Marian Jaworski (polityk)


Marian Jaworski (polityk) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Grób Mariana Jaworskiego na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach

Marian Jaworski ps. „Maurycy”[1], (ur. 13 sierpnia 1912 w Warszawie, zm. 28 marca 1967[1]) – polski polityk komunistyczny, poseł na Sejm Ustawodawczy i na Sejm PRL I, II, III, IV kadencji.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Uzyskał wykształcenie średnie, syn Franciszka, chłopa, a później woźnego i listonosza i Marii. W 1927 skończył szkołę podstawową i zaczął naukę w szkole handlowej, którą rok później przerwał z powodu trudności materialnych. Pracował jako pomocnik sklepowy. W 1930 skończył wieczorową szkołę handlową i został pomocnikiem księgowego. 1933 powołany do służby wojskowej w 1 pułku piechoty w Wilnie, zwolniony przedterminowo z powodu złego stanu zdrowia. Później był bezrobotny i dorabiał jako korepetytor. W grudniu 1937 otworzył sklep galanteryjny, w 1938 eksternistycznie zdał maturę. We wrześniu 1939 brał udział w obronie Warszawy w Ochotniczych Batalionach Obrony Warszawy. W sierpniu 1940 aresztowany w łapance ulicznej i wysłany do obozu Auschwitz. Zwolniony w październiku 1940. W 1941 nawiązał kontakty z komunistami, od stycznia 1942 należał do Polskiej Partii Robotniczej, a następnie do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W PZPR od 3 lipca 1958 do 28 marca 1967 był I sekretarzem Warszawskiego Komitetu Wojewódzkiego PZPR. Od 1959 do 1964 był również zastępcą członka, następnie do 1967 członkiem Komitetu Centralnego PZPR. Zastępca kierownika wydziału rolnego KC PPR (1946, 1948) i PZPR (1948–1949).

W latach 1942–1943 jego sklep był jednym z lokali partyjnych. Od września 1942 kierował pracą Centralnego Kolportażu, od grudnia 1942 Centralnej Techniki Partyjnej. 25 lutego 1943 ponownie aresztowany, osadzony przy al. Szucha, potem na Pawiaku, w końcu w maju 1944 ponownie wywieziony do Auschwitz, a w styczniu 1944 do Flossenbürga, w maju 1945 wrócił do kraju.

W 1949 został sekretarzem generalnym Związku Samopomocy Chłopskiej, w okresie od 7 lutego 1953 do 15 stycznia 1956 był wiceministrem rolnictwa.

Poseł na Sejm Ustawodawczy i na Sejm PRL I, II, III, IV kadencji. Przewodniczący Krajowej Rady Spółdzielczości Produkcyjnej, członek Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu w 1958.[2].

Zmarł 28 marca 1967 i został pochowany w Alei Zasłużonych na Powązkach Wojskowych w Warszawie (kw. 27 rz. Tuje m. 18)[3].

Przez szereg lat związany był z papiernią w Jeziornie, gdzie był członkiem zakładowej oddziałowej organizacji partyjnej[1].

Odznaczenia | edytuj kod

Upamiętnienia | edytuj kod

3 stycznia 1968 roku Warszawskie Zakłady Papiernicze otrzymały imię Mariana Jaworskiego[1]. Jego imię nosiła także ulica w Konstancinie-Jeziornie w dzielnicy Mirków, 13 grudnia 2017 zarządzeniem wojewody mazowieckiego nazwę zmieniono na ul. Anny Walentynowicz[5].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d Henryk Szafrański. Marian Jaworski "Maurycy". „Rocznik Mazowiecki 2”, s. 299-307, 1969. 
  2. Trybuna Robotnicza, nr 4 (4350) 7 stycznia 1958 roku, s. 2.
  3. Wyszukiwarka cmentarna – Warszawskie cmentarze. cmentarzekomunalne.com.pl. [dostęp 2019-11-25].
  4. http://bs.sejm.gov.pl/F?func=find-b&request=000004510&find_code=SYS&local_base=ARS10
  5. Konstancin24.eu, Konstancin 24 - Ulica Mariana Jaworskiego zmieni nazwę [dostęp 2017-12-14] .

Bibliografia | edytuj kod

  • Leksykon Historii Polski z 1995, s. 282
  • Słownik biograficzny działaczy polskiego ruchu robotniczego t. 2, Warszawa 1987.
  • Informacje w BIP IPN
Na podstawie artykułu: "Marian Jaworski (polityk)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy