Ochotnicze Hufce Pracy


Ochotnicze Hufce Pracy w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Przysięga junaka Ochotniczych Hufców Pracy Siedziba Komendy Głównej OHP przy ul. Tamka 1 w Warszawie

Ochotnicze Hufce Pracy (OHP) – polska organizacja młodzieżowa. Siedziba Komendy Głównej OHP znajduje się przy ul. Tamka 1 w Warszawie.

Spis treści

Opis | edytuj kod

Organizacja została utworzona 13 czerwca 1958 uchwałą Rady Ministrów nr 201/58[1]. OHP w swych założeniach nawiązywały do tradycji Junackich Hufców Pracy z 1936 roku[potrzebny przypis]. Celem działania hufców było zapewnienie młodzieży obojga płci pracy równocześnie z umożliwieniem jej nabycia kwalifikacji zawodowych w połączeniu z zapewnieniem jej ogólnej oświaty i wychowania obywatelskiego[2].

Nabór pierwszych junaków (uczestników hufców) odbył się pomiędzy 20 czerwca a 30 listopada 1958. Zorganizowano cztery hufce w Bieszczadach, liczące łącznie 1200 junaków, które skierowano do pracy przy budowie kolei wąskotorowej Rzepedź-Moczarne, oraz jeden stacjonarny hufiec na Śląsku, skierowany do pracy w Zakładach Chemicznych w Oświęcimiu. Kolejny hufiec pracował w rozbudowywanej wówczas Kopalni i Elektrowni Turów.

Od początku istnienia hufców aż do upadku systemu socjalistycznego w Polsce w 1989 w organizacji tej znaczny swój udział miały struktury zmilitaryzowane oraz Obrona Cywilna[3]. Po roku 1989 struktury te, wraz z zawodowymi wojskowymi, zostały z hufców wyprowadzone. Przemiany organizacyjne w OHP przeprowadzono w oparciu o stosowne ustawy – z 7 września 1991 o systemie oświaty[4] oraz z 16 października 1991 o zatrudnieniu i bezrobociu[5] – i wydane na ich podstawie rozporządzenie Rady Ministrów z 8 września 1992 w sprawie zasad funkcjonowania hufców[6].

Komendanci Główni:

Przypisy | edytuj kod

  1. Uchwała nr 201 Rady Ministrów z 13 czerwca 1958 r. w sprawie organizowania i pracy ochotniczych hufców pracy Związku Młodzieży Socjalistycznej (M.P. 1958 nr 56 poz. 322)
  2. Zadaniem OHP jest: 1) wychowywanie uczestników OHP przez pracę i wpajanie zasad ideowych zgodnych z założeniami programowymi ZMS i ZMW na świadomych obywateli Polski Ludowej, 2) zapewnienie uczestnikom OHP zatrudnienia i możliwo­ści kształcenia w szkołach zawodowych lub zdobywania kwalifikacji zawodowych przez organizowanie innych form szkolenia zawodowego oraz ochrony pracy zgodnie z obowiązującymi przepisami prawnymi, 3) przygotowanie uczestników OHP do obrony kraju przez szkolenie wojskowe i podnoszenie sprawności fizycznej. Uchwała nr 55 Rady Ministrów z 1 marca 1966 r. w sprawie dalszego rozwoju i działalności ochotniczych hufców pracy Związku Młodzieży Socjalistycznej i Związku Młodzieży Wiejskiej. (M.P. 1966 nr 11 poz. 75)
  3. Uchwała nr 185 Rady Ministrów z 30 czerwca 1972 (M.P. 1972 nr 36 poz. 199), Uchwała nr 260 Rady Ministrów z 16 grudnia 1982 (M.P. 1982 nr 31 poz. 267), Rozporządzenie Rady Ministrów z 5 stycznia 1987 (Dz.U. 1987 nr 2 poz. 9), Uchwała nr 139 Rady Ministrów z 8 sierpnia 1988 w sprawie oddziałów obrony cywilnej do odbywania zasadniczej służby w obronie cywilnej (M.P. 1988 nr 23 poz. 210).
  4. Dz.U. 1991 nr 95 poz. 425
  5. Dz.U. 1991 nr 106 poz. 457
  6. Dz.U. 1992 nr 69 poz. 347. Kolejne rozporządzenia 23 maja 1995 (Dz.U. 1995 nr 59 poz. 309), 11 lipca 2000 (Dz.U. 2000 nr 56 poz. 671), 30 grudnia 2004 (Dz.U. 2005 nr 6 poz. 41) i 22 lipca 2011 (Dz.U. 2011 nr 155 poz. 920).

Zobacz też | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Ochotnicze Hufce Pracy" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy