcza na II, III, IV i VI. Najwyższy stopień utlenienia (równy numerowi grupy) wynosi VII. Tworzą zarówno kationy, jak i aniony.

Mangan jest twardym, kruchym, srebrzystym metalem. Reaguje z kwasami nieutleniającymi z wydzieleniem wodoru. Reaguje również z wodą, dając wodorotlenek manganu(II) Mn(OH)2. Rozdrobniony mangan łatwo zapala się w powietrzu, tworząc tlenek manganu(II) MnO.

Właściwości renu i technetu są bardzo zbliżone. Są to srebrzyste metale, które matowieją w wilgotnym powietrzu. Oba pierwiastki reagują z kwasem azotowym i kwasem siarkowym. W wyniku ich spalania powstają tlenki: tlenek technetu(VII) Tc2O7 i tlenek renu(VII) Re2O7.

Zastosowanie | edytuj kod

Bibliografia | edytuj kod

  • Harald Gärtner, Manfred Hoffmann, Horst Schaschke, Ina Maria Schürmann: Chemia. Kompendium. Warszawa: Świat Książki, 2006.
Na podstawie artykułu: "Manganowce" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy