Odruch orientacyjny


Odruch orientacyjny w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Odruch orientacyjny jest mechanizmem uwagi, którego funkcja polega na otwarciu systemu poznawczego na zmianę lub nowy bodziec. Polega na skierowaniu receptorów na źródło stymulacji, czemu towarzyszy aktywność motoryczna, ułatwiająca jej odebranie. Reakcja orientacyjna wygasa po kilku wystąpieniach jednakowego bodźca (następuje habituacja), a liczba potrzebnych do tego powtórzeń zależy od skomplikowania sygnału. Zmiana jakiegoś elementu powoduje jej dyshabituację[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. Nęcka Edward: Psychologia poznawcza. Warszawa: PWN, 2007, s. 29. ISBN 978-83-01-14586-6.
Na podstawie artykułu: "Odruch orientacyjny" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy