Marian Baranowski


Marian Baranowski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Marian Stanisław Baranowski (ur. 7 maja 1912 w Naramicach, pow. wieluński, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – podporucznik rezerwy piechoty Wojska Polskiego, harcmistrz Związku Harcerstwa Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się w rodzinie Józefa i Marianny z Polowych. Absolwent seminarium nauczycielskiego w Lesznie. Ukończył dywizyjny kurs podchorążych rezerwy w 27 pułku piechoty. Na stopień podporucznika został mianowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 1758. lokatą w korpusie oficerów rezerwy piechoty[1].

W okresie międzywojennym pracował jako nauczyciel. Był harcmistrzem Związku Harcerstwa Polskiego.

W kampanii wrześniowej walczył wzięty do niewoli przez Sowietów, osadzony w Kozielsku. Został zamordowany wiosną 1940 w lesie katyńskim. Figuruje na liście wywózkowej 029/4 z 1940.

Życie prywatne | edytuj kod

Mieszkał w Ożegowie, gmina Siemkowice, pow. wieluński

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Rybka i Stepan 2004 ↓, s. 150.

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

http://wojcin.pl/katyn_1940_6.php

Na podstawie artykułu: "Marian Baranowski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy