PTV Echo


PTV Echo w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Zespół telewizji „Echo” w rok po utworzeniu

PTV Echo (pełna nazwa Prywatna Telewizja „Echo”) – pierwsza w Polsce[1] (i jednocześnie w krajach byłego ”bloku wschodniego”) niepubliczna stacja telewizyjna, nadająca we Wrocławiu, w okresie od 6 lutego 1990 do 8 marca 1995.

Początkowo jej antena nadawcza umieszczona była na dachu domu studenckiego „Arka”[2] przy ul. Olszewskiego, potem zaś – od 7 czerwca 1990 – na dachu budynku „Poltegor Centre” przy ul. Powstańców Śląskich.

Stacja nadawała na kanale 28. Po jej zamknięciu część zespołu redakcyjnego przeszła do nowo utworzonej – w tym samym wieżowcu, choć na innym piętrze i z użyciem części tych samych urządzeń – TeDe (Telewizji Dolnośląskiej), która w czerwcu 1995 rozpoczęła z „Poltegoru” nadawanie na kanale 31; zwolniony kanał 28. objęła w sierpniu Canal+ (nadajnik ten wyłączono w 2001).

Spis treści

Historia | edytuj kod

Pierwotnie inicjatywa nadawania prywatnej telewizji była przedsięwzięciem niemal całkowicie amatorskim. PTV Echo utworzyły cztery osoby, związane przedtem z Politechniką i telewizją: Andrzej Zygmunt, w okresie stanu wojennego w Polsce projektujący i wykonujący nielegalne nadajniki do transmisji programów podziemnej „Solidarności”; Marek Młynarczyk, zatrudniony w Instytucie Łączności; Henryk Pacha, zapalony krótkofalowiec i pracownik państwowej telewizji i pierwszy redaktor naczelny; oraz Ireneusz Orzechowski, właściciel sieci sklepów z częściami elektronicznymi, który przedsięwzięcie wyposażył i w dużej części sfinansował. Nadajnik, którym dysponowali został zbudowany przez Dariusza Wasilewskiego – pracownika Instytutu Łączności, ówczesnego szefa technicznego i twórcy początkowej struktury technicznej, miał moc 20 W (nieoficjalnie zaś trzykrotnie większą). Pod koniec 1990 roku PTV Echo otrzymała do celów testowych i reklamowych nadajnik Rohde & Schwarz o mocy 200 W.

W okresie przemian ustrojowych 1989/1990 nie istniały jeszcze koncesje telewizyjne, a zgodę na uruchomienie transmisji eksperymentalnej podpisał ówczesny prezes Radiokomitetu Andrzej Drawicz. PTV Echo zaproponowała widzom całkowicie odmienny od znanej im sztampy telewizji publicznej model programu, oparty – również z powodu braków w wyposażeniu – o programy na żywo i politykę błyskawicznej informacji. Kierownikiem działu informacji był Jacek Ściobłowski i to jego aktywności stacja zawdzięczała w dużej mierze swój sukces, jak też młodym redaktorom naczelnym – Leszkowi Turowskiemu i Witoldowi Świętnickiemu.

Stacja jednak nie dysponowała dużymi pieniędzmi, mimo że już po kilkunastu miesiącach zaczęła przynosić stosunkowo pokaźne zyski z emitowanych reklam (około 4 miliardów złotych sprzed denominacji, tj. nominalnie dzisiejszych 400 000 PLN). Dlatego włoski producent telewizyjny Nicola Grauso, związany z Silvio Berlusconim, nie miał trudności z kupieniem stacji i całej sieci dwunastu podobnych stacji w Polsce. Decyzja o sprzedaniu stacji Włochom znacząco wpłynęła na obraz lokalnych mediów elektronicznych w Polsce. Leszek Turowski, redaktor naczelny stacji, jako jeden z pomysłodawców związania się z kapitałem włoskim potwierdza, że była błędna. Powstała w ten sposób Polonia 1 miała całkowicie odmienny profil, opierający się o opery mydlane, filmy rysunkowe, budżetowe włoskie seriale oraz podwójnie tłumaczone filmy (na filmy amerykańskie z włoskim dubbingiem nakładano głos polskiego lektora); ze względu na ograniczenie programu lokalnego część pracowników PTV Echo odeszła ze stacji i zawiązała konkurencyjną TeDe – Telewizję Dolnośląską.

W związku z utworzeniem w 1993 Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji niezbędne stało się uzyskanie koncesji na emisję programu. We Wrocławiu zgłosiła się zarówno PTV Echo, jak i TeDe. Rozpoczęty w 1994 proces koncesyjny w rezultacie wygrała TeDe, co poskutkowało ostatecznym wydaniem zakazu działalności i upadkiem PTV Echo, który nastąpił rok później.

Pierwsza o PTV Echo napisała Gazeta Robotnicza w numerze z 30 stycznia 1990 roku[3]

Przez krótki czas PTV Echo była także retransmitowana w Lublinie z nadajnika przy ul. Raabego, który wykorzystywany był wówczas przez program 2 Telewizji Polskiej. Pierwsza emisja miała miejsce późną wiosną 1990. Audycje PTV Echo nadawane były zazwyczaj w weekendy przed i po zakończeniu programu telewizyjnej dwójki.

Powrót PTV Echo | edytuj kod

Urząd Komunikacji Elektronicznej poinformował, że do godz. 15 we wtorek 15 października 2014 roku wpłynęła jedna oferta na operatora nowego multipleksu lokalnego naziemnej telewizji cyfrowej we Wrocławiu[4]. Złożyła ją Telewizja Dolnośląska Echo. To spółka zarejestrowana w kwietniu 2014. W dokumentach KRS widnieją te same osoby, co w dokumentach KRS Telewizji Dolnośląskiej. W grudniu 2014 roku Telewizja Dolnośląska Echo wygrała konkurs i zostanie operatorem tzw. multipleksu lokalnego naziemnej telewizji cyfrowej[5]. Już sama nazwa spółki, która wygrała konkurs – Telewizja Dolnośląska Echo Sp. z o.o. – sugeruje powrót do Telewizji Echo (pierwszej prywatnej telewizji w Polsce) i kontynuującej jej tradycje do 2013 roku Telewizji Dolnośląskiej TeDe.

Przypisy | edytuj kod

  1. Małgorzata Wieliczko: PTV Echo nadaje na fali wspomnień (pol.). wroclaw.pl, 2015-02-06. [dostęp 2018-04-18].
  2. dziś w dyspozycji Uniwersytetu Przyrodniczego
  3. Gazeta Robotnicza: Czekając na Weronikę
  4. Wrocław: Wraca telewizja Echo! Chce być operatorem lokalnego multiplexu bezpłatnej telewizji.
  5. Telewizja Echo dostała multipleks. Będziemy mieli nowe kanały w TV.

Bibliografia | edytuj kod

  • JanJ. Harasimowicz JanJ., WłodzimierzW. Suleja WłodzimierzW., Encyklopedia Wrocławia, Wrocław: Wydawn. Dolnośląskie, 2000, s. 169, ISBN 83-7023-749-5, OCLC 46420892 .
  • Krótka historia PTV Echo, „Dziennik Dolnośląski” nr 27 (94), 7 lutego 1991, str. 4-5
Na podstawie artykułu: "PTV Echo" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy