Polianilina


Polianilina w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Polianilina, PAni – organiczny związek chemiczny, aromatyczny polimer przewodzący prąd elektryczny.

Historia | edytuj kod

Polianilina została otrzymana w XIX wieku i jest najstarszym i jednym z najdokładniej przebadanych polimerów przewodzących[potrzebny przypis]. W Polsce pierwsze prace nad nią prowadził w latach 70. XX wieku Jerzy Langer z Wydziału Chemii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu[1].

Właściwości | edytuj kod

Polianilina zarówno niedomieszkowana, jak i domieszkowana klasycznymi domieszkami nieorganicznymi, wykazuje słabe własności mechaniczne i źle się przetwarza; należy jednak do najbardziej stabilnych czasowo polimerów przewodzących. Czysta polianilina osiąga przewodnictwo do 10 kS/cm[potrzebny przypis].

Zastosowanie | edytuj kod

Spośród polimerów przewodzących polianilina ma potencjalnie największe zastosowanie. Stanowi doskonały materiał antystatyczny. Jest stosowana jako składnik lakierów i mieszanin absorbujących promieniowanie mikrofalowe w zakresie radarowym. Obecnie stosuje się ją w akumulatorach litowo-polimerowych. Dzięki właściwości zmiany barwy po przyłożeniu napięcia (czyli elektrochromizmowi) jest używana w wyświetlaczach polimerowych. Polianilina może być katalizatorem w procesach katalizy heterogenicznej[potrzebny przypis].

Przypisy | edytuj kod

  1. Prof. Langer: Przede wszystkim nie nudzić. eduskrypt.pl, 2006-12-13. [dostęp 2015-02-27].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Polianilina" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy