Rob Calloway


Rob Calloway w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rob Calloway (ur. 18 lipca 1969 w Hartford) – amerykański bokser wagi juniorciężkiej.

Kariera zawodowa | edytuj kod

Rob Calloway na zawodowym ringu zadebiutował 24 października 1992 roku. Po 4-rundowym pojedynku, pokonał na punkty rodaka – Kenny'ego Browna.

23 października 1993 roku, w swoim szóstym pojedynku doznał pierwszej porażki. Po 6-rundach przegrał niejednogłośnie na punkty z Kenem McCurdy.

2 kwietnia 1997 roku, zdobył pas mało znaczącej federacji WAA w wadze półciężkiej, pokonując w 9 rundzie, przez techniczny nokaut Raya Domenge'a.

3 kwietnia 1999 po 12-rundowym pojedynku wygrał z Darrellem Spinksem jednogłośnie na punkty. Stawką pojedynku był pas federacji IBA "Continental Americas" w wadze junior ciężkiej.

12 listopada 1999 Calloway stoczył walkę o Mistrzostwo Świata federacji IBA wagi junior ciężkiej. Po 12 rundach przegrał jednogłośną decyzją sędziów z Kennym Keene.

31 marca 2000 zdobył pas Mistrza Świata federacji IBA w wadze ciężkiej, pokonując już w 1 rundzie Troya Weida.

21 września 2001 przegrał 12-rundową walkę z Duńczykiem Tue Bjornem Thomsenem, której stawką był wakujący pas Mistrza Świata federacji IBC w kategorii junior ciężkiej.

28 czerwca 2002 roku zdobył Interkontynentalny pas federacji WBF w kategorii ciężkiej, zwyciężając w 11 rundzie, przez techniczny nokaut Otisa Tisdale.

5 października 2002 stoczył pojedynek z Rusłanem Czagajewem. Walka została przerwana po 3 rundzie, z powodu kontuzji Callowaya, spowodowanej przez przypadkowe zderzenie głowami. Ostatecznie sędziowie orzekli remis.

18 października 2003 Calloway po raz pierwszy bronił interkontynentalnego pasa federacji WBF w kategorii ciężkiej. Po 12-rundowym pojedynku pokonał jednogłośnie na punkty Juliusa Longa.

17 czerwca 2004 przegrał w drugiej rundzie, przez nokaut z Hasimem Rahmanem.

24 czerwca 2005 wygrał z Australijczykiem Bobem Mirovicem jednogłośnie na punkty po 12 rundach. Stawką tego pojedynku był wakujący pas Mistrza Świata federacji WBF w wadze ciężkiej[2].

7 stycznia 2006 stoczył rewanżowy pojedynek z Rusłanem Czagajewem. Rob Calloway uległ w 2 rundzie przez nokaut.

26 kwietnia 2006 przegrał jednogłośnie na punkty 10-rundową walkę, z Jameelem McClinem[3].

18 grudnia 2009 Calloway przegrał z Polakiem Pawłem Kołodziejem pojedynek o Mistrzostwo Świata federacji IBC w kategorii junior ciężkiej. Został poddany przez narożnik między 6 a 7 rundą[4][5].

28 maja 2010 w walce z Shannonem Briggsem przegrał przed techniczny nokaut w pierwszej rundzie.[6][7]

2 sierpnia 2010 Rob Calloway przerwał passę dwóch porażek z rzędu, pokonując dwa do remisu, po 6 rundach Travisa Fultona. Było to drugie starcie między tymi pięściarzami. Pierwsze, które miało miejsce w 2005 roku, wygrał Calloway przez techniczny nokaut w 2 rundzie.[8]

Przypisy | edytuj kod

  1. Podstawowe dane
  2. Mirovic vs. Calloway
  3. McCline vs. Calloway
  4. Kolodziej vs. Calloway
  5. Popis Kołodzieja
  6. bokser.org: Trwa passa Briggsa (pol.). [dostęp 29 maja 2010.
  7. boxrec.com: Briggs vs. Calloway (ang.). [dostęp 29 maja 2010.
  8. Rob Calloway Vs. Travis Fulton II Ends In Controversy (ang.). boxingforum.org, 07.08.2009. [dostęp 2010-08-07].

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Rob Calloway" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy