Michael Grant (bokser)


Michael Grant (bokser) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Michael Grant (ur. 4 sierpnia 1972 w Chicago) – amerykański bokser wagi ciężkiej.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Stoczył tylko dwanaście amatorskich walk, z których wygrał jedenaście. Jako zawodowiec debiutował w 1994. Jego pierwszym poważniejszym przeciwnikiem był Corey Sanders (nie mylić z innym, bardziej znanym bokserem, Corrie Sandersem), którego znokautował w drugiej rundzie. Następnie pokonał między innymi Rossa Puritty'ego, Lionela Butlera, Alfreda Cole'a oraz Jorge Luisa Gonzaleza.

Kariera Granta nabrała przyspieszenia po pokonaniu kolejno Davida Izona, Obeda Sullivana i Lou Savarese.

20 listopada 1999 stoczył walkę z Andrzejem Gołotą. Stawką tego pojedynku była możliwość zmierzenia się z Lennoxem Lewisem w walce o mistrzostwo świata. Grant już w pierwszej rundzie leżał na deskach, a jednak wyszedł zwycięsko z tego starcia. W dziesiątej rundzie Gołota po tym, jak podniósł się z nokdaunu, odmówił dalszej walki[2].

29 kwietnia 2000 doszło do starcia Granta z Lewisem. Brytyjczyk bronił mistrzowskich pasów organizacji IBF i WBC. Organizacja WBA zabroniła Lewisowi walki z Grantem, w związku z czym stracił on jej tytuł mistrzowski. Lewis efektownie zakończył pojedynek, nokautując Granta w drugiej rundzie[3].

Następna walka to kolejna szybka porażka Granta – tym razem z Jameelem McCline'em już w pierwszej rundzie[4]. Od tego momentu do końca 2008 Grant stoczył jeszcze piętnaście pojedynków, w większości z bokserami mniejszego kalibru. Czternaście z nich wygrał. Jedyna przegrana – przez techniczny nokaut w siódmej rundzie – nastąpiła z najbardziej klasowym bokserem z tego grona, Dominickiem Guinnem[5].

7 maja 2010 Grant powrócił na ring, pokonując przez techniczny nokaut w pierwszej rundzie Kevina Burnetta[6]. W następnej walce, 21 sierpnia 2010, przegrał jednogłośnie na punkty z Tomaszem Adamkiem w stosunku 117–111, 118–110 i 118–111[7]. 11 marca 2011 pokonał przez nokaut w 3. rundzie Tye'a Fieldsa.

24 maja 2013 przegrał przed czasem w ósmej rundzie z Carlosem Takamem a 24 października 2014 w Moskwie w piątej z Manuelem Charrem.

22 kwietnia 2017 zmierzył się w walce wieczoru z Krzysztofem Zimnochem na gali w Legionowie. Pojedynek przegrał przez nokaut w 2. rundzie.

Lista walk na zawodowym ringu | edytuj kod

 Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Przypisy | edytuj kod

  1. Michael Grant zmierzy się z Krzysztofem Zimnochem w Legionowie. eurosport.onet.pl, 21 marca 2017. [dostęp 21 marca 2017].
  2. Boxing Encyclopedia (ang.). [dostęp 2010-06-24].
  3. John Gregg: Lewis Bombs Out Grant (ang.). The Boxing Times. [dostęp 2010-06-24].
  4. John Gregg: McCline TKO's Grant in One (ang.). The Boxing Times. [dostęp 2010-06-24].
  5. John Gregg: Guinn Hammers Out Grant In Seven (ang.). The Boxing Times. [dostęp 2010-06-24].
  6. Griffin upsets Mitchell (ang.). Fightnews.com, 07.05.2010. [dostęp 2010-06-24].
  7. Kurt Wolfheimer: Adamek defeats Grant (ang.). Fightnews.com. [dostęp 2010-08-22].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Michael Grant (bokser)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy