Punkt stacjonarny


Punkt stacjonarny w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Punkt stacjonarny (krytyczny) – punkt, w którym pierwsza pochodna funkcji przyjmuje wartość zero. Jeśli w tym punkcie druga pochodna istnieje i jest dodatnia, to funkcja ma minimum lokalne; jeżeli istnieje i jest ujemna, funkcja ma maksimum lokalne. Są to warunki wystarczające dla istnienia ekstremów w punkcie stacjonarnym. Dla funkcji wielu zmiennych w punkcie stacjonarnym zerują się pochodne po wszystkich zmiennych.

Zobacz też | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Punkt stacjonarny" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy