Mike Ratledge


Mike Ratledge w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Mike Ratledge, właśc. Michael R. Ratledge (ur. 6 maja 1943 w Maidstone) – angielski muzyk i kompozytor grający na instrumentach klawiszowych, jeden z czołowych muzyków sceny kanterberyjskiej, długoletni członek zespołu Soft Machine.

Spis treści

Biografia artystyczna | edytuj kod

Dzieciństwo | edytuj kod

Ojciec jego był dyrektorem szkoły w Canterbury.

Mike od wczesnego dzieciństwa kształcił się muzycznie i nigdy nie był zainteresowany ani rockandrollem ani muzyką popową.

Jego najbliższym przyjacielem był Brian Hopper z tego samego rocznika, starszy brat Hugh Hoppera, rówieśnika Roberta Wyatta. Chociaż Mike i Brian chodzili do tej samej klasy w St. Stephen School, to zaprzyjaźnili się dopiero w Szkole Podstawowej dla Chłopców Simon Langton, gdy zapisali się do szkolnej orkiestry i chóru (Mike śpiewał altem). Wstąpili także do Canterbury Male Voice Choir, który był zapraszany do śpiewania w katedrze w Canterbury, a sam Mike był nawet solistą.

Mike i Brian praktykowali razem muzykę nawzajem w swoich domach wykonując głównie muzykę kameralną i współczesnych kompozytorów. Także jako duet występowali na szkolnych uroczystościach. Stopniowo wchodzili także w krąg takich kompozytorów jak Karlheinz Stockhausen i Pierre Boulez.

Wtedy także odkryli jazz. Mike najpierw zainteresował się pianistą Billem Evansem, ale w wieku 17 lat jego mistrzem stał się Cecil Taylor.

Do tej samej szkoły uczęszczał także Robert Ellidge Wyatt, który chodził do tej samej klasy i przyjaźnił się z młodszym (o dwa lata) bratem Mike'a – Hugh. Normalnie kontakty uczniów starszych z uczniami młodszymi nie były dopuszczalne[1]. Jednak Mike piastował w szkole pozycję szkolnego prefekta, która nakładała na niego obowiązek asystowania w domowych zajęciach młodszych uczniów i utrzymywania wśród nich porządku. To stanowisko pomogło mu w kontaktach z Robertem, który posiadał album Cecila Taylora. Był to rok 1960.

Wtedy Mike ostatecznie stracił zainteresowanie tradycyjną klasyczną muzyką i zaczął brać lekcje pianistyki jazzowej. Brał także udział w szkolnych przedstawieniach teatralnych.

W drugiej połowie 1960 r. przybył do Canterbury Australijczyk Daevid Allen właściciel 200 jazzowych płyt, które wywarły wpływ na całe Canterbury. Mike wspominał Daevid wywarł fantastyczny wpływ na Canterbury w tym czasie. Przywiózł około dwustu jazzowych płyt i nawrócił każdego w Canterbury na nie. Nie wiem, co by się stało bez nich.[2]

Latem 1961 r. Mike ukończył szkołę z wyróżnieniami w językach: angielskim, francuskim i hiszpańskim. Został także jako jedyny ze swojego rocznika nagrodzony możliwością studiów na University College Oxford. Rozpoczął tam studiowanie psychologii, filozofii i języka angielskiego.

Kariera | edytuj kod

W maju 1963 r. Mike rozpoczął wspomagać przyjaciół z The Daevid Allen Trio grą na instrumentach klawiszowych podczas ich występów w Londynie.

W 1964 r. ukończył Uniwersytet Oksfordzki i poza okazjonalnymi jamami i występami z przyjaciółmi, kontynuował swój muzyczny rozwój w Oksfordzie u takich awangardowych muzyków jak Mal Dean i Rab Spall. Napisał także wtedy swoją jedyną popową piosenkę w rytmie 4/4 "Could Have Been the Saddest Thing".

W tym samym roku jego ciotka w nagrodę za ukończenie studiów na Oksfordzie, zafundowała mu podróż do Nowego Jorku. W mieście tym Mike chodził do klubów jazzowych i zapoznawał się ze środowiskiem literackim i muzycznym Nowego Jorku. Poznał między innymi pisarza Williama Burroughsa, u którego przez jakiś czas przebywał. Spodziewał się także kontynuować studia w USA, ale spóźnił się z podaniem o grant na studia[3].

W 1965 r. powrócił do Londynu. Chociaż rozpoczął już współpracę z London School of Economics muzyka okazała się silniejsza. W sierpniu 1966 r. dołączył do grupy Mister Head, w której grali Kevin Ayers (wokal, gitara), Daevid Allen (gitara basowa), Larry Nowlin (gitara) i Robert Wyatt (perkusja, wokal). Dzięki znajomości, William Burroughs wyraził zgodę na wykorzystanie tytułu jego powieści The Soft Machine jako nazwy zespołu.

Mike był w zespole Soft Machine od sierpnia 1966 do marca 1976 r. Odszedł z grupy i przekazał kierowanie nią Karlowi Jenkinsowi.

Po odejściu z zespołu zaangażował się w wykonanie Tubular Bells Mike'a Oldfielda w Royal Albert Hall. Wziął także udział w projekcie Davida Bedforda The Song of the White Horse dla programu arystycznego Omnibus Telewizji BBC. Napisał także muzykę do ambitnego, artystycznego filmu Riddles of the Sphinx.

W 1978 r. rozpoczął współpracę z Karlem Jankinsem w grupie Planet Earth, która nagrała album w 1978 r.

Projekt "Rollercoaster" zaowocował albumem oraz ostatnim wcieleniem grupy Soft Machine, która nagrała wtedy album Land of Cockayne, jednak już bez udziału Ratledge'a.

Kontynuował stałą współpracę z Jenkinsem, która zaoowocowała setkami nagrań dla firmy DeWolfe. Rozpoczął komponowanie muzyki dla reklam i stał się także ich producentem.

W połowie lat 90. współpracował z Jenkinsem w grupie Adiemus, ale na wydanym pierwszym ich albumie jego rola ograniczyła się do zaprogramowania perkusji.

W ostatnich latach odszedł niemal całkowicie od muzyki zajmując się różnorodnymi projektami, jak np. produkcją CD-ROM poświęconego sztuce Wenecji.

Dyskografia | edytuj kod

The Daevid Allen Trio | edytuj kod

  • Live 1963 – Voiceprint VP122CD (1993) WB; Blueprint BP122CD

The Soft Machine | edytuj kod

Albumy studyjne
USA LP – ABC/Probe CPLP 4500 (1968); CD – Big Beat Records 22064 (1987) WB LP – Big Beat WIKA 57 (1986); CD – One Way Records 22064 (1993) WB LP – ABC/Probe SPB 1002 (1969); LP – Big Beat WIKA 58 (1986); CD – One Way Records 22065 (1993) USA LP – Probe CPLP 45055 (1969); CD – Beat Goes On BGO 180 (1993) WB LP – CBS 66246 (1970); CD – Decal LIKD 35 (1988); CD – Beat Goes On BGOCD 180 (1993); CD – Columbia 4714072 (1996) USA LP – Columbia G 30339 (1970); CD – Columbia 30339 (1988); CD – Sony 30339 (1991); CD – Beat Goes On BGO 180 (1993) WB LP – CBS 64280 (1971); USA LP – Columbia C 30754 (1971); CD – One Way Records 26254 (1995); WB LP – CBC 64806 (1972); USA LP – Columbia 31604 (1972); CD – Epic/Sony ESCA 54118 (1991); CD – One Way Records 26227 (1995); WB LP – CBS 66214 (1973) podwójny album; CD – One Way Records A26255 (1995); CD – Columbia/Rewind 4949812 (1999) USA LP – Columbia 32260 (1973) podwójny album; CD – One Way Records 26255 (1996) WB LP – CBS 65799 (1973); CD – One War Records A26256 (1995) USA LP – Columbia 32716 (1973); CD – Epic/Sony ESCA 5419 (1991); CD – One Way Records A26256 (1995) WB LP – Harvest SHSP 4044 (1975); LP – See for Miles Records SEE 283 (1990); CD – See for Miles Records SEE CD283 (1994); USA LP – See for Miles Records SEE 283 (1989); CD – See for Miles Records SEE CD283 (1994); WB LP – Harvest SHSP 4056 (1976); LP – See for Miles Records SEE 285 (1990); CD – See for Miles Records SEE CD285 (1995) USA LP – See for Miles Records SEE 285 (1990); CD – See for Miles Records SEE CD285 (1995);
Podwójne i potrójne zestawy
Składanki
  • Triple Echo WB LP Harvest SHTW 800 (1977)
  • The Peel Sessions WB LP – Strange Fruit SFRLP 201 (1990); CD – Strange Fruit SFRCD 201 (1999)
  • Soft Machine WB CD – Movieplay Gold MPG 74033
  • Backwards WB USA CD – Cuneiform Records Rune 170 (2002)
Albumy koncertowe

Planet Earth | edytuj kod

Rollercaster | edytuj kod

Adiemus | edytuj kod

Wideografia | edytuj kod

DVD

Przypisy | edytuj kod

  1. Graham Bennett. Sof Machine. Out-Bloody-Rageous. Str. 30
  2. Ibid. Str. 37
  3. Ibid. Str. 73

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Mike Ratledge" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy