Michel Rocard


Michel Rocard w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Michel Rocard, 1981

Michel Rocard (ur. 23 sierpnia 1930 w Courbevoie, zm. 2 lipca 2016 w Paryżu[1][2]) – francuski polityk, wieloletni parlamentarzysta krajowy, minister, w latach 1988–1991 premier Francji, działacz i lider Partii Socjalistycznej, eurodeputowany.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Urodził się w rodzinie protestanckiej. Studiował w Instytucie Nauk Politycznych w Paryżu i następnie w École nationale d’administration. Od 1958 był zatrudniony jako inspektor finansowy[3]. Pracował także jako dziennikarz, opracował raport krytykujący sytuację uchodźców w czasie wojny algierskiej.

Od lat 60. pozostawał aktywny w polityce. Został działaczem Parti socialiste unifié. Od 1967 do 1973 pozostawał jej faktycznym przewodniczącym (sekretarzem krajowym). W 1974 zdecydował się z grupą działaczy przejść do bardziej umiarkowanej Partii Socjalistycznej (PS)[4]. W 1975 został członkiem jej biura wykonawczego, do 1979 pełnił funkcję krajowego sekretarza ds. sektora publicznego[3].

W 1969 kandydował w wyborach prezydenckich, uzyskując 3,61% głosów i zajmując 5. miejsce wśród 7 kandydatów[5]. Nigdy później nie ubiegał się o ten urząd.

Również od 1969 zaczął obejmować różne funkcje publiczne. Został wówczas wybrany do Zgromadzenia Narodowego (do 1973). Powrócił do niższej izby krajowego parlamentu w 1978, uzyskiwał reelekcję w 1981, 1986 i 1988, kandydując w różnych okręgach wyborczych departamentu Yvelines. Pełnił też stanowiska w administracji terytorialnej. Był wieloletnim radnym Conflans-Sainte-Honorine, a w latach 1977–1994 sprawował urząd mera tej miejscowości. Zasiadał również w radzie regionu Île-de-France[3].

W latach 1981–1983 w dwóch rządach Pierre’a Mauroy był ministrem planowania gospodarczego. Następnie w jego trzecim rządzie i w gabinecie Laurenta Fabiusa sprawował do 1985 urząd ministra rolnictwa[3]. 10 maja 1988 objął stanowisko premiera Francji (jego poprzednikiem był Jacques Chirac), które zajmował do 15 maja 1991, ustępując na rzecz Édith Cresson. Kierował w tym czasie dwoma gabinetami – pierwszy rząd Michela Rocarda powstał 10 maja 1988, zaś drugi urzędował od 23 czerwca 1988[6]. W 1993 Michel Rocard stanął na czele Partii Socjalistycznej jako jej pierwszy sekretarz, ustąpił już jednak po roku[4]. Od 1995 do 1997 był członkiem francuskiego Senatu[7].

W 1994, 1999 i 2004 z ramienia PS był wybierany do Parlamentu Europejskiego IV, V i VI kadencji. Należał do grupy socjalistycznej. Był przewodniczącym Komisji ds. Rozwoju i Współpracy (1997–1999), Komisji ds. Socjalnych i Zatrudnienia (1999–2002), Komisji Kultury, Młodzieży, Edukacji, Mediów i Sportu (2002–2004)[8]. Mandat europosła złożył w styczniu 2009 na pół roku przed końcem VI kadencji. W tym samym roku stanął na czele komisji ekspertów badającej zasadność wprowadzenia we Francji opodatkowania emisji dwutlenku węgla.

W 1991 został odznaczony Krzyżem Wielkim Orderu Zasługi Rzeczypospolitej Polskiej[9].

Skład rządów Michela Rocarda | edytuj kod

Pierwszy gabinet | edytuj kod

Drugi gabinet | edytuj kod

  • Michel Rocard – premier[6][10]
  • Lionel Jospin – minister stanu, minister edukacji narodowej, sportu i młodzieży
  • Pierre Bérégovoy – minister gospodarki, finansów i budżetu
  • Maurice Faure – minister stanu (do 22 lutego 1989), minister zaopatrzenia i mieszkalnictwa (22 lutego 1989 resort przejął Michel Delebarre)
  • Roland Dumas – minister stanu, minister spraw zagranicznych
  • Michel Durafour – minister stanu (od 22 lutego 1989), minister służb publicznych i reformy administracyjnej
  • Michel Delebarre – minister stanu, minister spraw miejskich (od 22 grudnia 1990)
  • Pierre Arpaillange – minister sprawiedliwości (2 października 1990 resort przejął Henri Nallet)
  • Jean-Pierre Chevènement – minister obrony (29 stycznia 1991 resort przejął Pierre Joxe)
  • Pierre Joxe – minister spraw wewnętrznych (29 stycznia 1991 resort przejął Philippe Marchand)
  • Roger Fauroux – minister przemysłu i planowania przestrzennego
  • Édith Cresson – minister spraw europejskich (do 2 października 1990)
  • Michel Delebarre – minister transportu i spraw morskich (do 21 grudnia 1990)
  • Louis Besson – minister zaopatrzenia, mieszkalnictwa, transportu i spraw morskich (od 21 grudnia 1990)
  • Jean-Pierre Soisson – minister zatrudnienia, pracy i szkoleń zawodowych
  • Jacques Pelletier – minister współpracy na rzecz rozwoju
  • Jack Lang – minister kultury i komunikacji
  • Louis Le Pensec – minister spraw zamorskich
  • Henri Nallet – minister rolnictwa i leśnictwa (2 października 1990 resort przejął Louis Mermaz)
  • Paul Quilès – minister poczty i telekomunikacji
  • Jean Poperen – minister ds. kontaktów z parlamentem
  • Claude Évin – minister solidarności, zdrowia i ochrony socjalnej (od 2 października 1990 minister spraw społecznych i solidarności)
  • Hubert Curien – minister badań naukowych i technologii
  • Jean-Marie Rausch – minister handlu zagranicznego[11]

Przypisy | edytuj kod

  1. Michel Rocard est décédé cet après-midi (fr.). lepoint.fr, 2 lipca 2016. [dostęp 2 lipca 2016].
  2. Mort de Michel Rocard: Hollande salue une «grande figure de la République et de la gauche» (fr.). lemonde.fr, 2 lipca 2016. [dostęp 2 lipca 2016].
  3. a b c d Profil na stronie socialistgroup.eu (ang.). [dostęp 22 marca 2011].
  4. a b Leaders of France (ang.). terra.es. [dostęp 22 marca 2011].
  5. Élection présidentielle 1969 (fr.). france-politique.fr. [dostęp 22 marca 2011].
  6. a b c Présidents de la République et Gouvernements sous la Ve (fr.). assemblee-nationale.fr. [dostęp 3 lutego 2018].
  7. Michel Rocard na stronie Senatu (fr.). [dostęp 22 marca 2011].
  8. Profil na stronie Parlamentu Europejskiego. [dostęp 22 marca 2011].
  9. Lista osób odznaczonych Krzyżem Wielkim Orderu Zasługi RP w latach 1992–2005. prezydent.pl. [dostęp 24 sierpnia 2012].
  10. a b Skład rządu uzupełniali ministrowie delegowani (ministres délégués) i sekretarze stanu.
  11. Od 5 do 17 lipca 1990 minister handlu zagranicznego i turystyki.
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Michel Rocard" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy