Men at Work


Men at Work w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Men at Workaustralijski zespół muzyczny, grający muzykę rockową z silnymi wpływami reggae. Grupa działała w latach 80. XX wieku.

Zespół jest najbardziej znany z światowego przeboju Down Under z roku 1982, podejmującej w komicznej formie (tekst, wideoklip) tematykę zagranicznych wojaży Australijczyków. Utwór ten w wielu krajach długo zajmował miejsca w pierwszej dwudziestce list przebojów, w tym także na pierwszym miejscu (np. w Wielkiej Brytanii).

W 1983 roku Men At Work zdobył Nagrodę Grammy dla najlepszego nowego wykonawcy[1].

Spis treści

Historia | edytuj kod

Początki grupy | edytuj kod

W 1967 r. Colin Hay wyemigrował wraz z rodziną ze Szkocji do Australii. W 1978 r. razem z Ronem Strykertem stworzył duet, do którego dołączył wkrótce perkusista Jerry Speiser i klawiszowiec Greg Sneddon[2]. Początkowo tworzyli bezimienną czteroosobową grupę, która później przekształciła się w Men at Work. W 1979 r. Sneddon opuścił zespół, a jego miejsce zajął saksofonista/flecista i klawiszowiec Greg Ham. Grupę uzupełnił jeszcze basista John Rees.

Międzynarodowy sukces (1981-1983) | edytuj kod

W 1981 r. zespół podpisał kontrakt z wytwórnią Columbia Records. W sierpniu tego samego roku singiel „Who Can It Be Now?”, dotarł na 1 miejsce australijskiej listy przebojów. Późniejszy singiel (przerobiona wersja „Down Under”) i ich pierwszy album Business as Usual, także odniosły wielki sukces i stały się numerami jeden w Australii.

Pomimo australijskiego sukcesu i starań amerykańskiego producenta Petera McIana, album dwukrotnie był odrzucany przez macierzystą firmę Columbii w Stanach Zjednoczonych. Jednak dzięki uporowi zarządu zespołu, album w końcu po sześciu miesiącach od australijskiej premiery pojawił się w USA i Wielkiej Brytanii.

W październiku 1982 r. singiel „Who Can It Be Now?” stał się numerem jeden w USA, a w listopadzie album Business as Usual przez piętnaście tygodni zajmował pierwsze miejsce na liście najlepszych albumów i sprzedał się w 15 milionach egzemplarzy na świecie. W samych Stanach Zjednoczonych sprzedaż osiągnęła poziom 6 milionów płyt. Grupa zrealizowała teledyski do piosenek z tej płyty: Down Under, Who Can It Be Now? oraz Be Good Johnny dla MTV. Gdy „Who Can It Be Now?” nadal był w dziesiątce najlepszych utworów, wydany został drugi singiel grupy „Down Under”. W ciągu dziesięciu tygodni z miejsca 79 zawędrował na pierwsze. W styczniu 1983 r. album i singiel grupy znajdował się wśród najlepszych zarówno w Stanach, jak i Wielkiej Brytanii, a tego nie osiągnął wcześniej żaden australijski zespół. Trzeci singiel „Be Good Johnny” również odniósł sukces, ale został przyjęty z umiarkowanym entuzjazmem, szczególnie w USA.

W 1983 r. zespół wydał swój drugi album pt. Cargo. Choć był on gotowy już w lecie 1982 r., to fenomenalny sukces ich debiutu spowodował, że wstrzymano się z jego wydaniem. Nowa płyta szybko stała się numerem jeden w Australii i choć w Stanach była już mniej popularna, to osiągnęła jednak sprzedaż w wysokości 3 milionów egzemplarzy. W tym samym czasie Business as Usual wciąż zajmował wysokie pozycje na światowych listach przebojów. Trzy utwory z albumu Cargo ukazały się na singlach: „Overkill”, „It's a Mistake”, oraz „Dr. Heckyll and Mr. Jive”.

Rozpad (1984-1986) | edytuj kod

W 1984 r. po dwóch latach ciągłego koncertowania zespół zrobił sobie długą przerwę, po której z grupą rozstał się perkusista Jerry Speiser i basista John Rees. Zastąpili ich muzycy sesyjni. Pozostali członkowie (Hay, Ham i Strykert) nagrali trzeci album Two Hearts, który sprzedał się „tylko” w 500 000 kopii i osiągnął 50 miejsce na liście najlepszych albumów w USA. Chociaż na singlach wydano cztery piosenki promujące płytę: „Everything I Need”, „Man With Two Hearts”, „Maria” i „Hard Luck Story”, to tylko pierwsza z nich znalazła się na amerykańskiej liście przebojów.

Wkrótce zespół opuścił gitarzysta Ron Strykert, a zaraz po nim klawiszowiec i saksofonista Greg Ham. Jedyny pozostały z pierwotnego składu muzyk, Colin Hay, nadal koncertował z muzykami sesyjnymi.

W 1985 r. podczas koncertu Oz for Africa (który był częścią światowego programu Live Aid), grupa wykonała trzy piosenki „Maria”, „Overkill” i niewydaną wcześniej „The Longest Night[3].

Na początku 1986 r. zespół ostatecznie się rozpadł, a Colin Hay rozpoczął pracę nad swoim pierwszym solowym albumem, Looking for Jack.

Reaktywacja | edytuj kod

W roku 1996, muzycy z pierwotnego składu: Colin Hay i Greg Ham ponownie podjęli współpracę, by odbyć tournée po Ameryce Południowej z muzykami sesyjnymi. W czasie, gdy święcili największe sukcesy, byli bardzo popularni na tym kontynencie. W roku 1998 ukazał się koncertowy album Brazil, zawierający nagrania z koncertów grupy w tym kraju.

W latach 1998–2000 zespół odbył światową trasę koncertową, podczas której jego skład często się zmieniał.

W 2000 roku razem z Paulem Hoganem (słynnym Krokodylem Dundeem) zagrali swój najbardziej znany utwór "Down Under" podczas ceremonii zamknięcia Olimpiady w Sydney[4].

Członkowie pierwotnego składu grupy | edytuj kod

Dyskografia | edytuj kod

Albumy | edytuj kod

  • Business as Usual (1982) numer 1 w USA i Australii
  • Cargo (1983) numer 3 w USA, numer 1 w Australii
  • Two Hearts (1985)
  • Contraband: The Best Of Men At Work (1996);
  • Brazil (1998).

Single | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. GRAMMY Rewind: 25th Annual GRAMMY Awards
  2. Men at Work: Best Music from the 1980s
  3. Review of the "Oz for Africa" benefit concert broadcast by MTV
  4. VH1.com : INXS : INXS, Midnight Oil, Men At Work Close Sydney Olympics
Kontrola autorytatywna (zespół rockowy):
Na podstawie artykułu: "Men at Work" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy