Polihydroksyeter


Polihydroksyeter w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Polihydroksyetertermoplastyczna żywica epoksydowa otrzymywana z dianu i epichlorohydrynów, opisana wzorem

[-O-C6H4-C(CH3)2-C6H4-O-CH2-CH(OH)-CH3-].

Właściwości | edytuj kod

  • Bezbarwne
  • Niekrystaliczne
  • Trwałość wymiarowa
  • Bardzo małe pełzanie
  • Odporność na wodne roztwory mocnych zasad i rozcieńczone kwasy mineralne, smary i oleje
  • Słaba odporność na rozpuszczalniki organiczne
  • Gęstość 1,18 g/cm3
  • Wytrzymałość na rozciąganie 65 Mpa
  • Wytrzymałość na ściskanie 82 Mpa
  • Wytrzymałość na zginanie 110 Mpa
  • Wydłużenie przy zerwaniu 90%
  • Maksymalna temperatura pracy 100⁰C
  • Chłonność wody 1,5%

Zastosowanie | edytuj kod

  • Pojemniki otrzymywane metodą rozdmuchiwania
  • Folie opakowaniowe do artykułów żywnościowych
  • Rury
  • Kleje topione do metali
  • Powłoki topione o doskonałej odporności na ścieranie

Bibliografia | edytuj kod

  • Mała encyklopedia polimerów: praca zbiorowa, red. Anna Schellenberg, 1976r.
Na podstawie artykułu: "Polihydroksyeter" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy