Rewolucja belgijska


Rewolucja belgijska w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rewolucja belgijska (niderl. Belgische Revolutie, fr. Révolution belge) – rewolucja zapoczątkowana w nocy z 25 na 26 sierpnia 1830 rozruchami antyrządowymi w Brukseli, która wybuchła pod wpływem rewolucji lipcowej we Francji, pod hasłami obrony swobód obywatelskich i oderwania Belgii od Holandii połączonych w jeden organizm państwowy na kongresie wiedeńskim w 1815. Po krótkim czasie rewolucja przerodziła się w powstanie ludowe, a wobec interwencji wojsk holenderskich – w walkę wyzwoleńczą ogarniającą całą Belgię[1].

20 września, po zerwaniu rokowań przez króla Niderlandów Wilhelma I, masy ludowe zajęły ratusz, lecz nie zdołały utworzyć rządu republikańskiego przez brak kierownictwa. 27 września, po wyparciu wojsk holenderskich, powstał umiarkowany rząd tymczasowy. 18 listopada 1830 Konstytuanta ogłosiła niepodległość Belgii.

Przed zbrojną interwencją rosyjsko-pruską uratowało Belgię powstanie listopadowe (1830–1831), które wybuchło w Królestwie Polskim[1].

Niema z Portici | edytuj kod

Treść pięcioaktowej opery Niema z Portici była jednym z powodów wybuchu rewolucji belgijskiej.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Rewolucja belgijska. Encyklopedia PWN. [dostęp 2019-03-11].
Na podstawie artykułu: "Rewolucja belgijska" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy