Opactwo Pontigny


Na mapach: 47°54′35″N 3°42′49″E/47,909722 3,713611

Opactwo Pontigny w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Opactwo Pontigny – drugi, po La Ferté, z czterech klasztorów założonych przez cystersów jako tzw. wielkich filii (opactw siostrzanych) opactwa w Cîteaux. Klasztor ufundowano w 1114 r. z inicjatywy eremity o imieniu Ansius. Opatem-założycielem został Hugon z Mâcon.

Z opactwa w Pontigny wywodzi się linia szesnastu klasztorów filialnych (filii bezpośrednich): Bourras, Cadouin, Fontaiejean, Jouy, Saint-Sulpice, Quincy, Chaalis, Les Roches, Le Pin, Cercamp, L'Estrée, L'Étoile, Trizay, Notre Dame de l'Ile de Ré, Dalon we Francji i Igrisch (Igriş) ówcześnie na Węgrzech a współcześnie w Bułgarii. Opactwa te dały początek kolejnym 28 filiom pośrednim Pontigny.

W Pontigny przez dłuższy czas przebywali będący na wygnaniu arcybiskupi Canterbury Tomasz Becket, Stephen Langton i Edmund z Abingdon, który został pochowany w Pontigny. W opactwie pochowani są również królowa Francji Adela z Szampanii oraz Paul Desjardins, francuski filozof i pisarz.

Kontrola autorytatywna (opactwo):
Na podstawie artykułu: "Opactwo Pontigny" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy