Ortographia polska


Ortographia polska w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Ortographia polska (lub Ortografija polska) – prozatorski traktat filologiczny Jana Kochanowskiego, opublikowany po raz pierwszy w 1592 (a więc już po śmierci autora) we Lwowie, jako część podręcznika do gramatyki Methodicae grammaticae libri quatuor Jana Ursinusa[1]. Kolejne, pełniejsze, wydanie utworu ukazało się dwa lata później w Krakowie w zbiorze Nowy karakter polski z podobnymi traktatami innych autorów[2].

Powstanie utworu inspirowane było prawdopodobnie dyskusjami na temat pisowni w języku polskim, które odbywały się na dworze króla Zygmunta Augusta[3].

Ortographię polską chwalili m.in. Szymon Szymonowic i Jan Zamoyski[3].

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Piśmiennictwo staropolskie: hasła osobowe A-M 1964 ↓, s. 341.
  2. Pelc 2001 ↓, s. 137.
  3. a b Pelc 2001 ↓, s. 556.

Bibliografia | edytuj kod

  • Janusz Pelc: Kochanowski. Szczyt renesansu w literaturze polskiej. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 2001. ISBN 83-01-13133-0.
  • Piśmiennictwo staropolskie: hasła osobowe A-M. oprac. zespół pod kierunkiem Romana Pollaka. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1964.
Na podstawie artykułu: "Ortographia polska" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy