Postdigital


Postdigital w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Postdigital – termin, który wszedł w użycie w dyskursie cyfrowej praktyki artystycznej na początku XXI wieku. Termin ten znacznie wskazuje na nasze szybko zmienione i zmieniające się relacje z technologiami cyfrowymi i formami sztuki. Wskazuje na postawę, która jest bardziej związana z byciem człowiekiem niż bycie cyfrowym. Jeśli spojrzymy na paradygmat konsensusu, człowiek boryka się z wyborem: albo społeczeństwo "postdigital" ma rzeczywisty sens i znaczenie, albo mieści się w paradygmat konsensusu, który obejmuje sztukę jako całość. W każdym razie, Roy Ascott pokazał że różnice między digital i "postdigital" jest częścią gospodarki rzeczywistości.

Spis treści

Teoria | edytuj kod

Giorgio Agamben (2002) opisuje paradygmaty jako rzeczy, którymi myślimy, a nie rzeczy o których myślimy. Tak jak w komputerowym wieku, era postdigital też jest paradygmatem. W przeciwieństwu do idei post-humanizmu, na przykład, zrozumienie postdigital nie stawia sobie za cel opisać życie po cyfrowe, lecz próbuje opisać dzisiejszą możliwość poznania i badania konsekwencji ery komputerowej i świata cyfrowego. Choć era komputerowa zwiększyła możliwości człowieka za pomocą niesamowitych akcesoriów, postdigital może zapewnić paradygmat, za pomocą którego można zbadać i zrozumieć to zwiększenie możliwości i całą tą zmianę.

W The Future of Art in a Postdigital Age Mel Alexenberg określa "sztukę postdigitalną" jako dzielą sztuki, które odnoszą się do humanizacji technologii cyfrowej poprzez interakcję między cyfrowymi, biologicznymi, kulturowymi i duchowymi systemami, między cyberprzestrzenią a przestrzenią realną, między urzeczywistnionymi mediami a mieszaną rzeczywistością w komunikacji społecznej i fizycznej, między zaawansowanym technologicznie i tzw "doświadczeń high touch", między wizualnymi, haptycznymi, słuchowymi i kinestetycznymi przeżyciami medialnymi, między rzeczywistością wirtualną a wzbogaconą, między korzeniami a globalizacją, między auto-etnografią a narracją społeczną, a między wikiartami produkowanymi przez witrynę internetową i dziełami sztuki tworzonymi za pomocą alternatywnych mediów poprzez udział, interakcję i współpracę, w której rola artysty jest redefiniowana.

Oprócz szerokiego zakresu dyskursu artystycznego, pojęcie postdigital staje się terminem, który opisuje badanie naszej relacji z erą komputerową jako dominujący paradygmat w czasach globalnej przeplatającej się gospodarki, rosnącej populacji i planetarnych granic, na przykład w pracy Berry (2014).

Muzyka | edytuj kod

Kim Cascone używa tego określenia w swoim artykule The Aesthetics of Failure: "Post-digital" Tendencies in Contemporary Computer Music.[1] Zaczyna artykuł od cytatu z Media lab MIT cyberpundit Nicholas Negroponte: „rewolucja cyfrowa się skończyła”. Cascone przechodzi do opisu tego, co widzi jako "post-cyfrową" linię lotu w muzyce znaną również jako "glitch" lub "microsound", zauważając, że z handlem elektronicznym – teraz naturalną częścią struktury gospodarczej świata zachodniego i Hollywood – rozprzestrzenianie cyfrowego puchu poprzez gigabajty, medium cyfrowej technologii ma mniej fascynacji dla kompozytorów i samego siebie.'

W Art after Technology Maurice Benayoun wykazuje listę możliwych ścieżek dla "postdigitalnej" sztuki, zważając że cyfrowy zalew spowodował zmianę w całym społecznym, gospodarczym, artystycznym krajobrazie i postawa artysty będzie poruszać się w strony, które starają się uciec od technologicznej sfery, tym samym nie będąc w stanie całkowicie jej odrzucić. Od "lowtech" do biotechnologii i krytycznej syntezy – krytyczna intruzja fikcji wewnątrz rzeczywistości – nowe formy sztuki wyłaniają się z epoki cyfrowej.

Jem Finer określił "Post digital", w odniesieniu do jego dzieła, jak "powrót do dotykowego związku z pomysłami i materiałami informowanymi od ponad 30 lat pracy z komputerami. Praktyka która stara się wyjść poza mediacje przez ekran i znaleźć się w świecie fizycznym, a nie w jednym etapie zostać usunięta przez cyfrową reprezentacje". On najpierw sformułował określenie w stosunku do jego 1000-letniego utworu, Longplayer. Choć rozpoczął swoje życie jak utwór generowany komputerowo, został "skomponowany" w taki sposób, aby mógł przetrwać ewentualną śmierć komputera, żeby mógł przyjąć każdy technologiczny kształt.

Rozwijając te idee, w 2005 roku zaproponował "post-digitalną" rzeźbę dźwiękową nieokreślonego trwania i kompozycji, Score for a Hole in the Ground, którą zainstalowano w Kings Wood, las w hrabstwie Kent w 2006 roku. To kompletnie omija cyfrową erę i używa tylko siły grawitacji, deszczu i wiatru jako źródła energii. Zainspirowany suikinkutsu – wodne karyliony znajdujące się w świątyniach ogrodach Japonii – Score for a Hole in the Ground wykorzystuje niestandardowe instrumenty perkusyjne, na których gra spadająca woda, tworząc muzykę. Tak jakby korzeniowy system kanalików zbiera i wzmacnia dźwięki, przez róg stali nierdzewnej, wzniesiony 20 stóp nad ziemią. Finer opisuje swój projekt, jako muzyka oraz jako integralną częścią krajobrazu i siły które działają na nim i w nim.

Sztuka | edytuj kod

Florian Cramer wyjaśnił pojęcie postdigitalnej sztuki, w przeciwieństwie do hegemonii technologii cyfrowych, równolegle z ideą post-kolonialnej krytyki kapitalizmu:

Bardziej pragmatycznie, termin "post-cyfrowy" może być używany, aby opisać każde nowoczesne rozczarowanie cyfrowymi systemami informacyjnymi i multimedialnymi gadżetami, lub okres, w którym nasza pasja tymi systemami i gadżetami stała się historyczna. [...] Przeto, "post-digital", jest prawdopodobnie czymś więcej, niż tylko niezdarnie określenie współczesnego (i, być może, nostalgicznego) trendu kulturowego. [...] Najprostsze określenie "post-digital" opisuje estetyka mediów, która sprzeciwia się takiej wysoko rozwiniętej technologii cyfrowej i tak wiernej czystości czystości. [2]

Sztuka Postdigital jest sztuką nowych mediów używając glitches, circuit bending i databending. Inne wyzwania związane z wykorzystaniem technologii cyfrowych we współpracy, przy założeniu, że ich obecność w składzie światowej sztuki do manipulowania. Artyści Mark Lecky, Alice Anderson, Daniel Arsham, Jolan Van Der Viel wyprodukowali dzielą grając z łączeniem cyfrowego/fizycznego stosunku. Theo-Mass Lexileictous bada rolę dystrybucji cyfrowej na sztukę w świecie fizycznym.[3]

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Cascone, Kim. "THE AESTHETICS OD FAILURE "Post-digital" Tendencies in Contemporary Computer Music" (PDF). Computer Music Journal, 24:4 Winter 2002 (MIT Press). Retrieved 15 June 2017.
  2. What is ‘Post-digital’? | a peer-reviewed journal about, www.aprja.net [dostęp 2017-11-19]  (ang.).
  3. Theo-Mass Lexileictous {Interview With A Postdigitalist} | Yatzer, www.yatzer.com [dostęp 2017-11-19]  (ang.).

Bibliografia | edytuj kod

  • Alexenberg, Mel, (2011), The Future of Art in a Postdigital Age: From Hellenistic to Hebraic Consciousness. Bristol and Chicago: Intellect Books/University of Chicago Press; ​ISBN 978-1-84150-377-6​.
  • Alexenberg, Mel, Ed. (2008), Educating Artists for the Future: Learning at the Intersections of Art, Science, Technology, and Culture. Bristol and Chicago: Intellect Books/University of Chicago press, 344, s. ​ISBN 978-1-84150-191-8​. (postdigital chapters by Roy Ascott, Stephen Wilson, Eduardo Kac, and others)
  • Аscott, R. (2003), Telematic Embrace. (E. Shaken, Ed.) Berkeley: University of California Press. ​ISBN 0-520-21803-5
  • Berry, D. M. (2014) Critical Theory and the Digital, New York: Bloomsbury. ​ISBN 978-1441166395
  • Berry, D. M. and Dieter (2015) Postdigital Aesthetics: Art, Computation and Design, London: Palgrave. ​ISBN 978-1137437198
  • Barreto, R. and Perissinotto, P. (2002), The Culture of Immanence, in Internet Art. Ricardo Barreto e Paula Perissinotto (orgs.). São Paulo, IMESP. ​ISBN 85-7060-038-0​.
  • Benayoun, M. (2008), Art after Technology abstract of the text written by Maurice Benayoun in Technology Review - French edition, N°7 June–July 2008, MIT, ISSN 1957-1380 cały tekst w języku angielskim
  • Benayoun, M., The Dump, 207 Hypotheses for Committing Art, bilingual (English/French), Fyp éditions, France, July 2011, ​ISBN 978-2-916571-64-5​.
  • Bolognini, M. (2008), Postdigitale, Rome: Carocci. ​ISBN 978-88-430-4739-0
  • Ferguson, J., & Brown, A. R. (2016). "Fostering a post-digital avant-garde: Research-led teaching of music technology". Organised Sound, 21(2), 127–137.
  • Pepperell, R. and Punt, M. (2000), The Postdigital Membrane: Imagination, Technology and Desire, Intellect Books, Bristol, UK, 182 str.
  • Wilson, S. (2003), Information Arts: Intersections of Art, Science, and Technology. ​ISBN 0-262-23209-X

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Postdigital" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy