Piotr Bogdan Filipowicz


Piotr Bogdan Filipowicz w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Bogdan Piotr Filipowicz (ur. 9 lipca 1933 w Koluszkach, zm. 5 marca 1998 w Bolesławiu[1] ) – biskup starokatolicki, zwierzchnik Kościoła Staro-katolickiego w PRL w latach 1965–1993.

Życiorys | edytuj kod

Piotr Filipowicz początkowo był kapłanem Kościoła Polskokatolickiego, w roku 1957 będąc wikariuszem parafii polskokatolickiej we Wrocławiu zgodził się przyjąć sakrę biskupią z rąk bpa Adama Jurgielewicza, chociaż nie został wybrany przez Synod Ogólnopolski, a jedynie miał być zatwierdzony przez to kolegium na najbliższym posiedzeniu, stąd niekiedy podaje się w wątpliwość ważność jego sakry biskupiej[2]. W roku 1963 został wyświęcony sub conditione na biskupa przez Ignacego Jana Wysoczańskiego, czego świadkiem był m.in. ks. Henryk Zdoliński, który pozostawił po sobie własnoręczne oświadczenie w tej sprawie[3]. W archiwach Kościoła Polskokatolickiego abp Piotr Filipowicz figuruje jako proboszcz parafii polskokatolickiej św. Józefa w Tarnogórze w latach 1959-1964. Mogło to oznaczać, że w tym okresie odłączył się od macierzystego Kościoła i pozostawał pod jurysdykcją Kościoła Polskokatolickiego[4].

W 1965 roku wraz z 12 duchownymi (w tym z jednym biskupem, dziewięcioma księżmi oraz 2 braćmi zakonnymi) został usunięty dekretem L.dz. 159/65 ze struktur Polskiego Kościoła Starokatolickiego, jednakże dzięki negatywnej decyzji Urzędu ds. Wyznań co do uznania nowej władzy zwierzchniej Kościoła Starokatolickiego kontynuował działalność jako zwierzchnik Kościoła, którego nigdy nie uznały władze państwowe[5][6].

Podczas swoich rządów w Kościele Staro-katolickim w PRL powołał do życia trzy diecezje: Pomorską, Śląsko-Dąbrowską i Warszawską. W 1967 nawiązał kontakt z bp. Helmutem Norbertem Paulusem Maasem z Kościoła Zakonu Mariawitów w Niemczech. Konsekrator m.in. biskupów Banacha i Kordzika.

Postępująca od końca lat 80. choroba skutecznie uniemożliwiała Bogdanowi Filipowiczowi zarządzanie Kościołem, mimo tego nie chciał on zrzec się urzędu Zwierzchnika Kościoła. W związku z tym obradujący w lipcu 1993 roku Synod Diecezji Pomorskiej Kościoła Staro-katolickiego w PRL zadecydował o swojej autokefalii i przeszedł pod zarząd ks. Wojciecha Kolma. Z czasem pozostałe parafie również uznały nowego zwierzchnika, zaś Bogdan Filipowicz przeszedł na emeryturę i osiedlił się w Bolesławiu, w powiecie olkuskim. Zmarł w 5 marca 1998 roku i został tam pochowany na miejscowym cmentarzu katolickim.

Przypisy | edytuj kod

  1. Urząd Stanu Cywilnego wU.S.C. Bolesławiu Urząd Stanu Cywilnego wU.S.C., Akt zgonu nr 11/98, 1998 .
  2. W. Słomski, Polscy starokatolicy, Warszawa 1997, s.53.
  3. HenrykH. Zdoliński HenrykH., Oświadczenie w sprawie konsekracji abp Filipowicza, 11 kwietnia 1998 .
  4. K. Białecki, Kościół Narodowy w Polsce w latach 1944-1965, Poznań 2003, s.274.
  5. PWRNP. APO PWRNP., syg. 444/123 - Pismo L.dz. 159/65, 12 lipca 1965 .
  6. Bp Jacek Jezierski: Biskup - prezbiter - diakon: perspektywa polskokatolicka i rzymskokatolicka. Olsztyn: Warmińskie Wydawnictwo Diecezjalne, 2008. ISBN 978-83-88348-76-1.
Na podstawie artykułu: "Piotr Bogdan Filipowicz" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy