Publiusz Memmiusz Regulus


Publiusz Memmiusz Regulus w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Publius Memmius Regulus (zm. 63 n.e.) – rzymski polityk i dowódca wojskowy z I w. n.e., consul suffectus w 31 n.e.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Publiusz Memmiusz Regulus[1] był konsulem uzupełniającym (consul suffectus) w 31 n.e. Brał wtedy czynny udział w pozbawieniu władzy Sejana. Na polecenie Kwintusa Sutoriusza Makrona prefekta wigilów (praefectus vigilum), którego cesarz Tyberiusz potajemnie wyznaczył na następcę Sejana na stanowisku prefekta gwardii pretoriańskiej, odczytał 18 października na posiedzeniu senatu jako jego przewodniczący list od Tyberiusza, który demaskował Sejana jako zdrajcę. Następnie wspólnie z dowódcą straży nocnej Publiuszem Grecyniuszem Lakonem oraz innymi urzędnikami aresztował Sejana[2][3].

Był namiestnikiem Mezji, Macedonii i Achai w latach 35-44 n.e.[4] Tak długi okres sprawowania urzędu może świadczyć o sprawnym wywiązywaniu się z obowiązków[5]. Otrzymał od Kaliguli polecenie rozebrania i przeniesienia posągu Zeusa z Olimpii[6][7][8][9] autorstwa Fidiasza. Został uhonorowany trzema inskrypcjami w Epidauros przez przedstawicieli rodziny Statilii: Tytusa Statiliusa Lamprisa i jego syna (IG IV² 1.665), którzy nadzorowali wzniesienie posągu Publiusza Memmiusza Regulusa[5][10]. Liczne inskrypcje honoryfikacyjne z dedykacjami z Epidauros, Koryntu i Olimpii świadczą o jego popularności wśród lokalnych społeczności Peloponezu[11]. Przyczynił się do nadania obywatelstwa szeregu przedstawicieli elit tego regionu, o czym świadczy liczne nomen Memmiuszy używane przez dostojników greckich[5][12][13]. Po 47 n.e., za czasów cesarza Klaudiusza, był prokonsulem Azji[1].

Memmiusz Regulus był członkiem kolegiów i stowarzyszeń kapłańskich: sodales Augustales (stowarzyszenie kapłanów ubóstwionego Augusta), septemviri epulonum i frates arvales[14].

Był mężem Lolli Pauliny, z którą musiał się rozwieść na rozkaz Kaliguli. Kaligula ożenił się z Lollią Pauliną ok. 38 n.e., ale szybko ją porzucił[15][16][17]. Prawdopodobnie był ojcem Gajusza Memmiusza Regulusa[18][19].

Memmiusz Regulus zmarł w 63 n.e.[20]

Przypisy | edytuj kod

  1. a b PIR 1897 ↓, s. 364 (nr 342)
  2. Łuć 2010 ↓, s. 152.
  3. Kasjusz Dion ↓, Historia rzymska LVIII, 9-10.
  4. Pawlak 2011 ↓, s. 23 W 44 n.e. Achaja i Macedonia została przekazana senatowi (Swetoniusz, Żywoty cezarów, Boski Klaudiusz 25 (Swetoniusz 1987 ↓, s. 222); Kasjusz Dion ↓, Historia rzymska LX, 24).
  5. a b c Pawlak 2011 ↓, s. 46.
  6. Józef Flawiusz ↓, Dawne dzieje Izraela XIX, 1.
  7. Swetoniusz, Żywoty Cezarów, Gajusz Kaligula 22 (Swetoniusz 1987 ↓, s. 183).
  8. Swetoniusz, Żywoty Cezarów, Gajusz Kaligula 57 (Swetoniusz 1987 ↓, s. 201).
  9. Pawlak 2011 ↓, s. 45.
  10. Pawlak 2011 ↓, s. 279.
  11. IG IV² 1. 665, 667, 668, 669.
  12. Pawlak 2011 ↓, s. 188.
  13. Pawlak 2011 ↓, s. 206.
  14. Chow 1992 ↓, s. 54–55.
  15. Swetoniusz, Żywoty Cezarów, Gajusz Kaligula 25 (Swetoniusz 1987 ↓, s. 186). Swetoniusz błędnie nazywa go Gajuszem.
  16. Tacyt ↓, Roczniki XII, 23.
  17. Krawczuk 1986 ↓, s. 48–49.
  18. PIR 1897 ↓, s. 364 (nr 341)
  19. Pawlak 2011 ↓, s. 61.
  20. Tacyt ↓, Roczniki XIV 47.

Bibliografia | edytuj kod

Źródła
Opracowania

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Publiusz Memmiusz Regulus" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy