Palaeoloxodon antiquus


Palaeoloxodon antiquus w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Palaeoloxodon antiquus (także Elephas antiquus, zwany słoniem leśnym[1][2]) – wymarły gatunek słonia, który przez niemal cały plejstocen zasiedlał Europę.

Było to zwierzę nawet dwa razy większe od dzisiejszych słoni, o bardzo dużych i prostych ciosach. Samiec osiągał 4,1 metra wysokości, ważył około 10 ton[3], był jednym z największych słoni, jaki kiedykolwiek żył. Najdłużej przetrwał prawdopodobnie na Półwyspie Iberyjskim, gdzie wyginął 33–34 tys. lat temu, natomiast jego potomkowie na Tilos żyli jeszcze 4 tys. lat temu[4].

Zapis kopalny dowodzi, że Palaeoloxodon antiquus zamieszkiwał całą Europę, łącznie z Wielką Brytanią, choć prawdopodobnie bez Irlandii i północnej Fennoskandii[4]. W okresach lodowcowych wycofywał się na południe kontynentu, podczas interglacjałów opanowywał tereny północne. Wyspy Morza Śródziemnego zasiedlała w plejstocenie cała gama podgatunków P. antiquus lub pokrewnych gatunków o zredukowanych w wyniku skarłowacenia rozmiarach. Najmniejszy z nich, Palaeoloxodon falconeri (Elephas falconeri), osiągał w kłębie zaledwie metr wysokości. Ssaki te wymarły zapewne podczas kolonizacji wysp przez pierwszych ludzi w czasach historycznych.

Palaeoloxodon antiquus w muzeach polskich | edytuj kod

Największy okaz słonia kopalnego znaleziono w Europie na terenie odkrywkowej kopalni węgla brunatnego w Jóżwinie. Eksponat, zniszczony przez koparkę, jest obecnie prezentowany w Muzeum Okręgowym w Koninie[1]. Fragment innego szkieletu, wykopanego w Warszawie, wystawia także Muzeum Ziemi PAN w Warszawie[2].

Galeria | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Słoń leśny - Elephas (Palaeoloxodon) antiquus - z odkrywki „Jóźwin” Kopalni Węgla Brunatnego „Konin” (pol.). Muzeum Okręgowe w Koninie. [dostęp 2017-08-25].
  2. a b Historia znalezienia warszawskiego słonia leśnego we wspomnieniach dr. Gwidona Jakubowskiego. Muzeum Ziemi PAN w Warszawie. [dostęp 2017-08-25].
  3. P. Davies, A. M. Lister: Palaeoloxodon cypriotes, the dwarf elephant of Cyprus: size and scalling comparisons with P. falconeri (Sicily-Malta) and mainland P. antiquus. Proceedings of the World of Elephants – International Congress, Rome, 2001, s. 479–480. ISBN 88-8080-025-6. (ang.)
  4. a b Anthony J. Stuart. The extinction of woolly mammoth (Mammuthus primigenius) and straight-tusked (Palaeoloxodon antiquus) in Europe. „Quaternary International”. 126–128, s. 171–177, 2005. DOI: 10.1016/j.quaint.2004.04.021 (ang.). 
Na podstawie artykułu: "Palaeoloxodon antiquus" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy