Pismo mongolskie


Pismo mongolskie w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Słowo Monggol zapisane pismem klasycznym Pieczęć Wielkiego Chana Gujuka na liście do papieża Innocentego IV. Tekst w klasycznym piśmie mongolskim głosi: „Mocą Wiecznego Nieba Tengri. Rozkaz jarłyk panującego nad światem władcy kana wielkiego państwa mongolskiego jeke monggol ułus. Kiedy dotrze do ludzi poddanych i ludzi nie poddanych, niechaj go słuchają i boją się[1][2]

Pismo mongolskie (, Монгол бичиг, Mongol biçig) – tradycyjne pismo używane do zapisu języka mongolskiego, utworzone około 1204 na podstawie alfabetu ujgurskiego.

Składa się z około 30 liter (samogłosek i spółgłosek), z których większość występuje w 3 wariantach – na początku, w środku i na końcu słowa. Wyrazy zapisywane są z góry na dół i od lewej do prawej.

W 1648 Mongol biçig zaktualizowano do potrzeb ówczesnego języka mongolskiego. Dodano nowe znaki, a istniejące stały się bardziej czytelne. Nowy alfabet nazywany jest Todo biçig (Тодo бичиг). Adaptowano go do zapisu języka kałmuckiego.

Od 1946 pismo mongolskie w Mongolii zastąpione jest zmodyfikowaną cyrylicą.

Obecnie używa się go tylko do zapisu języka mongolskiego i języka ewenkijskiego na obszarach Mongolii Wewnętrznej, a odmiany Tod biçig używają Ojraci.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Kałużyński 1983 ↓, s. 211.
  2. Buell 2003 ↓, s. 293.

Bibliografia | edytuj kod

  • Paul D. Buell: Historical Dictionary of the Mongol World Empire. Lanham, Maryland, and Oxford: Scarecrow Press Inc., 2003. ISBN 0-8108-4571-7.
  • Stanisław Kałużyński: Dawni Mongołowie. Warszawa: Państwowy Instytut Wydawniczy, 1983.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Pismo mongolskie" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy