Pneumoencefalografia


Pneumoencefalografia w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Zdjęcie komór mózgu uzyskane techniką pneumoencefalografii. Widoczne są bruzdy mózgu (sulci cerebri) i zbiorniki podpajęczynówkowe (cisternae subarachnoideales). Zdjęcie zostało wykonane w 1919 roku przez Waltera Dandy'ego, pioniera pneumoencefalografii[1]

Pneumoencefalografia (wentrykulografia powietrzna, ang. pneumoencephalography) – inwazyjny zabieg diagnostyczny ośrodkowego układu nerwowego, polegający na zastąpieniu części płynu mózgowo-rdzeniowego powietrzem, tlenem albo helem wprowadzonym przez nakłucie do kanału rdzenia kręgowego i wykonaniu zdjęcia rentgenowskiego głowy. Gazy kontrastują dobrze układ komorowy mózgowia, co pozwalało uzyskać przyżyciowy obraz komór mózgowia zanim wynaleziono i udoskonalono inne techniki diagnostyki obrazowej układu nerwowego, TK i MRI. Metodę stosowano szeroko w połowie XX wieku, zarzucono niemal całkowicie w latach 80. Przeprowadzenie badania było niezmiernie bolesne dla pacjenta i obarczone poważnym ryzykiem powikłań. Wcześniej stosowaną metodą z której rozwinęła się pneumoencefalografia była wentrykulografia, w której powietrze wprowadzano do układu komorowego przez otwory wiercone w czaszce.

Przypisy | edytuj kod

  1. Dandy WE. Röntgenography of the brain after the injection of air into the spinal canal. „Ann Surg”. 70 (4), s. 397-403, 1919. 

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

Na podstawie artykułu: "Pneumoencefalografia" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy