Olgierd Budrewicz


Olgierd Budrewicz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Z żoną, Hanną z d. Kanicką Stowarzyszenie Pracowników, Współpracowników i Przyjaciół Rozgłośni Polskiej Radia Wolna Europa Imienia Jana Nowaka-Jeziorańskiego, Radio Café, Warszawa 21 września 2009

Olgierd Budrewicz (ur. 10 lutego 1923 w Warszawie, zm. 20 listopada 2011)[1] – polski dziennikarz, reportażysta, pisarz, varsavianista, podróżnik.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Syn Kazimierza Budrewicza i Emilii von Eller. Wiedzę zdobywał w 5 Państwowym Gimnazjum (obecnie V LO) im. Księcia Józefa Poniatowskiego w Warszawie. Maturę zdał w 1942 roku na tajnych kompletach. Studiował następnie na tajnym Uniwersytecie Warszawskim (wydział prawa) i w konspiracyjnej Wyższej Szkole Dziennikarskiej. Żołnierz Armii Krajowej (ps. Konrad), uczestnik powstania warszawskiego (zgrupowanie Żmija, obwód Żywiciel), w stopniu kaprala podchorążego. Współredagował powstańcze pismo „Dziennik Radiowy 22. Obwodu AK”. Po upadku powstania przebywał w Krakowie, następnie studiował prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim i Uniwersytecie Warszawskim (dyplom w 1946 roku).

Pracował jako początkujący reporter w działach miejskich „Tygodnika Warszawskiego” (1945-1947) i „Wieczoru Warszawy” (1946-1947). Następnie dziennikarz „Słowa Powszechnego” i Agencji Prasowo-Informacyjnej API. Od lat 50. wieloletni dziennikarz „Przekroju” (współpraca od 1953 r., członek redakcji w latach 1955-1970). Współpracował z pismami „Stolica” (w latach 1958-1964 i 1966-1970, m.in. felieton „Warszawskie widzimisię”) i „Przegląd Kulturalny” (od 1960 do 1963 roku, m.in. felietony z cyklu „Było nie było”). Od 1970 roku w tygodniku „Perspektywy”. Współpracował z „Wprost” i innymi czasopismami jak „Poznaj Świat” i „Podróże”.

Członek Stowarzyszenia Dziennikarzy RP (1946-1951), a następnie Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich (od roku 1951), Związku Literatów Polskich (1958-1983), ZAiKS-u (od 1957 r.), Stowarzyszenia Autorów Dzieł Naukowych (od 1985 r.), Stowarzyszenia Pisarzy Polskich (od 1989 r.), The Explorers Club (od 1996 r.). Przewodniczący Towarzystwa Przyjaciół Łazienek Królewskich w Warszawie (od 1988 r.), Prezydent Warszawskiego Klubu Rotariańskiego (jeden z klubów Rotary International; 1992-1993). Autor wielu reportaży zagranicznych wydanych w kilkudziesięciu książkach, programów telewizyjnych, scenariuszy i komentarzy do dokumentów filmowych. Twórca publicystyki poświęconej zagadnieniom polonijnym, przewodników, publikacji podróżniczych. Autor wydawnictw poświęconych historii i współczesności Warszawy, artykułów, felietonów, szkiców i esejów dotyczących tematyki varsavianistycznej. Jest także autorem wstępów do licznych albumów. Jego twórczość była tłumaczona m.in. na język angielski, rosyjski, niemiecki.

22 czerwca 2011 na uroczystości w siedzibie Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego został odznaczony przez ministra Bogdana Zdrojewskiego Złotym Medalem „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”[2].

Od 1946 był żonaty z Hanną z d. Kanicką (zm. 15 maja 2010). Ich córka – Ewa Budrewicz-Wałaszewska jest anglistką, m.in. tłumaczką literatury pięknej (np. Raymonda Chandlera) i reportażowej.

Mieszkał w Warszawie, na Żoliborzu. Zmarł 20 listopada 2011, nabożeństwo żałobne odbyło się w kościele św. Karola Boromeusza, pochowany został na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie[3] (kwatera 167-1-21)[4].

Odznaczenia, nagrody i wyróżnienia | edytuj kod

Twórczość | edytuj kod

Olgierd Budrewicz z Władysławem Bartoszewskim, Warszawa 28 września 2006 Olgierd Budrewicz w swoim gabinecie, na warszawskim Żoliborzu, 2008 Warszawa 27 sierpnia 2008 Warszawa, 25 czerwca 2008 Warszawa, 25 czerwca 2008 Grób dziennikarza Olgierda Budrewicza na Starych Powązkach w Warszawie

Inne opracowania | edytuj kod

Opracowania wydane w serii „Biblioteka Fotoreportażowa CRZZ” (wespół z Markiem Holzmanem):

  • Nauka w służbie ludu (Wydawnictwo Związkowe CRZZ 1952)
  • Droga Bernarda Bugdoła (Wydawnictwo Związkowe CRZZ 1953)
  • Inicjatywa Maksymiliana Pieczyńskiego (Wydawnictwo Związkowe CRZZ 1953)
  • Koniec z brakoróbstwem (Wydawnictwo Związkowe CRZZ 1953)
  • Oni upowszechniają kulturę (Wydawnictwo Związkowe CRZZ 1953)
  • Lepiej budujmy okręty (Stoczniowcy gdańscy stosują nowe metody pracy) (Wydawnictwo Związkowe CRZZ 1954)
  • Takie buty! Mistrzowie jakości wskazują nam drogę (Wydawnictwo Związkowe CRZZ 1954)
  • Mniej wypadków przy pracy (Wydawnictwo Związkowe CRZZ 1955)

Inne prace redakcyjne | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. PAP / WP Książki: Nie żyje Olgierd Budrewicz – dziennikarz, varsavianista i podróżnik (pol.). ksiazki.wp.pl. [dostęp 2011-11-22].
  2. Wręczenie medali Gloria Artis. mkidn.gov.pl, 20 czerwca 2011. [dostęp 22 czerwca 2011].
  3. Pogrzeb polskiego podróżnika w środę. fakt.pl, 2011-11-25. [dostęp 2011-12-8].
  4. Hanka Budrewicz. cmentarze.um.warszawa.pl. [dostęp 2019-11-01].
  5. Słownik warszawski, Olgierd Budrewicz, Julian Bohdanowicz, prof. Maciej Buszewicz, Tomasz Chomiszczak – Wydawnictwo BOSZ.
Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Olgierd Budrewicz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy