Przekroje poprzeczne


Przekroje poprzeczne w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Przekrój poprzeczny – pojęcie z dziedziny wytrzymałości materiałów, w której dokonuje się myślowego przecinania elementów konstrukcyjnych pewną płaszczyzną[1] w celu obliczenia powstających w nich naprężeń i odkształceń. Jeżeli elementem jest pręt, to jego przekrojem poprzecznym, prostopadłym do jego osi, jest pewna płaska figura geometryczna o własnościach określonych przez tzw. charakterystyki geometryczne[2] pręta. W przypadku dźwigarów powierzchniowych takich, jak płyty, tarcze i powłoki przekrój poprzeczny dokonywany jest płaszczyzną zawierającą oś O z {\displaystyle Oz} prostopadłą do powierzchni środkowej takiego dźwigara. W obliczeniach przyjmuje się, że przekrój poprzeczny ma wysokość równą grubości dźwigara, a szerokość równą przyjętej jednostce długości (np. 1 metr).

Przypisy | edytuj kod

  1. B. Olszowski, M. Radwańska, Mechanika budowli, Politechnika Krakowska Kraków, 2010, s. 24.
  2. W. Orłowski, L. Słowański, Wytrzymałość materiałów, Arkady Warszawa 1966, s. 11.
Na podstawie artykułu: "Przekroje poprzeczne" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy