Próba Babińskiego-Weilla


Próba Babińskiego-Weilla w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Próba Babińskiego-Weilla – stosowana w otolaryngologii i neurologii próba oceniająca w badaniu przedmiotowym pacjenta sprawność jego postawy i chodu. Podczas próby lekarz poleca pacjentowi, by ten zamknął oczy, wykonał pięć kroków do przodu i pięć w tył i następnie powtarzał tę czynność przez pół minuty, cały czas mając zamknięte oczy. Jeśli pacjent ma jednostronne wypadnięcie czynności błędnika, będzie chodził "w gwiazdę", a nie w linii prostej[1]. Test opisali Józef Babiński i Weill w 1913 roku[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. Zawroty głowy, i zaburzenia równowagi – przyczyny, diagnostyka, leczenie. W: Katarzyna Pierchała: Otorynolaryngologia praktyczna. Podręcznik dla studentów i lekarzy. Tom I. Grzegorz Janczewski (red.). Gdańsk: Via Medica, 2007, s. 44. ISBN 978-83-60072-75-2.
  2. Babinski J, Weill GA. Désorientation et déséquilibration spontanée et provoquée. La déviation angulaire. „CR Soc Biol”. 74, s. 852-855, 1913. 

Przeczytaj ostrzeżenie dotyczące informacji medycznych i pokrewnych zamieszczonych w Wikipedii.

Na podstawie artykułu: "Próba Babińskiego-Weilla" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy