Nikifor Nikiforow


Nikifor Nikiforow w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Nikifor Petrow Nikiforow (bułg. Никифор Петров Никифоров, ur. 30 grudnia 1852 w Łoweczu, zm. 29 sierpnia 1942 w Sofii[1]) – bułgarski wojskowy i polityk, generał porucznik, minister wojny Carstwa Bułgarii (1911–1913).

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Pochodził z zamożnej rodziny kupieckiej. Ukończył szkołę w rodzinny mieście, a następnie uczył się w szkołach handlowych w Niemczech i w Austrii[1]. Po powrocie do Łowecza pomagał ojcu w handlu. W 1879 ukończył szkołę wojskową w Sofii. Od 1881 służył w pułku piechoty jako dowódca kompanii. W 1883 został wysłany do Odessy, a rok później ukończył szkołę oficerską i uzyskał awans na stopień kapitana. Brał udział w wojnie serbsko-bułgarskiej 1885 jako dowódca 6 pułku piechoty. Walczył pod Caribrodem i pod Pirotem. Za dzielność na polu bitwy został odznaczony Orderem Waleczności IV kl. W 1886 brał udział w tłumieniu buntu oficerów prorosyjskich przeciwko Aleksandrowi I Battenbergowi[1]. W 1887 mianowany dowódcą 9 pułku piechoty, a następnie 4 brygady piechoty[1].

Od 1890 pracował jako inspektor piechoty, w 1895 objął dowództwo 4 presławskiej dywizji piechoty. W tym samym roku objął stanowisko dyrektora departamentu administracji w ministerstwie wojny. Awansowany w 1900 na pierwszy stopień generalski i skierowany do służby dyplomatycznej. Pełnił funkcję ministra pełnomocnego Bułgarii w Niemczech[1]. Po powrocie do Bułgarii w 1911 objął stanowisko ministra wojny w rządzie Iwana Geszowa. W przededniu wojen bałkańskich awansowany na stopień generała porucznika. W sierpniu 1913 przeszedł do rezerwy[1].

Był żonaty (żona Anisija), miał dwóch synów.

Awanse | edytuj kod

  • podporucznik (Подпоручик) (1879)
  • porucznik (Поручик) (1882)
  • kapitan (Kапитан) (1885)
  • major (Майор) (1887)
  • podpułkownik (Подполковник) (1891)
  • pułkownik (Полковник) (1895)
  • generał major (Генерал-майор) (1900)
  • generał porucznik (Генерал-лейтенант) (1912)

Odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 323–324.

Bibliografia | edytuj kod

  • Taszo Taszew: Министрите на България 1879-1999. Sofia: АИ „Проф. Марин Дринов”/Изд. на МО, 1999, s. 323–324.
  • Rumen Rumenin: Офицерският корпус в България 1878-1944 г. vol.4. Sofia: Свети Георги Победоносец, 1996, s. 327.
Na podstawie artykułu: "Nikifor Nikiforow" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy