Partia Zieloni


Partia Zieloni w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Partia Zielonipolska partia polityczna o programie proekologicznym z naciskiem na prawa człowieka, sprawiedliwość społeczną oraz zrównoważony rozwój. Powstała na kongresie założycielskim w dniach 6–7 września 2003. Zarejestrowana sądownie 23 lutego 2004. Do kongresu, który odbył się w dniach 2–3 marca 2013, partia nosiła nazwę Zieloni 2004 (pozostała ona zastrzeżoną nazwą historyczną).

Spis treści

Historia | edytuj kod

Założycielami Zielonych były osoby wywodzące się z różnych środowisk, zwłaszcza organizacji pozarządowych: ekologicznych, feministycznych, a także działających na rzecz praw człowieka oraz równouprawnienia mniejszości światopoglądowych, seksualnych, narodowych i innych. Większość z nich tworzyła „Grupę Referendalną Zieloni”, działającą w kampanii referendalnej na rzecz przystąpienia Polski do Unii Europejskiej wiosną 2003. Rok 2004 w nazwie Zielonych wiązał się z członkostwem Polski w UE od 1 maja 2004. Partia należy do Europejskiej Partii Zielonych – ogólnoeuropejskiej partii politycznej powołanej 22 lutego 2004 w Rzymie. Zieloni ściśle współpracują z grupą Zieloni – Wolny Sojusz Europejski w Parlamencie Europejskim, której deputowani m.in. protestowali przeciwko budowie rządowego wariantu obwodnicy Augustowa przez dolinę Rospudy oraz doprowadzili do debat i przyjęcia rezolucji Parlamentu Europejskiego na temat homofobii w Polsce i całej Europie (ostatnia 26 kwietnia 2007). W maju 2016 Zieloni dołączyli do koalicji Wolność Równość Demokracja, powstałej pod patronatem Komitetu Obrony Demokracji. Pół roku później zawiesili jednak współpracę w jej ramach. Partia angażowała się także na rzecz zwiększenia legalności aborcji oraz poparła tzw. czarny protest. W lipcu 2017 została sygnatariuszem obywatelskiego projektu ustawy „Ratujmy Kobiety 2017”[1].

Udział w wyborach | edytuj kod

Wybory do Parlamentu Europejskiego w 2004 | edytuj kod

Pod hasłem „Do Unii po zmiany!” partia startowała w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2004. Zarejestrowała listy w 3 z 13 okręgów wyborczych. Uzyskała 16 288 głosów, co dało jej 0,27% poparcia w skali kraju i 17. miejsce spośród 21 komitetów.

Wybory parlamentarne w 2005 | edytuj kod

31 maja 2005 Zieloni zawarli porozumienie z Socjaldemokracją Polską i Unią Pracy o wspólnym starcie w wyborach parlamentarnych w 2005 (pod szyldem SDPL). Poparli również Marka Borowskiego w wyborach prezydenckich. Lista SDPL zdobyła 459 380 głosów (3,89% poparcia w skali kraju), z czego sami Zieloni uzyskali 19 644 głosów, co dało 0,17% poparcia w skali kraju (partia przyjęła regułę wystawienia po jednej osobie w okręgu wyborczym). Jedynkami Zielonych w tych wyborach byli ich współprzewodniczący: Magdalena Mosiewicz w okręgu podwarszawskim, w którym uzyskała 2506 głosów, oraz Dariusz Szwed w okręgu olsztyńskim, w którym uzyskał 1223 głosy.

Wybory samorządowe w 2006 | edytuj kod

Lokalne struktury Zielonych samodzielnie decydowały o formule startu w wyborach samorządowych w 2006 (m.in. dlatego władze krajowe partii odrzuciły zaproszenie do tworzącego się bloku Lewicy i Demokratów). Samodzielna lista Zielonych w Warszawie uzyskała 11 210 głosów (1,68%) i 7. miejsce na 14. Niecały 1% poparcia uzyskały we Wrocławiu i Gdańsku współtworzone przez Zielonych z Młodymi Socjalistami komitety lokalne. W innych miastach osoby związane z partią kandydowały z list lokalnych (głównie niepartyjnych) albo koalicji Lewica i Demokraci.

Wybory parlamentarne w 2007 | edytuj kod

W wyborach parlamentarnych w 2007 partia wystawiła czworo kandydatów do Senatu, rejestrując jednego z nich. Monika Paca uzyskała w okręgu katowickim 21 336 głosów (4,5% spośród głosujących), zajmując 8. miejsce spośród 10 kandydatów.

Wybory do Parlamentu Europejskiego w 2009 | edytuj kod

1 lutego 2009 Zieloni wraz z Socjaldemokracją Polską i Partią Demokratyczną – demokraci.pl powołali koalicję Porozumienie dla Przyszłości, która przed wyborami do Parlamentu Europejskiego 13 marca 2009 zarejestrowała Koalicyjny Komitet Wyborczy Porozumienie dla Przyszłości – CentroLewica. KW PdP-CentroLewica zdobył 179 602 głosy (2,44% w skali kraju), w tym 26 002 głosy oddane na kandydatów Zielonych (0,35% w skali kraju). Jedynkami Zielonych w tych wyborach byli ich przewodniczący: Dariusz Szwed otwierający listę w okręgu gdańskim, w którym uzyskał 1758 głosów oraz popierana przez Zielonych Magdalena Środa startująca z pierwszej pozycji w okręgu łódzkim, w którym uzyskała 10 798 głosów.

Wybory prezydenckie w 2010 | edytuj kod

W wyborach prezydenckich w 2010 Zieloni poparli Grzegorza Napieralskiego w oparciu o analizę programów najważniejszych kandydatów. Kandydat SLD uzyskał w rankingu Zielonego Indeksu najwyższy wynik: 78 w skali od –200 do +200 punktów[2]. W drugiej turze członkowie partii zachęcali do głosowania, ale nie poparli żadnego z kandydatów, wskazując na ich konserwatyzm światopoglądowy i neoliberalizm gospodarczy[3].

Wybory samorządowe w 2010 | edytuj kod

Przed wyborami samorządowymi w 2010 Zieloni podpisali porozumienie z SLD, Partią Kobiet, Unią Pracy i OPZZ[4]. Zieloni startowali z list SLD m.in. w Warszawie[5] i na Śląsku[6]. W niektórych innych miastach, np. Bydgoszczy i Lublinie, Zieloni wystartowali w ramach innych list lewicowych[7][8].

W wyniku wyborów Zieloni zdobyli pierwsze mandaty w samorządzie: 2 w sejmikach wojewódzkich (Małgorzata Tkacz-Janik w śląskim i Ewa Koś w zachodniopomorskim)[9] oraz 3 w radach miast i gmin (Krystian Legierski w Warszawie, Beata Kubica w Opolu i Sebastian Kotlarz w Kątach Wrocławskich).

Wybory parlamentarne w 2011 | edytuj kod

W wyborach parlamentarnych w 2011 przedstawiciele partii ponownie znaleźli się na listach Sojuszu Lewicy Demokratycznej, jednak nie uzyskali żadnego mandatu w Sejmie. Sami kandydaci Zielonych uzyskali 23 421 głosów, co dało 0,16% poparcia w skali kraju. Jedyną jedynką Zielonych był ich przewodniczący Dariusz Szwed otwierający listę w okręgu chrzanowskim, w którym uzyskał 3842 głosy.

Wybory do Parlamentu Europejskiego w 2014 | edytuj kod

W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 Zieloni utworzyli własny Komitet Wyborczy Partia Zieloni[10]. Start z list komitetu Zielonych zapowiedzieli przedstawiciele Partii Kobiet, Polskiej Partii Socjalistycznej i Młodych Socjalistów[11]. Komitet zarejestrował listy w pięciu okręgach[12]. Komitet Zielonych uzyskał w wyborach 22 481 głosów (0,32%), zajmując 10. miejsce (wyprzedzając m.in. komitet Demokracji Bezpośredniej, którego listy były zarejestrowane w sześciu okręgach).

Wybory samorządowe w 2014 | edytuj kod

W wyborach samorządowych w 2014 Zieloni wystawili własne listy do rady miasta w Warszawie i Wrocławiu, w Warszawie wystawiając Joannę Erbel jako własną kandydatkę na prezydenta miasta, a we Wrocławiu popierając kandydata SLD[13][14]. W Krakowie współtworzyli razem ze związkami zawodowymi i ruchami miejskimi komitet Kraków Przeciw Igrzyskom[15]. W Opolu dotychczasowa radna Zielonych Beata Kubica (wybrana w 2010 z listy SLD) kandydowała do rady miasta z listy Mniejszości Niemieckiej[16]. W województwie lubuskim Zieloni współtworzyli razem z Ruchem Sprawiedliwości Społecznej, związkami zawodowymi i ruchami obywatelskimi komitet Nowy Ład w wyborach do tamtejszego sejmiku. Zieloni wystawili również kilkunastu kandydatów w Jednomandatowych Okręgach Wyborczych w całej Polsce.

W wyniku wyborów samodzielne listy Partii Zieloni w Warszawie otrzymały 2,55% głosów do rady miasta. Podobny wynik (2,48%) otrzymała kandydatka na prezydenta miasta Joanna Erbel. Wrocławskie listy Zielonych otrzymały 1,97% głosów do rady miasta. W Krakowie komitet Kraków Przeciw Igrzyskom, współtworzony przez Zielonych, otrzymał 6,7% głosów, co nie przełożyło się na mandaty (Tomasz Leśniak otrzymał poparcie 4,84% w wyborach na prezydenta miasta). Komitet Wyborczy Nowy Ład, współtworzony przez Zielonych, w wyborach do Sejmiku Województwa Lubuskiego otrzymał 0,62% poparcia (był to 10. wynik spośród 11 komitetów). Żaden kandydat Zielonych na radnego w JOW-ach nie uzyskał mandatu[17].

Wybory prezydenckie w 2015 | edytuj kod

Kandydatką partii w wyborach prezydenckich w 2015 została ogłoszona posłanka Anna Grodzka[18], która jednak nie zebrała wymaganej liczby 100 tysięcy podpisów[19].

Wybory parlamentarne w 2015 | edytuj kod

W wyborach parlamentarnych w 2015 partia wystartowała wraz z SLD, Twoim Ruchem, Unią Pracy i PPS w koalicji Zjednoczona Lewica, która nie zdobyła mandatów. Sami kandydaci Zielonych uzyskali 39 582 głosy, co dało 0,26% poparcia w skali kraju. Jedynkami Zielonych w tych wyborach byli ich przewodniczący: Małgorzata Tracz w okręgu wrocławskim, w którym uzyskała 14 542 głosy (10. wynik wśród wszystkich kandydatów koalicji) oraz Adam Ostolski w okręgu szczecińskim, w którym uzyskał 6444 głosy. Ze względu na przekroczenie przez Zjednoczoną Lewicę progu 6% tworzące ją partie otrzymały subwencję na działalność statutową (w proporcjach ustalonych w umowie koalicyjnej) – Zieloni otrzymali 2%, czyli ok. 125 tys. zł[20].

Wybory samorządowe w 2018 | edytuj kod

W wyborach samorządowych w 2018 Zieloni po raz pierwszy wystawili listy wyborcze do sejmików, startując we wszystkich województwach[21] (w 57 z 85 okręgów wyborczych[22]). Ponadto partia wystartowała rad miejskich we Wrocławiu, Kłodzku, Szprotawie, Łodzi, Warszawie, Płocku, Radomiu, Gdańsku, Katowicach, Zabrzu, Poznaniu, Koninie, Koszalinie i Pyrzycach[23]. Łącznie z ramienia komitetu Zielonych o mandaty ubiegało się 400 kandydatów – 204 kobiety i 196 mężczyzn (odpowiednio 51% i 49%). W wyborach do sejmików Zieloni uzyskali w skali kraju 177 828 głosów (1,15%), zajmując 10. miejsce. Nie zdobyli jednak żadnego mandatu. Najwyższe poparcie uzyskali w województwie lubuskim – 2,62% (w pozostałych województwach zdobyli poniżej 2% głosów). Najlepszy wynik partia uzyskała w gminie Ośno Lubuskie, w której na kandydatów z tej partii oddano 22,11% głosów w wyborach do sejmiku. Przewodnicząca partii Małgorzata Tracz kandydowała na prezydenta Wrocławia. Uzyskała 8. wynik (wśród 10 kandydatów) z liczbą 3487 głosów (1,35%)[24].

Wybory do Parlamentu Europejskiego w 2019 | edytuj kod

17 lutego 2019 Rada Krajowa partii zdecydowała o współtworzeniu Koalicji Europejskiej (wraz z PO, PSL, Nowoczesną i SLD) na wybory do Parlamentu Europejskiego[25]. 26 maja na trzynastkę kandydatów Partii Zieloni startujących z list Koalicji Europejskiej (po jednym w każdym okręgu; znajdowali się na środkowych miejscach list) oddano łącznie 55 756 głosów (0,41% w skali kraju). Żaden z nich nie uzyskał mandatu.

Wybory parlamentarne w 2019 | edytuj kod

30 lipca 2019 Rada Krajowa partii zdecydowała o przystąpieniu do Koalicji Obywatelskiej tworzonej przez PO, Nowoczesną, Inicjatywę Polską oraz m.in. samorządowców w wyborach parlamentarnych w 2019 (jedynką na liście KO ogłoszony został Tomasz Aniśko w okręgu lubuskim)[26].

Kongresy Zielonych | edytuj kod

Głosowanie podczas obrad kongresu Partii Zieloni w Warszawie w lutym 2018
Kongres założycielski, 6–7 września 2003, Warszawa
Kongres przyjął „Zielony manifest”, będący podstawowym dokumentem programowym powstającej partii[27].
I Kongres, 12–14 listopada 2004, Gdańsk
II Kongres, 24–26 lutego 2006, Katowice
III Kongres, 1–2 marca 2008, Warszawa
Kongres przyjął poprawki do statutu, zastępując określenia „współprzewodniczący” i „współprzewodnicząca” ich krótszymi wersjami. Zieloni przyjęli również kilka stanowisk dotyczących polityki zagranicznej, m.in. w sprawie wycofania wojska z Iraku i Afganistanu oraz sprzeciwu wobec tarczy antyrakietowej[28].
IV Kongres, 16–18 kwietnia 2010, Warszawa
Kongres przyjął cztery uchwały programowe: w sprawie ordynacji wyborczej, priorytetów polityki społecznej, polityki zdrowotnej i polityki edukacyjnej[29].
V Kongres (programowy), 2–3 września 2011, Warszawa
Kongres przyjął pięć uchwał programowych, dotyczących: zielonej gospodarki, ochrony praw pracowniczych, polityki energetyczno-klimatycznej, świeckiego państwa i polityki kulturalnej[30].
VI Kongres (sprawozdawczo-wyborczy), 2–4 grudnia 2011, Warszawa
Kongres wybrał nowe władze partii[31].
VII Kongres (sprawozdawczo-wyborczy), 2–3 marca 2013, Warszawa
Kongres wybrał nowe władze partii[32], przyjął również dwie uchwały programowe, dotyczącą polityki europejskiej oraz polityki wspierania odnawialnych źródeł energii[33]. Zmieniono też nazwę partii z „Zieloni 2004” na „Partia Zieloni”.
VIII Kongres (sprawozdawczo-wyborczy), 12–13 lipca 2014, Warszawa
Kongres ponownie wybrał Agnieszkę Grzybek i Adama Ostolskiego na przewodniczących partii, przyjął również uchwały dotyczące wyborów samorządowych, prezydenckich i parlamentarnych[34].
IX Kongres (sprawozdawczo-wyborczy), 30–31 maja 2015, Warszawa
Kongres dyskutował o sprawach programowych, wybrał także nowe władze partii[35].
X Kongres (sprawozdawczo-wyborczy), 20–21 lutego 2016, Warszawa
Kongres wybrał nowe władze partii i przyjął Zielony Manifest 2.0[36].
XI Kongres (programowy), 30 września – 1 października 2017, Warszawa
Kongres przyjął program Zielone Przesłanie[37].
XII Kongres (sprawozdawczo-wyborczy), 17–18 lutego 2018, Warszawa
Kongres wybrał władze partii oraz zdecydował o samodzielnym starcie w wyborach do sejmików województw w wyborach w 2018, a także podjął uchwałę o potrzebie powołania szerokiej koalicji w wyborach do Europarlamentu (2019)[38][39].

Program polityczny | edytuj kod

Zieloni podczas happeningu w 2018 w Warszawie

Podobnie jak inne partie tego nurtu na świecie, Zieloni opierają swoje poglądy na czterech filarach: ekologizm, sprawiedliwość społeczna, demokracja oddolna oraz pacyfizm. Zgodnie z programem przyjętym na kongresie partii w 2017, jej działalność skupia się na poniższych postulatach[37]:

„Ochrona zasobów ziemi naszym obowiązkiem”

  1. Całkowite odchodzenie od pozyskiwania energii z ropy, węgla i innych paliw kopalnych oraz pozyskiwanie jej w przynajmniej 50% z odnawialnych źródeł energii do 2030 roku.
  2. Rezygnacja z planów budowy elektrowni jądrowych.
  3. Popieranie działań zmierzających do ograniczenia emisji gazów cieplarnianych na świecie o co najmniej 40% do 2030 roku w porównaniu z poziomem z 1990 roku.
  4. Zwiększenie efektywności energetycznej o 45% do 2050 roku w celu zwalczania zanieczyszczenia powietrza, ubóstwa energetycznego oraz przeciwdziałania zmianom klimatu.
  5. Zakończenie produkcji i sprzedaży nowych pojazdów spalinowych do 2030 roku i zastąpienie ich pojazdami niespalinowymi.
  6. Stworzenie krajowego programu budowy i odbudowy połączeń kolejowych na lata 2020–2030.
  7. Ochrona obecnych i stopniowe zwiększanie istniejących obszarów przyrodniczo cennych, np. Puszczy Białowieskiej.
  8. Ochrona zasobów wodnych i racjonalne ich użytkowanie poprzez prawidłową retencję i oszczędzanie.
  9. Zakaz hodowli zwierząt na futra i cyrków ze zwierzętami.

„Gospodarka dobra wspólnego”

  1. Wprowadzenie modelu gospodarki bazującego na takich wartościach jak godność człowieka, solidarność, praworządność, ekologiczna odpowiedzialność i demokracja.
  2. Gospodarka o obiegu zamkniętym (wtórnego wykorzystania surowców) i promowanie świadomych wyborów konsumenckich.
  3. Gwarancja miejsc w żłobkach i przedszkolach, umożliwiająca rodzicom powrót na rynek pracy.
  4. Rozpoczęcie procesu stopniowego skracania czasu pracy do 30 godzin tygodniowo.
  5. Stopniowe wprowadzanie podstawowego dochodu gwarantowanego.
  6. Sprzeciw wobec budowy niemiecko-rosyjskiego gazociągu Nord Stream 2.
  7. Równa płaca za tę samą pracę dla kobiet i mężczyzn.
  8. Ograniczanie rozwarstwienia płac w Europie oraz gwarancja minimalnej emerytury europejskiej.
  9. Zakaz reklam skierowanych do dzieci oraz promujących produkty parafarmaceutyczne.

„Równość i solidarność prawem każdego człowieka”

  1. Zieloni w 2018 jak co roku na Paradzie Równości w WarszawieWalka z dyskryminacją rasową, religijną, światopoglądową oraz z przyczynami ucieczki ludzi z ich własnych krajów.
  2. Zakaz eksportu broni do regionów konfliktów.
  3. Prawo do oddychania czystym powietrzem.
  4. Aktywna pomoc ludziom ze względu na wykluczenie z powodu biedy i zdarzeń losowych.
  5. Upowszechnienie opieki pielęgniarskiej, stomatologicznej i psychologicznej w żłobkach, przedszkolach i szkołach.
  6. Wsparcie dla osób samotnie wychowujących dzieci oraz opiekunów i opiekunek osób niepełnosprawnych.
  7. Wprowadzenie możliwości zawierania małżeństw przez pary jednopłciowe.
  8. Równy wiek emerytalny dla kobiet i mężczyzn na poziomie 65 lat z możliwością wcześniejszego o 5 lat przejścia na emeryturę.
  9. Obniżenie czynnego prawa wyborczego do 16. roku życia w wyborach samorządowych.
  10. Prawna dopuszczalność eutanazji dla osób nieuleczalnie chorych, które komisyjnie wyrażą zdecydowaną wolę zakończenia życia.

„Żywność dobrej jakości oparta o zrównoważone rolnictwo”

  1. Odejście od przemysłowej hodowli zwierząt, przejście do rolnictwa bez chemicznych trucizn do 2040 roku oraz niedopuszczenie upraw GMO.
  2. Wsparcie dla rolnictwa ekologicznego oraz lokalnej i bezpośredniej sprzedaży produktów rolnych.
  3. Zabezpieczenie trwałości rodzinnych gospodarstw rolnych i ochrona praw socjalnych rolników i rolniczek oraz zatrudnionych w gospodarstwie pracowników i pracownic.
  4. Edukacja i zwiększanie świadomości społeczeństwa w kwestiach spożycia żywności i jej wpływu na zdrowie ludzi – zwłaszcza chorób cywilizacyjnych, jak np. otyłość, cukrzyca, alergie.
  5. Bardziej sprawiedliwy system dopłat dla całego rolnictwa i zwiększenie dopłat dla rolnictwa zrównoważonego i lokalnego.

Postulaty formułowane przez Zielonych na przestrzeni historii to m.in.:

Marek Kossakowski Małgorzata Tracz

Struktura i działacze | edytuj kod

 Zobacz też kategorię: Politycy Zielonych (Polska).

Stan liczebności Zielonych na luty 2019 to około 1300 osób skupionych w 19 kołach i kolejne 7 kół było w trakcie organizacji. Statystyczna średnia wieku to około 40 lat[40].

Aktualni przewodniczący | edytuj kod

Marek Kossakowski – działacz opozycji demokratycznej w PRL, z zawodu dziennikarz, odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski[41].

Małgorzata Tracz – wykładowca na Wydziale Dziennikarstwa i Komunikacji Społecznej Uniwersytetu Wrocławskiego, prowadzi również galerię sztuki „La Belle Epoque”. Współzałożycielka Stowarzyszenia Aktywnych Społecznie „Trampolina”, członkini Stowarzyszenia Ekologicznego „Eko-Unia”, członkini Rady Programowej Kongresu Kobiet. Wspiera działania Dolnośląskiego Alarmu Smogowego od czasu jego powstania. W 2015 liderka listy Zjednoczonej Lewicy do Sejmu w okręgu wrocławskim, w 2018 kandydatka na prezydenta Wrocławia[41][42].

Przewodniczące i przewodniczący | edytuj kod

W Zielonych od kół do Zarządu Krajowego obowiązuje zasada parytetu płci we wszystkich władzach, a przewodniczy zawsze jednocześnie kobieta i mężczyzna (dwoje przewodniczących, do marca 2008 nazywanych „współprzewodniczącymi”).

Przewodniczące:

Przewodniczący:

Reprezentacja parlamentarna | edytuj kod

Pod koniec czerwca 2014 do Zielonych przystąpiła posłanka Anna Grodzka, która wystąpiła z Twojego Ruchu (pozostała początkowo w klubie poselskim TR, jednak trzy miesiące później jej członkostwo w nim wygasło)[43]. Po roku wystąpiła jednak z partii[44].

Podmioty współpracujące | edytuj kod

  • Fundacja „Strefa Zieleni” propagująca trwały, zrównoważony rozwój ekonomiczny, społeczny i ekologiczny. Wspiera finansowo i merytorycznie działania zgodne z ideologią i programem Zielonych, zarówno partii politycznych jak i organizacji pozarządowych.
  • Stowarzyszenie „Ostra Zieleń” zajmujące się promowaniem praw człowieka, zrównoważonego rozwoju, demokracji, ochrony środowiska. Skupia głównie młodych działaczy proekologicznych.
  • Czasopismo „Zielone Wiadomości” poruszające tematy związane z ekologią, zrównoważonym rozwojem, demokracją, prawami człowieka, prawami mniejszości, przedstawiające alternatywy dla dominującego systemu społeczno-gospodarczego.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Kolejna ofensywa zwolenników legalizacji aborcji na życzenie. Ruszyła akcja zbierania podpisów pod projektem ustawy. wprawo.pl, 3 sierpnia 2017. [dostęp 28 września 2017].
  2. Zieloni i Kobiety za Napieralskim. wprost.pl, 18 czerwca 2010. [dostęp 25 lutego 2010].
  3. Zieloni o II turze wyborów prezydenckich: Nie popieramy żadnego z kandydatów. zieloni2004.pl, 29 czerwca 2010.
  4. Agata Kondzińska: SLD: Bomba poszła w górę. wyborcza.pl, 9 października 2010. [dostęp 9 października 2010].
  5. Warszawscy Zieloni w koalicji z SLD chcą budować miasto na ludzką skalę. zieloni2004.pl, 8 października 2010. [dostęp 25 lutego 2019].
  6. Zieloni i Partia Kobiet na listach wraz z SLD. onet.pl, 30 września 2010. [dostęp 9 października 2010].
  7. Grażyna Ciemniak kandydatką na prezydenta Bydgoszczy. pomorska.pl, 18 września 2010. [dostęp 13 listopada 2010].
  8. Sławomir Skomra: Izabella Sierakowska stworzy nowy festiwal. gazeta.pl, 18 września 2010. [dostęp 14 stycznia 2018].
  9. Zieloni weszli do samorządów!. zieloni2004.pl, 23 listopada 2010. [dostęp 25 lutego 2019].
  10. Wykaz złożonych zawiadomień o utworzeniu komitetu wyborczego w związku z wyborami do Parlamentu Europejskiego. pkw.gov.pl, 28 lutego 2014. [dostęp 3 marca 2014].
  11. Zieloni w eurowyborach: ekologicznie, socjalnie, równościowo. wyborcza.pl, 1 marca 2014. [dostęp 3 marca 2014].
  12. Komitet Wyborczy Partia Zieloni. pkw.gov.pl. [dostęp 18 kwietnia 2014].
  13. Warszawa: Partia Zieloni startuje do Rady Miasta!. partiazieloni.pl, 15 października 2014. [dostęp 15 października 2014].
  14. Sylwia Jurgiel: KW Partii Zieloni (lista do rady miejskiej Wrocławia). prw.pl, 11 października 2014. [dostęp 15 października 2014].
  15. Wybory w Krakowie: Zieloni razem z ruchami miejskimi. partiazieloni.pl, 9 września 2014. [dostęp 15 października 2014].
  16. Wybory 2014. Radna Kubica i szef znanej firmy na listach Mniejszości Niemieckiej. gazeta.pl, 8 października 2014. [dostęp 15 października 2014].
  17. Zieloni w wyborach samorządowych – podsumowanie. partiazieloni.pl, 3 grudnia 2014. [dostęp 30 grudnia 2014].
  18. Anna Grodzka oficjalnie kandydatką na prezydenta. wp.pl, 7 lutego 2015. [dostęp 9 lutego 2015].
  19. Waldemar Kowalski: Nowicka i Grodzka nie powalczą o prezydenturę. Minął termin składania podpisów do PKW. natemat.pl, 27 marca 2015. [dostęp 27 marca 2015].
  20. Informacja o przewidywanej wysokości subwencji na działalność statutową, przysługujących partiom politycznym w latach 2016–2019. pkw.gov.pl, 25 stycznia 2016. [dostęp 18 sierpnia 2016].
  21. Bartłomiej Kozek, Małgorzata Tracz: Budowanie fundamentów progresywnej zmiany. zielonewiadomosci.pl, 23 listopada 2018. [dostęp 25 listopada 2018].
  22. Statystyka list kandydatów. pkw.gov.pl. [dostęp 25 lutego 2019].
  23. Kandydaci i kandydatki. [dostęp 25 lutego 2019].
  24. Wyniki głos. i wyb. Prezydenta. pkw.gov.pl. [dostęp 25 lutego 2019].
  25. Partia Zieloni dołącza do Koalicji Europejskiej. wyborcza.pl, 17 lutego 2019. [dostęp 17 lutego 2019].
  26. Zieloni oficjalnie potwierdzili start w wyborach w ramach Koalicji Obywatelskiej. pap.pl, 30 lipca 2019. [dostęp 30 lipca 2019].
  27. Zielony Manifest. partiazieloni.pl. [dostęp 25 lutego 2019].
  28. Bartłomiej Kozek, Karolina Jankowska: III Kongres Zielonych 2004. lewica.pl, 3 marca 2008. [dostęp 28 lipca 2010].
  29. Nowe władze, nowy program. zieloni2004.pl, 19 kwietnia 2010. [dostęp 25 lutego 2019].
  30. II Kongres Programowy za nami!. zieloni2004.pl, 5 września 2011. [dostęp 25 lutego 2019].
  31. Radek Gawlik i Agnieszka Grzybek na czele Zielonych. zieloni2004.pl, 5 grudnia 2011. [dostęp 25 lutego 2019].
  32. Nowe władze Zielonych 2004. lewica24.pl, 4 marca 2013. [dostęp 2 stycznia 2017].
  33. Adam Wedman: Zieloni: Domagamy się ustawy o odnawialnych źródłach energii. naszemiasto.pl, 4 marca 2013. [dostęp 25 lutego 2019].
  34. Agnieszka Grzybek i Adam Ostolski ponownie na czele Partii Zieloni. onet.pl, 13 lipca 2013. [dostęp 14 lipca 2013].
  35. Zieloni wybrali nowe kierownictwo. Adam Ostolski nadal na czele partii. onet.pl, 31 maja 2015. [dostęp 1 czerwca 2015].
  36. Zieloni po kongresie chcą być samodzielni, ale nie samotni. wyborcza.pl, 21 lutego 2016. [dostęp 21 lutego 2016].
  37. a b Zielone przesłanie. partiazieloni.pl. [dostęp 25 lutego 2019].
  38. Zieloni startują do sejmików wojewódzkich i wybierają nowe władze. partiazieloni.pl, 17 lutego 2017. [dostęp 25 lutego 2019].
  39. Zieloni chcą szerokiej koalicji w wyborach do Parlamentu Europejskiego. partiazieloni.pl, 20 lutego 2017. [dostęp 25 lutego 2019].
  40. Anna Dąbrowska, Joanna Sawicka: Zieloni mniej czerwoni. polityka.pl, 12 lutego 2019. [dostęp 12 lutego 2019].
  41. a b Władze partii. partiazieloni.pl. [dostęp 25 lutego 2019].
  42. Nota biograficzna na stronie Małgorzaty Tracz. [dostęp 25 lutego 2019].
  43. Anna Grodzka odchodzi z Twojego Ruchu. bankier.pl, 27 czerwca 2014. [dostęp 28 stycznia 2016].
  44. Anna Grodzka odchodzi z Partii Zieloni. polskieradio.pl, 23 czerwca 2015. [dostęp 23 czerwca 2015].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Partia Zieloni" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy