Regencja


Regencja w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Regencja – zastępcze wykonywanie władzy monarszej przez upoważnioną do tego osobę w czasie, kiedy panujący sam władzy swojej sprawować nie może[1].

Najczęstszym powodem do ustanowienia regencji w monarchii dziedzicznej jest małoletność, w chwili śmierci panującego, powołanego na tron następcy (regencja zwykła)[1]. Poza tym regencja ma miejsce w razie długotrwałej lub nieuleczalnej choroby panującego, a także w razie jego dłuższego przebywania poza granicami własnego państwa. W ostatnim wypadku zakres uprawnień i władzy regenta (tj. sprawującego regencję) bywa zazwyczaj określany przez samego panującego[1].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Joachim Bartoszewicz: Podręczny słownik polityczny. Do użytku posłów, urzędników państwowych, członków ciał samorządowych i wyborców, s. 667.
Na podstawie artykułu: "Regencja" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy