Pafnucy (opat)


Pafnucy (opat) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Pafnucy (opat) (zm. ok. 380 roku) – opat i pustelnik, święty Kościoła katolickiego.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Postać Pafnucego znana jest z trudnych do historycznej weryfikacji tekstów ojców pustyni. Był założycielem ławry w pobliżu Herakleopolis[1]. Legenda o kurtyzanie Taidzie przypisuje świętemu opiekę nad grzesznicą w czasie gdy się nawróciła. Źródłem informacji o Pafnucym są Apoftegmaty Ojców pustyni, a także Historia monachorum in Aegypto. Według św. Pafnucego życie laików może być miłe Bogu.

Jego wspomnienie w Kościele katolickim obchodzono 29 listopada.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Bruno W. Häuptli: THAIS (niem.). BBK, 07.11.2008. [dostęp 2010-01-05].Sprawdź autora:1.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Pafnucy (opat)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy