Narodowy katolicyzm


Narodowy katolicyzm w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Narodowy katolicyzm – doktryna polityczna łącząca nacjonalizm z przyznaniem religii katolickiej statusu wyznania państwowego, na którym będzie oparty ustrój państwa. W Polsce idee narodowo-katolickie pojawiły się na przełomie lat 20. i 30. XX wieku, kiedy to młodzi narodowcy zaczęli głosić konieczność budowy „Katolickiego Państwa Narodu Polskiego”. Popularna jako nacionalcatolicismo w Hiszpanii epoki Francisco Franco, a także w Chorwacji za panowania Ante Pavelića.

Idea ta wzbudza zastrzeżenia pod kątem wewnętrznej spójności logicznej: nacjonalizm jest siłą rzeczy pojęciem eksluzywnym, wykluczającym, a katolicyzm (etym. powszechny) jest pojęciem inkluzywnym. Kościół katolicki nigdy nie autoryzował partii posiadających w nazwie pierwiastek katolicki swoim autorytetem. Tym niemniej Kościół katolicki idei tej nie potępiał, starając się ją jednak kierować na "odpowiednie" – bliższe katolicyzmowi tory. Papież Pius XI przestrzegał przed niebezpieczeństwami nacjonalizmu:

Pomimo tego wielu przedstawicieli liberalnego skrzydła w Kościele katolickim również krytykuje narodowy katolicyzm i dziś Kościół stara się raczej dystansować od tej idei, argumentując m.in., że z przykazania miłości „Miłuj bliźniego swego, jak siebie samego”, oraz listów św. Pawła (Gal 3:28, Kol 3:11) można wywnioskować podobne wezwanie do miłowania narodów bliźnich. Jednocześnie zwolennicy narodowego katolicyzmu argumentują, że z przykazania „Czcij ojca swego i matkę swoją” można też wywnioskować, że specjalna, większa część miłości należy się w stosunku do własnego narodu niż do narodów innych.

Zobacz też | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Narodowy katolicyzm" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy