Piotr Dzianotti


Piotr Dzianotti w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Piotr Dzianotti (Gianotti de Castellati) – towarzysz husarski.

Daty życia nieznane. Pochodził z włoskiej rodziny szlacheckiej, osiadłej w Rzeczypospolitej za panowania Zygmunta III, zajmującej się kupiectwem. W 1644 roku Jakub Gianotti brat Piotra, został nobilitowany przez cesarza Ferdynanda.

Piotr poświęcił się służbie wojskowej, od 1655 służył jako towarzysz husarski w chorągwi Jerzego Lubomirskiego. Walczył ze szwedzkim najeźdźcą w czasie potopu, oraz w wojnie polsko-rosyjskiej. 1 maja 1662 na sejmie warszawskim za zasługi wojenne dla Rzeczypospolitej otrzymał od króla Jana Kazimierza indygenat[1], przyjęto go do grona szlachty polskiej z herbem nadanym przez cesarza Ferdynanda: W błękitnej tarczy zamek czerwony o 5 wieżycach, a nad nim dwugłowy orzeł czarny z koroną złotą[2].

Żonaty z Zofią z Gołuchowskich[3].

Przypisy | edytuj kod

  1. Anna Wajs, Materiały genealogiczne, nobilitacje, indygenaty w zbiorach Archiwum Głównego Akt Dawnych w Warszawie, Warszawa 2001, str.42
  2. Jan Sygański, Z życia domowego szlachty sandeckiej, Lwów 1912
  3. Jan Andzej Morsztyn, Utwory zebrane, Państwowy Instytut Wydawniczy, 1971 s.735
Na podstawie artykułu: "Piotr Dzianotti" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy