Platon Kostecki


Platon Kostecki w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Platon Kostecki, ukr. Платон Костецький (ur. 2 lipca 1832 w Więckowicach, zm. 1 maja 1908 we Lwowie) – rusińsko-polski dziennikarz, pisarz, poeta związany ze Lwowem.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Według różnych źródeł urodził się w Więckowicach[1][2][3][3][4][5]. Z pochodzenia był Rusinem[6]. Był synem Ioana (duchowny kościoła katolickiego obrządku bizantyjsko-ukraińskiego[2]) i Teresy z domu Fedorowicz. Kształcił się w Sanoku, w Gimnazjum w Samborze[2]. W 1851 zdał egzamin dojrzałości w C. K. Gimnazjum w Przemyślu[1]. Przez trzy lata studiował prawo[2]. Potem skupił się na działalności pisarskiej[2].

Od 1854 do 1855 był redaktorem gazety „Zoria Hałyćka[2]. W 1855 zamieszkał w Sanoku, gdzie został współdziałowcem spółki, założonej przez drukarza Karola Pollaka[7]. Pracował w „Dzienniku Literackim”, „Przeglądzie Powszechnym Politycznym”, „Dzienniku Polskim”, „Ruchu Literackim[2]. Uczestniczył w powstaniu styczniowym 1863[8]. W listopadzie 1862 związał się z polską „Gazetą Narodową”, której był redaktorem od 1869[2]. W 1888 obchodził 30-lecie pracy pisarskiej[2], a na początku listopada 1907 obchodził jubileusz 45-lecia pracy dziennikarskiej w „Gazecie Narodowej”[6][9][10]. Był uważany za nestora dziennikarstwa polskiego[11][12]. Pisał też poezje po polsku i rusińsku[2].

Za poemat Na cześć Don Pedra Kalderona... w 1881 otrzymał nagrodę w Hiszpanii[2]. W 1898 został Kawalerem Orderu Franciszka Józefa[13][14].

Należał do Polskiego Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”[3]. Określał siebie słowami gente Ruthenus, natione Polonus[15] (pol. z pochodzenia Rusin, z narodowości Polak”). Był zwolennikiem porozumienia ludności ukraińskiej z polską[16]. W swoim wierszu pt. Mołytwa (Modlitwa) napisał: „...To nasza mołytwa: / Jak Trojca, tak jedyna, / Polszcza, Ruś i Łytwa[3].

Grobowiec Marii i Platona Kosteckich

Jego żoną była Maria z domu Ładzińska (zm. 1897)[17]. Zmarł 1 maja 1908 we Lwowie i został pochowany na Cmentarzu Łyczakowskim we Lwowie 3 maja 1908[18][2][19].

Publikacje | edytuj kod

  • Poezji ruśkii (1862)[2]
  • Pamięci Stanisława Moniuszki[2]
  • Dnia 3-go maja 1879[2]
  • W zołotyj juwilej Josyfu Hnatu Kraszewskiemu mnohaja lita[2]
  • 22 stycznia 1882[2]
  • Deotymie[2]
  • W dwusetną rocznicę odsieczy Wiednia[2]
  • Na cześć Don Pedra Kalderona de la Barca w dwusetną rocznicę jego zgonu (1881)[2]
  • Saturninowe Gody (1863)
  • Poezye Platona Kosteckiego (1868)
  • Władysław Bełza (1897)

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Sprawozdanie Dyrekcyi C. K. Gimnazyum w Przemyślu za rok szkolny 1894. Przemyśl: 1894, s. 122.
  2. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t Platon Kostecki. „Kurier Warszawski”. Nr 120, 1 maja 1908. 
  3. a b c d † Platon Kostecki. „Przewodnik Gimnastyczny „Sokół””. Nr 6, s. 42–44, 1908. 
  4. Grzegorz Rąkowski: Ukraińskie Karpaty i Podkarpacie: Część zachodnia. Piastów: 2013, s. 438.
  5. Według innej wersji w Wańkowicach. Zob. Marian Tyrowicz: Kostecki Platon (1832—1908). W: Polski Słownik Biograficzny. T. XIV. Wrocław — Warszawa — Kraków: Zakład Narodowy Imienia Ossolińskich, Wydawnictwo Polskiej Akademii Nauk 1968, s. 340.
  6. a b Jubileusz dziennikarskiej pracy. „Nowości Illustrowane”. Nr 45, s. 4, 9 listopada 1907. 
  7. Tomasz Opas: Rynek lokalny, w czasach zaborów i niewoli. W: Sanok. Dzieje miasta. Feliks Kiryk (red). Kraków: Secesja, 1995, s. 320.
  8. Józef Białynia Chołodecki: Cmentarzyska i groby naszych bohaterów z lat 1794-1864 na terenie wschodniej Małopolski. Lwów: 1928, s. 29.
  9. Czterdziestopięciolecie Platona Kosteckiego. „Słowo Polskie”. Nr 509, s. 4, 1 listopada 1907. 
  10. Platon Kostecki. „Gazeta Lwowska”. Nr 253, s. 4, 3 listopada 1907. 
  11. Pogrzeb ś. p. Karola Brzozowskiego. „Słowo Polskie”. Nr 526, s. 1, 9 listopada 1904. 
  12. Otwarcie fabryki akumulatorów. „Słowo Polskie”. Nr 23, s. 7, 15 stycznia 1906. 
  13. Odznaczenia jubileuszowe. „Nowa Reforma”. Nr 277, s. 5, 3 grudnia 1898. 
  14. Hof- und Staatshandbuch der Österreichisch-Ungarischen Monarchie für das Jahr 1918. Wiedeń: 1918, s. 187.
  15. Platon Kostecki. "Modlitwa". fronda.pl. [dostęp 2016-06-20].
  16. Stanisław Nicieja: Cmentarz Łyczakowski we Lwowie w latach 1786–1986. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1988, s. 27. ISBN 83-04-02817-4.
  17. Kronika. Zmarli. „Kurjer Lwowski”. Nr 79, s. 4, 20 marca 1897. 
  18. † Platon Kostecki. „Gazeta Lwowska”. Nr 102, s. 4, 3 maja 1908. 
  19. Stanisław Nicieja: Cmentarz Łyczakowski we Lwowie w latach 1786–1986. Wrocław: Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1988, s. 342. ISBN 83-04-02817-4.

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Platon Kostecki" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy