Miejscownik


Miejscownik w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Miejscownik (łac. locativus) – forma używana do opisu miejsca akcji[1]. W języku polskim nigdy nie występuje samodzielnie, do opisu miejsca zawsze używa się wyrażeń przyimkowych[2]: o bigosie, w Jaworzynie Śląskiej, przy torach.

Spis treści

Końcówki miejscownika | edytuj kod

Rzeczowniki twardotematowe mają w miejscowniku najczęściej końcówkę -eo kocie, miękkotematowe -uw grudniu. Również rzeczowniki zakończone na k, g, ch przybierają końcówkę u: Bogu, roku, piachu[3].

Pozycja w zdaniu | edytuj kod

Rzeczowniki w miejscowniku występują najczęściej jako okoliczniki miejsca[4]

  • Twoje dzieci siedzą na drzewie.
  • Tańczyła przy rurze wdzięcząc się do klientów.
  • Następną stacją po Obornikach jest Osola.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Milewski 1967 ↓, s. 112.
  2. Nagórko 2007 ↓.
  3. Nagórko 2007 ↓, s. 148.
  4. Nagórko 2007 ↓, s. 293.

Bibliografia | edytuj kod

  • Alicja Nagórko: Zarys gramatyki polskiej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 2007. ISBN 978-83-01-15390-8.
  • Tadeusz Milewski: Językoznawstwo. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1967.
Kontrola autorytatywna (przypadek):
Na podstawie artykułu: "Miejscownik" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy