Obszarnik


Obszarnik w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Obszarnik – określenie właściciela ziemskiego, zazwyczaj pejoratywne. Często używane, również w tym znaczeniu, w okresie II Rzeczypospolitej[1] i Polski Ludowej. Największymi obszarnikami w Polsce byli Zamoyscy herbu Jelita.

Termin ten powstał w czasie po reformie systemu administracyjnego Cesarstwa Austrii ustawą z dnia 12 sierpnia 1866 roku. Ustawa ta ustanawiała w miejsce istniejących dominiówgminy wiejskie (najczęściej jednowioskowe) oraz obszary dworskie. Właśnie permanentny konflikt pomiędzy gminą wiejską a właścicielem folwarku (obszarnikiem) nadał temu ostatniemu owo znaczenie pejoratywne.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Grzywna 1984 ↓, s. 54-57.

Literatura | edytuj kod

  • Stanisław Grodziski, Uwagi nad ustrojem gminy wiejskiej w Galicji, w: Studia galicyjskie. Rozprawy i przyczynki do historii ustroju Galicji, Kraków 2007, ​ISBN 978-83-7188-940-0​.
  • Józef Grzywna: Zjednoczenie Lewicy Chłopskiej Samopomoc w woj. kieleckim w latach 1928-1931. Warszawa - Kraków: 1984.
Na podstawie artykułu: "Obszarnik" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy