Odoaker


Odoaker w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Odoaker nazywany także Odowac, łac. Flavius Odovacar, Odovacer albo Fl. Odovac [1] (ok. 433493) – wódz germański, prawdopodobnie z plemienia Herulów lub Skirów[2].

Solid Odoakra, wybity w dowód uznania zwierzchności Zenona

Spis treści

Kariera w rzymskiej armii | edytuj kod

Odoaker był synem księcia Skirów Edicona. W młodości został oficerem w świcie Attyli. Później był pretorianinem w służbie cesarstwa zachodniorzymskiego i doszedł do najwyższych stopni wojskowych – magister militum.

Przejęcie władzy | edytuj kod

Zakres geograficzny władzy Odoakra w r. 480.  Zobacz też: Państwo Odoakra.

Stanął na czele spisku wojska i 23 sierpnia 476 został obwołany królem barbarzyńskich oddziałów zbrojnych w Italii. 4 września 476 zdetronizował ostatniego cesarza zachodniorzymskiego Romulusa Augustulusa i wygnał go do dzisiejszego Neapolu (do willi Castellum Lucullanum). W 480 odesłał insygnia cesarskie do Konstantynopola, cesarzowi Zenonowi na znak, że czuje się zależny od władzy cesarzy wschodniorzymskich. W zamian zażądał przyznania mu tytułu patrycjusza. Cesarz Zenon odpowiedział, że Odoaker musi przedłożyć swoje żądania byłemu cesarzowi Juliuszowi Neposowi i przywrócić mu tron cesarstwa zachodniorzymskiego. W liście Zenon zwracał się do Odoakra tytułując go patrycjuszem, tak więc Odoaker uznał, że osiągnął swój cel, czyli podstawę do formalnego sprawowania władzy w Italii jako reprezentant cesarzy wschodniorzymskich. Dla podkreślenia tej sytuacji wybijał na podległym sobie terytorium monety z wizerunkami cesarzy wschodniorzymskich, a nawet przebywającego w Dalmacji cesarza Neposa. Odoaker zachował rzymską armię i administrację. Po śmierci Neposa (480) włączył Dalmację do rządzonego przez siebie państwa. Następnie zdobył Sycylię pokonując Wandalów.

Upadek | edytuj kod

Kolejne sukcesy Odoakra w walce z plemionami Rugiów, gdy w 487 podbił zajmowane przez nich Noricum, zaniepokoiły cesarza Zenona, który wykorzystując jako pretekst skargę syna zabitego przez Odoakra króla Rugiów zachęcił króla Ostrogotów Teodoryka do zaatakowania Italii. 28 sierpnia 489[3] wojska Odoakra przegrały bitwę nad rzeką Isonzo, w wyniku czego Teodoryk opanował północną Italię. Odoaker bronił się jeszcze do marca 493 w dobrze ufortyfikowanej Rawennie. W wyniku zawartego ostatecznie porozumienia obaj wodzowie mieli sprawować władzę wspólnie. Po kilku dniach Odoaker został jednak razem z żoną, bratem Onuflem i synem Telą zamordowany przez swego rywala podczas uroczystej uczty.

Przypisy | edytuj kod

  1. AE 1967, 00007, na jego monetach z imieniem Fl. Odovac, Odovacar rex w jednej karcie roku 489 (PDF; 4,2 MB).
  2. Strzelczyk 1984 ↓, s. 123.
  3. Gierowski 1986 ↓, s. 26.

Bibliografia | edytuj kod

Źródła historyczne
Opracowania
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Odoaker" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy