Płaskowyż Tarnowski


Płaskowyż Tarnowski w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Płaskowyż Tarnowski (512.43) - mezoregion fizycznogeograficzny w południowej Polsce, południowa część Kotliny Sandomierskiej. Graniczy od północy i zachodu z Niziną Nadwiślańską, od wschodu z Doliną Dolnej Wisłoki, od południa z Pogórzem Ciężkowickim i (na krótkim odcinku) z Pogórzem Rożnowskim.

Region jest płaskowyżem o rzeźbie erozyjno-denudacyjnej, położonym na wysokości 200-260 m n.p.m. Zbudowany jest z osadów morskich miocenu, pokrytych glinami i piaskami czwartorzędowymi.

Gleby regionu są słabe, rozwinięte jest tu jednak rolnictwo. Region posiada również niewielkie obszary leśne.

Głównym miastem (od którego pochodzi nazwa regionu) jest Tarnów.

Zobacz też | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Płaskowyż Tarnowski" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy