Roger Federer


Roger Federer w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Roger Federer (ur. 8 sierpnia 1981 w Bazylei) – szwajcarski tenisista, wieloletni lider rankingu ATP, wicemistrz olimpijski w grze pojedynczej z Londynu (2012), mistrz olimpijski w grze podwójnej z Pekinu (2008), zdobywca Pucharu Davisa 2014.

Status profesjonalny Federer otrzymał w roku 1998. Pierwszy mecz w zawodowym Tourze Szwajcar rozegrał na początku lipca tego samego roku w Gstaad. Przeciwnikiem Federera był Argentyńczyk Lucas Arnold Ker, a spotkanie zakończyło się porażką Szwajcara 4:6, 4:6.

Federer uważany jest za najlepszego zawodnika w historii dyscypliny[1][2][3]. Ma w swoim dorobku rekordowe 20 zwycięstw w turniejach wielkoszlemowych. W Australian Open triumfował w latach 2004, 2006, 2007, 2010, 2017 i 2018, we francuskim Roland Garros zwyciężył w 2009 roku, na kortach Wimbledonu wygrywał w latach 2003, 2004, 2005, 2006, 2007, 2009, 2012 i 2017, a w US Open w sezonach 2004, 2005, 2006, 2007 i 2008. Dodatkowo Szwajcar sześciokrotnie został mistrzem kończącego sezon turnieju ATP Finals (lata 2003, 2004, 2006, 2007, 2010, 2011). Ponadto dziesięciokrotnie dochodził do finałów rozgrywek wielkoszlemowych i cztery razy do finału ATP Finals. W sierpniu 2012 roku wywalczył srebrny medal igrzysk olimpijskich w Londynie, po przegranym finale z Andym Murrayem. Federer w ciągu swojej kariery wygrał 103 turniejów rangi ATP Tour w grze pojedynczej oraz osiągnął 54 finały. Jako trzeci tenisista w historii ery open doszedł do granicy tysiąca zwycięskich meczów.

W grze podwójnej Federer jest złotym medalistą igrzysk olimpijskich w Pekinie z roku 2008. Wspólnie ze Stanislasem Wawrinką pokonali w finałowym meczu Szwedów Simona Aspelina i Thomasa Johanssona[4]. W deblu Szwajcar ma na koncie 8 turniejowych zwycięstw i 6 finałów.

W sezonie 2014 Federer zdobył ze Szwajcarią historyczny, pierwszy dla tego kraju Puchar Davisa, po pokonaniu w finale 3:1 reprezentacji Francji.

Po wygraniu Australian Open z 2004 roku, dnia 2 lutego, awansował na 1. pozycję w światowym rankingu. Przez kolejne 237 tygodni był na szczycie listy (do 11 sierpnia 2008 roku)[5]. Dnia 6 lipca 2009 roku ponownie został liderem rankingu na okres 48 tygodni. Po dwóch latach, 9 lipca 2012 roku, Federer ponownie objął prowadzenie w rankingu czym najpierw wyrównał, a w następnym tygodniu pobił rekord 286 tygodni jako nr 1 należący do Pete’a Samprasa[6]. Do dnia 5 listopada 2012 roku, kiedy na pozycji lidera zastąpił go Novak Đoković. 19 lutego 2018 roku, po pięciu latach i czterech miesiącach przerwy Roger Federer w wieku 36 lat i sześciu miesięcy powrócił na 1. pozycję w światowym rankingu ATP zostając najstarszym liderem w historii, łącznie przewodził stawce tenisistów przez rekordowe 310 tygodni.

Spis treści

Życie prywatne | edytuj kod

Rodzina Federera podczas turnieju BNP Paribas Open 2012

Roger Federer urodził się w Bottmingen, miejscowości położonej blisko Bazylei. Matka Federera, Lynette, pochodzi z RPA, natomiast ojciec, Robert, jest rodowitym Szwajcarem. Rodzice poznali się podczas podróży służbowej; oboje pracowali dla tej samej firmy farmaceutycznej[7]. Federer ma starszą o dwa lata siostrę, Dianę. Z wyznania jest katolikiem, a podczas turnieju w Rzymie w roku 2006 poznał papieża Benedykta XVI[8].

Obecnie Federer jest mężem byłej tenisistki Mirki Vavrinec. Para poznała się podczas igrzysk olimpijskich w Sydney z 2000 roku[9]. Po blisko dziewięciu latach, dnia 11 kwietnia 2009 roku wzięli ślub w Bazylei w otoczeniu najbliższych przyjaciół i rodziny[10]. Trzy miesiące później, 23 lipca, Federer został ojcem bliźniaczek Charlene Riva'i i Mylii Rose[11]. Na swojej stronie w Facebooku Federer oznajmił, że dzień, w którym córeczki się narodziły jest jego najpiękniejszym dniem w życiu[12]. Pod koniec 2013 roku Federerowie poinformowali, że spodziewają się kolejnego dziecka[13]. 6 maja 2014 roku Szwajcar poinformował, że tego dnia przyszły na świat jego dzieci – bliźniaki Leo i Lenny[14].

Działalność charytatywna | edytuj kod

Pokazówka „Hit for Haiti”, 2010

W 2003 roku Federer założył fundację pomagającą w edukacji chorym i biednym dzieciom z Tanzanii, Zimbabwe i Republiki Południowej Afryki i promującą sport wśród młodzieży[7][15]. W ciągu 10 lat istnienia fundacja pomogła 86 tys. dzieci z problemami w edukacji[15]. W marcu 2005 roku Federer wziął udział w pokazówce, która miała miejsce w Indian Wells. Celem tej imprezy było zgromadzenie środków na pomoc poszkodowanym po trzęsieniu ziemi z grudnia 2004 roku[7]. Tegoż samego roku, w związku z huraganem Katrina jakie nawiedziło USA, Federer wystawił w aukcji swoją rakietę tenisową. Dochód z niej, w wysokości 40 000 $ przeznaczył ofiarom huraganu[16]. Za swoją działalność w kwietniu 2006 roku Federer został ambasadorem dobrej woli UNICEF[17].

W styczniu 2010 roku Federer wziął udział w imprezie pokazowej „Hit for Haiti”, która odbyła się w Melbourne, tuż przed Australian Open. Akcja została zorganizowana by pomóc ofiarom trzęsienia ziemi na Haiti, a oprócz Federera obecni byli inni czołowi tenisiści, a także tenisistki. Zebrano blisko 200 000 $, a kwotę w całości przekazano ofiarom kataklizmu[18][19]. W marcu ponownie odbyła się zbiórka dla ofiar trzęsienia z udziałem Federera[20]. Po zakończeniu sezonu 2010 Federer wraz z Rafaelem Nadalem rozegrali pokazowe pojedynki w Zurychu i Madrycie pod hasłem „Match for Africa”. Pieniądze zostały przekazane potrzebującym w Afryce[21].

Na początku roku 2011, zorganizowano pokazówkę w Melbourne by wspomóc ofiary powodzi w Queensland[22].

W styczniu 2014 roku, tuż przed rozpoczęciem Australian Open, zorganizowano imprezę pokazową, która miała uczcić dziesięciolecie działalności Fundacji Rogera Federera. W zabawie uczestniczyli m.in. Lleyton Hewitt, Rod Laver, Patrick Rafter i Tony Roche. Dochód z charytatywnego meczu Szwajcara z Jo-Wilfriedem Tsongą wyniósł 1 mln dolarów[15].

Kariera tenisowa | edytuj kod

Lata juniorskie | edytuj kod

W tenisa Federer zaczął grać w wieku 8 lat[23]. Pierwszy mecz w gronie juniorów Szwajcar rozegrał w połowie lipca 1996 roku. Na przełomie czerwca i lipca 1998 roku triumfował w juniorskim Wimbledonie, po zwycięstwie w finale nad Gruzinem Iraklim Labadze[24]. W grudniu 1998 roku Federer odniósł kolejny sukces, wygrywając turniej Orange Bowl w kategorii do lat 18[25]. Ponadto Szwajcar jest finalistą US Open z 1998 roku, gdzie uległ Davidowi Nalbandianowi[26]. Łącznie wygrał pięć juniorskich turniejów w grze pojedynczej. Najwyżej sklasyfikowany w klasyfikacji singlowej juniorów był na 1. miejscu (31 grudnia 1998).

W grze podwójnej Federer wygrał jeden turniej, podczas Wimbledonu w 1998 roku. Partnerem Szwajcara był Olivier Rochus, a w finale pokonali Michaëla Llodrę i Andy’ego Rama[24]. W zestawieniu deblistów najwyższej był na 7. pozycji (31 grudnia 1998).

Sezony 1998–2000 | edytuj kod

W wieku 17 lat Federer rozpoczął karierę profesjonalną[23]. Na początku lipca 1998 roku zadebiutował w gronie zawodowców, podczas rozgrywek w Gstaad, lecz odpadł w I rundzie po porażce z Lucasem Arnoldem Kerem[27].

Na początku sezonu 1999 Szwajcar w lutym doszedł do ćwierćfinału rozgrywek ATP World Tour w Marsylii. Po drodze wyeliminował, będącego wówczas na 5. miejscu w rankingu, Hiszpana Carlosa Moyę; przegrał z Arnaudem Clémentem. W tym samym miesiącu wystartował również w Rotterdamie, po wcześniejszym przejściu eliminacji. W drabince turnieju głównego przegrał ćwierćfinałowy pojedynek z Rosjaninem Jewgienijem Kafielnikowem. Pod koniec maja Federer po raz pierwszy wziął udział w turnieju wielkoszlemowym, na kortach Rolanda Garrosa, jednak odpadł w I rundzie z Patrickiem Rafterem. Miesiąc później, na trawiastych kortach Wimbledonu również został pokonany w I rundzie, przez Czecha Jiříego Nováka. W październiku Szwajcar doszedł do ćwierćfinału zawodów w Bazylei, oraz po raz pierwszy w karierze osiągnął półfinał imprezy z cyklu ATP World Tour, w Wiedniu. Pod koniec tego samego miesiąca wygrał zawody ATP Challenger Tour w Brest, po pokonaniu w finale Maksa Mirnego. Dnia 20 września 1999 roku Federer po raz pierwszy awansował do czołowej setki rankingu (95. miejsce), a sezon ukończył na 65. pozycji[5].

Na początku lutego 2000 roku Federer awansował do finału turnieju w Marsylii. Był to jego zarazem pierwszy finał z cyklu ATP World Tour. Mecz o tytuł przegrał 6:2, 3:6, 6:7(5) ze swoim rodakiem Marcem Rossetem[28]. W tym samym miesiącu Szwajcar osiągnął ćwierćfinał turnieju w Londynie i półfinał w Kopenhadze. Pod koniec maja uzyskał IV rundę Rolanda Garrosa, po wcześniejszym wyeliminowaniu Michela Kratochvila, przeciwko któremu zagrał pięciosetowy mecz. Spotkanie o ćwierćfinał zawodów przegrał z Hiszpanem Àlexem Corretją[29]. W czerwcu Szwajcar uzyskał ćwierćfinał w Halle i I rundę Wimbledonu. Pod koniec sierpnia, na US Open doszedł do III rundy, w której przegrał z Juanem Carlosem Ferrero, a we wrześniu osiągnął półfinał igrzysk olimpijskich w Sydney. W meczu o finał uległ Niemcowi Tommy'emu Haasowi, natomiast w spotkaniu o brązowy medal nie sprostał Arnaudowi Di Pasquale[9]. W październiku Federer, tak jak w 1999 roku, awansował do półfinału w Wiedniu, a następnie osiągnął finał w Bazylei. Po drodze wyeliminował m.in. Tommy’ego Haasa i, będącego wtedy w czołowej dziesiątce rankingu, Lleytona Hewitta. Pojedynek finałowy zakończył się porażką Szwajcara z Thomasem Enqvistem[30]. Ponadto Federer w Bazylei wraz z Dominikiem Hrbatým awansowali do finału gry podwójnej, ale spotkanie o mistrzowski tytuł przegrali z Donaldem Johnsonem i Pietem Norvalem. Na koniec roku Federer zajmował 29. miejsce w klasyfikacji singlowej[5].

Sezon 2001 | edytuj kod

Sezon Federer zainaugurował startem w Sydney, gdzie odpadł z rywalizacji w ćwierćfinale. Podczas Australian Open doszedł do III rundy po wcześniejszym pokonaniu m.in. Arnauda Di Pasquale'a; przegrał z Arnaudem Clémentem. Pod koniec stycznia Szwajcar wygrał pierwszy turniej rangi ATP World Tour w grze pojedynczej, w halowych kortach w Mediolanie, eliminując m.in. Jewgienija Kafielnikowa, a w finale wynikiem 6:4, 6:7(7), 6:4 Francuza Juliena Bouttera[31]. W połowie lutego, w Marsylii osiągnął półfinał, w którym tym razem przegrał z Kafielnikowem. Tydzień po tym starcie, na kortach w Rotterdamie, Federer uzyskał finał w singlu i deblu. W grze pojedynczej wyeliminował m.in. Àlexa Corretję (wówczas nr 7. w rankingu), jednak w finale nie sprostał Nicolasowi Escudé. W grze podwójnej w parze z Jonasem Björkmanem pokonali w decydującym spotkaniu czeski duet Petr Pála-Pavel Vízner. W marcu Szwajcar doszedł do ćwierćfinału rozgrywek ATP Masters Series w Miami. W meczu o półfinał zmierzył się z Patrickem Rafterem, z którym jednak przegrał w dwóch setach.

Okres gry na kortach ziemnych rozpoczął od startu w Monte Carlo, gdzie poniósł porażkę w ćwierćfinałowym pojedynku z Sébastienem Grosjeanem. W Rzymie odpadł w III rundzie, po wcześniejszym wyeliminowaniu wicelidera rankingu światowego, Rosjanina Marata Safina[32]. W I rundzie wielkoszlemowego Rolanda Garrosa Federer wygrał ze Stefano Galvanim. W następnej fazie po pięciosetowym meczu pokonał Sarkisa Sarksjana, a w III i IV rundzie odpowiednio Davida Sáncheza i Wayne’a Arthursa. Pojedynek ćwierćfinałowy zakończył się porażką Federera z Àlexem Corretją. Był to zarazem pierwszy wielkoszlemowy ćwierćfinał Federera w jego karierze[33].

Miesiąc gry na nawierzchni trawiastej Federer zaczął od turnieju w Halle, osiągając tam kolejny w sezonie ćwierćfinał. W meczu o dalszą fazę lepszym od Szwajcara był Patrick Rafter. Tuż przed Wimbledonem Federer wziął udział w zawodach w ’s-Hertogenbosch awansując do półfinału, w którym uległ Lleytonowi Hewittowi. Na Wimbledonie Szwajcar uzyskał drugi wielkoszlemowy ćwierćfinał. Po drodze, w meczu IV rundy, pokonał Pete’a Samprasa, przerywając zarazem serię 31 zwycięstw z rzędu Amerykanina na londyńskich kortach[34]. Rywalem Federera w spotkaniu o półfinał był Tim Henman, z którym przegrał w czterech setach[35].

Na początku lipca Federer wygrał deblowe zmagania w Gstaad tworząc parę z Maratem Safinem, gdzie zwyciężyli nad parą Michael Hill-Jeff Tarango[36]. Podczas US Open Szwajcar awansował do III rundy, gdzie musiał uznać wyższość Andre Agassiego. W pozostałej części sezonu doszedł do ćwierćfinału w Wiedniu (porażka ze Stefanem Koubkiem) oraz finału w Bazylei. Mecz o tytuł zakończył się przegraną Federera z Timem Henmanem.

Sezon 2001 Federer ukończył na 13. pozycji w rankingu ATP[5].

Sezon 2002 | edytuj kod

Federer podczas US Open 2002

Rok 2002 Federer rozpoczął od turnieju w Sydney, gdzie wywalczył swój drugi singlowy tytuł, eliminując po drodze Andy’ego Roddicka, a w finale wynikiem 6:3, 6:3 Juana Ignacio Chelę[37]. W Melbourne uzyskał IV rundę, w której nie sprostał Tommy'emu Haasowi. Pod koniec stycznia Federer osiągnął kolejny w sezonie finał, w Mediolanie, po wcześniejszym pokonaniu m.in. w półfinale Grega Rusedskiego[38]. Pojedynek finałowy Szwajcar przegrał z Włochem Davidem Sanguinettim[39]. W połowie lutego Federer wziął udział w turnieju rozgrywanym w hali Ahoy Rotterdam w Rotterdamie. W singlu dotarł do ćwierćfinału, w którym uległ Nicolasowi Escudé, natomiast w deblu z Maksem Mirnym wygrali cały turniej. W finale pokonali utytułowanych Marka Knowlesa i Daniela Nestora. W marcu, podczas turnieju ATP Masters Series w Indian Wells Federer osiągnął z Mirnym finał gry podwójnej. Rywalami pary szwajcarsko-białoruskiej w finale byli Knowles z Nestorem, którzy tym razem wygrali pojedynek zdobywając tym samym mistrzowski tytuł. Tuż po zawodach w Indian Wells Federer awansował do finału singla w Miami. Szwajcar po drodze pokonał m.in. w IV rundzie Tima Henmana i w półfinale lidera światowego rankingu, Lleytona Hewitta[40], jednak w rundzie finałowej nie sprostał Andre Agassiemu.

Na kortach ziemnych, w połowie maja Federer dotarł do finału imprezy w Hamburgu. W ćwierćfinale wygrał z Gustavo Kuertenem, wówczas dwukrotnym mistrzem Rolanda Garrosa[41], a w półfinale ze swoim deblowym partnerem, Maksem Mirnym. Mecz finałowy rozegrał z byłym nr 1. klasyfikacji singlowej, Maratem Safinem, którego pokonał 6:1, 6:3, 6:4 zdobywając tym samym swój pierwszy tytuł rangi ATP Masters Series[42]. W wielkoszlemowym Rolandzie Garrosie rozstawiony z nr 8. Szwajcar odpadł już w I rundzie z Marokańczykiem Hiszamem Arazim.

Sezon gry na nawierzchni trawiastej Szwajcar zaczął od startu w Halle, gdzie uległ w półfinale Nicolasowi Kieferowi. W ’s-Hertogenbosch odpadł w ćwierćfinale, po porażce ze Sjengiem Schalkenem, natomiast na Wimbledonie przegrał w I rundzie z Mario Ančiciem.

Ostatni w sezonie wielkoszlemowy turniej, US Open, Federer zakończył na IV rundzie, gdzie został pokonany przez Maksa Mirnego. Pod koniec września, podczas zawodów w Moskwie w singlu doszedł do ćwierćfinału, przegrywając z Maratem Safinem, z kolei w deblu, wraz z Mirnym triumfowali w całej imprezie, po zwycięstwie w finale nad Australijczykami Joshuą Eaglem i Sandonem Stollem. Na początku października Federer wygrał trzeci w sezonie singlowy turniej, w Wiedniu, eliminując wcześniej m.in. Carlosa Moyę, a w finale Jiříego Nováka[43]. Następnie wystartował w Madrycie, osiągając ćwierćfinał, w którym przegrał z Fabrice'em Santoro, a w Bazylei uzyskał półfinał (porażka z Davidem Nalbandianem). W Paryżu (hala Bercy) Federer awansował do ćwierćfinału, po wcześniejszym wyeliminowaniu Tommy’ego Haasa; przegrał z Lleytonem Hewittem.

Na koniec sezonu Szwajcar zakwalifikował się do turnieju Tennis Masters Cup, w którym gra corocznie ośmiu najlepszych tenisistów. W fazie grupowej rywalami Szwajcara byli Juan Carlos Ferrero, Jiří Novák i Thomas Johansson. Federer pokonał wszystkich swoich rywali i awansował do półfinału, w którym zmierzył się z Hewittem. Pojedynek zakończył się zwycięstwem Australijczyka 7:5, 5:7, 7:5[44].

Rok 2002 Federer zakończył na 6. pozycji w zestawieniu ATP[5].

Sezon 2003 | edytuj kod

Pierwszym turniejem w roku jaki rozegrał były rozgrywki w Ad-Dausze. Federer osiągnął tam ćwierćfinał, w którym przegrał z Janem-Michaelem Gambillem. W Melbourne Park, podczas Australian Open, został wyeliminowany w IV rundzie przez Davida Nalbandiana. Pierwszy w sezonie tytuł Federer zdobył w lutym, w Marsylii, gdzie w finale pokonał Jonasa Björkmana[45]. Tydzień po tym turnieju Szwajcar osiągnął finał gry podwójnej w Rotterdamie. Partnerem Federera był Maks Mirny, jednak w finale przegrali z Wayne'em Arthursem i Paulem Hanleyem. Następnie Federer zwyciężył w singlowych zmaganiach w Dubaju, po wygranej w finale nad Jiřím Novákiem[46]. W połowie marca Szwajcar wystartował w Miami dochodząc do ćwierćfinału w grze pojedynczej, gdzie przegrał z Albertem Costą, natomiast w deblu wraz z Mirnym uzyskali finał, w którym pokonali Leandera Paesa oraz Davida Rikla.

Pod koniec kwietnia, na kortach ziemnych w Monachium Szwajcar odniósł kolejne turniejowe zwycięstwo po wygranej w finale z Jarkko Nieminenem[47]. Na kortach Foro Italico w Rzymie osiągnął kolejny finał po wcześniejszej wygranej nad m.in. nr 3. w rankingu Juanem Carlosem Ferrero, który przed tym pojedynkiem wygrał 21 spośród 22 meczów na kortach ziemnych[48]. Spotkanie finałowe Federer zagrał z Félixem Mantillą. Mecz zakończył się porażką Szwajcara, który spośród 17 break pointów wykorzystał 3[49]. Na paryskich kortach im. Rolanda Garrosa Federer odpadł w I fazie po porażce z Luisem Horną.

W czerwcu, podczas rywalizacji w Halle Federer wygrał swój pierwszy turniej na nawierzchni trawiastej, pokonując w finale Nicolasa Kiefera[50]. Do wielkoszlemowego Wimbledonu przystępował jako zawodnik rozstawiony z nr 4. W I i II rundzie bez straty seta pokonał Lee Hyunga-taika i Stefana Koubka, w III fazie po czterosetowym meczu wyeliminował Mardy'ego Fisha, a w kolejnej rundzie Feliciano Lópeza. Ćwierćfinałowy pojedynek Federer wygrał ze Sjengem Schalkenem, a półfinałowy z Andym Roddickiem[51], osiągając pierwszy wielkoszlemowy finał w karierze. Rywalem Szwajcara w meczu o tytuł był Australijczyk Mark Philippoussis, jednak to Federer był faworytem tego pojedynku[52]. Spotkanie zakończyło się zwycięstwem Szwajcara 7:6(5), 6:2, 7:6(3), który triumfował po raz pierwszy w wielkoszlemowej imprezie[53][54]. W trakcie wręczania pucharu oświadczył:

Po tym triumfie zaczęto się zastanawiać czy Federer nie zdominuje jak Pete Sampras światowego tenisa[56].

Na początku lipca Szwajcar wystartował w Gstaad dochodząc do finału, wygrywając piętnasty mecz z rzędu[57]. O tytuł zmierzył się z Jiřím Novákiem, z którym jednak poniósł porażkę w pięciu setach[57].

US Open Series Federer zaczął od występu w Montrealu, awansując do półfinału, w którym przegrał z Andym Roddickiem. W Cincinnati odpadł w II fazie z Davidem Nalbandianem, a na kortach Flushing Meadows, w US Open, uzyskał IV rundę po raz kolejny przegrywając z Nalbandianem. Na początku października Szwajcar wygrał zawody w Wiedniu, zarówno w grze pojedynczej i podwójnej. W singlu pokonał w spotkaniu finałowym Carlosa Moyę, a w deblu w parze z Yves’em Allegro wygrali z Maheshem Bhupathim i Maksem Mirnym. Podczas rozgrywek ATP Masters Series w Madrycie Szwajcar dotarł do półfinału, w którym wyeliminował go Juan Carlos Ferrero[58], a w Paryżu uzyskał ćwierćfinał, gdzie przegrał z Timem Henmanem[59].

Federer podczas igrzysk w Atenach, 2004

Podczas turnieju Tennis Masters Cup w Houston w fazie grupowej Szwajcar zagrał z Agassim, Nalbandianem i Ferrero, wygrywając wszystkie pojedynki. W półfinale zmierzył się z liderem rankingu ATP, Andym Roddickiem, którego pokonał 7:6(2), 6:2[60], a w finale ponownie zmierzył się z Agassim, z którym zwyciężył 6:3, 6:0, 6:4[61]. Triumf w turnieju Tennis Masters Cup dał Federerowi awans na 2. miejsce na koniec sezonu[5].

Sezon 2004 | edytuj kod

Przed sezonem Peter Lundgren, po trzech latach współpracy, przestał być szkoleniowcem Federera[62]. Do końca roku Szwajcar grał bez trenera. Pierwszym w sezonie turniejem rozegranym przez Federera były rozgrywki Australian Open. Rozstawiony z nr 2. Szwajcar osiągnął finał, po wcześniejszym wyeliminowaniu m.in. w IV rundzie Lleytona Hewitta. W ćwierćfinale wygrał z Davidem Nalbandianem, z którym przed meczem miał bilans spotkań 1-5[63], a w półfinale pokonał bez straty seta Juana Carlosa Ferrero. W finale zmierzył się z Maratem Safinem, zwyciężając 7:6(3), 6:4, 6:2[64]. Po tym triumfie Szwajcar przesunął się na 1. pozycję w rankingu ATP[64]. Po meczu powiedział:

W połowie lutego Federer zagrał w Rotterdamie, gdzie przegrał w ćwierćfinale z Timem Henmanem. Na początku marca zwyciężył w Dubaju, pokonując w decydującym meczu Feliciano Lópeza. Tydzień po tym sukcesie Szwajcar wystartował w rozgrywkach ATP Masters Series w Indian Wells. Do półfinału awansował bez straty seta, a w meczu o awans do finału wyeliminował wynikiem 4:6, 6:3, 6:4 Andre Agassiego[66]. W finale wygrał z Henmanem rewanżując się tym samym za porażkę z Rotterdamu[67]. Po zawodach w Indian Wells rozpoczęły się zmagania w Miami. Federer doszedł do III rundy, w której po raz pierwszy spotkał się z Rafaelem Nadalem. Hiszpan wygrał mecz 6:3, 6:3.

Sezon gry na kortach ziemnych Federer rozpoczął od turnieju w Rzymie, gdzie przegrał w III rundzie z Albertem Costą. W maju, na obiekcie Am Rothenbaum w Hamburgu Szwajcar odniósł kolejne zwycięstwo, eliminując po drodze m.in. Carlosa Moyę[68], Lleytona Hewitta[69], a w finale wynikiem 4:6, 6:4, 6:2, 6:3 Guillermo Corię, któremu przerwał serię 31 meczów bez porażki[70]. W wielkoszlemowym Rolandzie Garrosie Federer odpadł w III rundzie z Gustavo Kuertenem[71].

Na kortach trawiastych, bez straty seta, Federer wygrał zawody w Halle, kontynuując serię 17 meczów bez porażki na kortach trawiastych[72]. Na Wimbledonie Federer osiągnął finał tracąc po drodze jednego seta w meczu ćwierćfinałowym z Lleytonem Hewittem. W pojedynku o tytuł pokonał 4:6, 7:5, 7:6(3), 6:4 Andy’ego Roddicka[73]. Eksperci tenisowi, tacy jak Boris Becker, lub John Lloyd jednoznacznie stwierdzili, że to był jeden z najlepszych finałów ostatnich lat[74].

Na początku lipca Federer wygrał zawody w Gstaad, na nawierzchni ziemnej, pokonując w finałowym meczu Rosjanina Igora Andriejewa[75].

Cykl turniejów wchodzących w skład US Open Series Federer rozpoczął od startu w Toronto, gdzie odniósł końcowy triumf. Pojedynek finałowy zakończył się zwycięstwem Szwajcara nad Roddickiem[76]. Na US Open Federer uzyskał kolejny wielkoszlemowy finał. Po drodze wyeliminował w pięciu setach Andre Agassiego oraz Tima Henmana, a w spotkaniu finałowym okazał się być lepszym od Lleytona Hewitta, przeciwko któremu w dwóch setach nie stracił gema, zwyciężając 6:0, 7:6(3), 6:0[77]. Federer wygrał na nowojorskich kortach trzeci z czterech wielkoszlemowych turniejów, jako pierwszy zawodnik od roku 1988 po Matsie Wilanderze, który również w jednym roku wygrał trzy wielkoszlemowe imprezy[78]. Po meczu Szwajcar oświadczył:

Pod koniec września Federer wygrał zawody w Bangkoku[80]. Dzięki temu zwycięstwu stał się pierwszym tenisistą od roku 1995, który wygrał w sezonie dziesięć turniejów (poprzednio był to Thomas Muster)[7]. Ponadto w Bangkoku Szwajcar osiągnął razem z Yves’em Allegro finał debla. Ostatni w sezonie turniej Federer rozegrał w Szanghaju, podczas Tennis Masters Cup. Szwajcar wygrał zawody bez straty seta, a w finale pokonał Lleytona Hewitta[81].

W grudniu Szwajcar otrzymał tytuł International Tennis Federation World Champion, za wygranie trzech wielkoszlemowych turniejów, nie przegranie meczu z graczami z czołowej dziesiątki rankingu i wygranie każdego finału, do którego awansował[82].

Sezon zakończył na pozycji lidera rankingu ATP[5].

Sezon 2005 | edytuj kod

Federer podczas Wimbledonu, 2005

Tuż przed sezonem Szwajcar nawiązał współpracę z australijskim trenerem, Tonym Rochem[83]. Pierwszy start w roku Federera miał miejsce w Ad-Dausze. Zawody zakończyły się zwycięstwem Szwajcara, który w finale pokonał Chorwata Ivana Ljubičicia. W wielkoszlemowym Australian Open Federer osiągnął półfinał, w którym przegrał z Maratem Safinem, nie wykorzystując w tie-breaku czwartego seta piłki meczowej. Pojedynek zakończył się wynikiem 5:7, 6:4, 5:7, 7:6(6), 9:7 dla Rosjanina[84]. Tym samym Safin przerwał Federerowi serię 27 meczów bez porażki i passę 27 spotkań bez przegranej z graczami z czołowej dziesiątki rankingu, która trwała od listopada 2003 roku[7]. W połowie lutego Federer triumfował w Rotterdamie, po zwycięstwie w finale nad Ivanem Ljubičiciem[85]. Tydzień po tym sukcesie Szwajcar uzyskał finał rozgrywek w Dubaju. W finale po raz kolejny zmierzył się z Ljubičiciem, z którym ponownie wygrał zdobywając swój trzeci w sezonie tytuł[86].

Podczas rozgrywek ATP Masters Series w Indian Wells Federer obronił tytuł wywalczony w 2004 roku. Po drodze po raz kolejny pokonał Ljubičicia, a w finale Lleytona Hewitta[87]. Triumfem Szwajcara zakończyły się również zawody w Miami, gdzie w finale zmierzył się z Rafaelem Nadalem. Federer zdołał wygrać spotkanie pomimo prowadzenia Hiszpana 2:0 w setach. Ostatecznie pojedynek zakończył się wynikiem 2:6, 6:7(4), 7:6(5), 6:3, 6:1 dla Federera[88].

Na kortach ziemnych, w połowie kwietnia, Federer wziął udział w turnieju w Monte Carlo. Szwajcar odpadł z rywalizacji w ćwierćfinale po porażce z Richardem Gasquetem, nie wykorzystując w ostatnim secie trzech meczboli[89]. Na początku maja dotarł do finału w Hamburgu, w którym zmierzył się ponownie z Gasquetem. Federer wygrał mecz rewanżując się tym samym za porażkę z Monte Carlo[90]. W paryskim Rolandzie Garrosie Szwajcar zakończył swój udział na półfinale, gdzie przegrał z późniejszym mistrzem, Rafaelem Nadalem[91].

Federer po raz kolejny zdominował sezon na nawierzchni trawiastej[92]. Najpierw wygrał rywalizację w Halle[93], a potem po raz trzeci z rzędu awansował do finału Wimbledonu, tracąc po drodze jednego seta, w pojedynku III rundy, z Nicolasem Kieferem. W finale, tak jak w roku 2004, Federer pokonał Andy’ego Roddicka[94], przeciwko któremu zagrał, jak sam przyznał „najlepszy mecz w swojej karierze”[94]. Wygrywając po raz trzeci z rzędu na wimbledońskich kortach Szwajcar stał się trzecim tenisistą w erze open (obok Björna Borga i Pete’a Samprasa), który zwyciężył w trzech kolejnych londyńskich imprezach[94].

W połowie sierpnia Federer odniósł triumf w rozgrywkach ATP Masters Series w Cincinnati, gdzie w finale pokonał Roddicka[95]. Na US Open Federer obronił zwycięstwo z sezonu 2004. Mecz finałowy zakończył się wygraną Szwajcara z Andre Agassim[96]. Po miesięcznej przerwie, pod koniec września, Federer bez straty seta wygrał imprezę w Bangkoku. W finale po raz pierwszy spotkał się z Andym Murrayem, z którym zwyciężył 6:3, 7:5[97].

Na początku października, podczas treningu w Bazylei Szwajcar skręcił kostkę. Kontuzja wykluczyła go z gry z prestiżowych turniejów w Madrycie i Paryżu[7]. Powrócił na turniej Tennis Masters Cup w Szanghaju. Mając za rywali w grupie Davida Nalbandiana, Ivana Ljubičicia i Guillermo Corię awansował do półfinału bez porażki. Mecz o rundę finałową wygrał z Gastónem Gaudio, a w finale ponownie zagrał z Nalbandianem. Spotkanie zakończyło się przegraną Federera, który prowadził w setach 2:0. Końcowy wynik rywalizacji to 6:7(4), 6:7(11), 6:2, 6:1, 7:6(3) dla Argentyńczyka[98]. Zwyciężając w tym spotkaniu, Nalbandian przerwał również Federerowi serię 35 spotkań bez porażki[7]. Dodatkowo Argentyńczyk zakończył Federerowi passę 24 wygranych po kolei finałów[7].

W grudniu, po raz drugi, został Federerowi przyznany tytuł International Tennis Federation World Champion[99].

Rok ukończył na pozycji lidera rankingu ATP[5]. Jego stosunek wygranych do przegranych wyniósł 81-4 (95,3%) – najlepszy wynik od roku 1984, kiedy to John McEnroe odniósł 82 zwycięstwa i 3 porażki (96,5%)[7].

Sezon 2006 | edytuj kod

Federer podczas zawodów w Bazylei, 2006

Sezon Federer rozpoczął od obrony tytułu w Ad-Dausze, gdzie w finale pokonał Gaëla Monfilsa. Na Australian Open Szwajcar osiągnął finał po wcześniejszym wyeliminowaniu m.in. Tommy’ego Haasa i Nikołaja Dawydienki. Mecz o tytuł zagrał z Markosem Pagdatisem. Spotkanie zakończyło się zwycięstwem Federera, który wygrał drugi raz na kortach w Melbourne[100]. Pod koniec lutego Federer wystartował w Dubaju, awansując do finału, w którym uległ w trzech setach Rafaelowi Nadalowi[101]. Hiszpan przerwał Federerowi rekordową serię 56 zwycięstw z rzędu na nawierzchni twardej, która trwała od stycznia 2005 roku[7].

W marcu Federer po raz drugi z rzędu wygrał serię turniejów ATP Masters Series w Indian Wells i Miami[102]. W Indian Wells zwyciężył tracąc jednego seta w spotkaniu II rundy z Olivierem Rochusem. Zwycięski mecz finałowy rozegrał z Jamesem Blakiem[103], natomiast w Miami pokonał w rundzie finałowej Ivana Ljubičicia[102].

Cykl turniejów na kortach ziemnych Szwajcar zaczął od startu w Monte Carlo, awansując do finału, w którym zmierzył się po raz kolejny z Nadalem. Hiszpan rozstrzygnął pojedynek na swoją korzyść w czterech setach[104]. Na początku maja obaj zawodnicy spotkali się ponownie w finale, podczas zawodów w Rzymie. Nadal po raz kolejny pokonał Federera, który, przy stanie 6:5 w piątym secie nie wykorzystał dwóch piłek meczowych[105]. Na przełomie maja i czerwca Federer doszedł po raz pierwszy do finału Rolanda Garrosa. Rywalem Szwajcara w meczu o mistrzowski tytuł był Nadal. Czterosetowy mecz zakończył się triumfem Nadala, który jako pierwszy pokonał Federera w wielkoszlemowym finale[106].

Sezon gry na nawierzchni trawiastej Federer po raz kolejny zakończył bez porażki. Najpierw wystartował w Halle, gdzie w ćwierćfinałowym pojedynku z Olivierem Rochusem obronił cztery piłki meczowe, a w finale pokonał Tomáša Berdycha[107]. Zwyciężając na niemieckich kortach Szwajcar pobił rekord 41 wygranych meczów z rzędu na trawie należący do Björna Borga[107]. Do wimbledońskiego finału Federer awansował bez straty seta. Przeciwnikiem Szwajcara w rundzie finałowej był Rafael Nadal. Pojedynek zakończył się zwycięstwem Federera, który po raz pierwszy w sezonie okazał się lepszy od Hiszpana[108].

Na betonowych kortach w Toronto Federer odniósł kolejny triumf, pokonując w spotkaniu o tytuł Richarda Gasqueta[109]. Tydzień po tych zawodach Szwajcar wystartował w Cincinnati. W II rundzie uległ Andy'emu Murrayowi, kończąc zarazem passę 55 pojedynków bez przegranej w Ameryce Północnej[7]. Podczas US Open Federer osiągnął finał. Szwajcar jako pierwszy tenisista awansował do czterech wielkoszlemowych finałów w jednym sezonie od czasów Roda Lavera, który dokonał tej sztuki w 1969 roku[7]. Mecz o tytuł zakończył się zwycięstwem Szwajcara 6:2, 4:6, 7:5, 6:1 nad Andym Roddickiem[110].

W październiku Federer wygrał trzy turnieje. Najpierw triumfował w Tokio, gdzie w finale wygrał z Timem Henmanem[111], następnie w zawodach ATP Masters Series w Madrycie, pokonując w decydującym meczu Fernando Gonzáleza[112] oraz w rodzinnej Bazylei. Spotkanie finałowe rozstrzygnął na swoją korzyść ponownie z Gonzálezem[113].

Na koniec roku Federer wystąpił w Tennis Masters Cup. W fazie grupowej Szwajcar pokonał Davida Nalbandiana, Andy’ego Roddicka, przeciwko któremu obronił 3 piłki meczowe, oraz Ivana Ljubičicia[114]. Mecz półfinałowy zakończył się wygraną Federera nad Rafaelem Nadalem, a w finale pokonał Jamesa Blake’a[115]. Był to dwunasty triumf turniejowy Szwajcara w całym roku. Federer stał się też pierwszym tenisistą w erze open, który w trzech kolejnych latach wygrywał co najmniej 10 turniejów w sezonie[7].

Pod koniec grudnia Szwajcar został wyróżniony mianem International World Champion, a sezon zakończył na pierwszym miejscu w rankingu[5].

Sezon 2007 | edytuj kod

Federer wykonujący wolej, Monte Carlo 2007

Pierwszy turniej w roku 2007 Federer rozegrał podczas Australian Open. Szwajcar obronił tytuł z sezonu 2006, pokonując 7:6(2), 6:4, 6:4 w rundzie finałowej Fernando Gonzáleza[116]. Zwyciężając w Melbourne Federer stał się zarazem pierwszym tenisistą od 1980 roku, który wygrał wielkoszlemowy turniej bez straty seta (poprzednio dokonał tego Björn Borg)[116]. Pod koniec lutego Federer odniósł po raz czwarty zwycięstwo w Dubaju, gdzie w finale pokonał Michaiła Jużnego[117]. W marcu, podczas rozgrywek ATP Masters Series w Indian Wells Federer odpadł w II rundzie po porażce z Guillermo Cañasem. Argentyńczyk przerwał Szwajcarowi passę 41 kolejnych wygranych meczów, najdłuższą w jego karierze[118]. Po tym turnieju Federer wystartował w Miami, gdzie w meczu IV rundy po raz kolejny uległ Cañasowi.

Okres gry na nawierzchni ziemnej Federer rozpoczął od startu w Monte Carlo osiągając finał. W meczu ćwierćfinałowym przeciwko Davidowi Ferrerowi Szwajcar wygrał pięćsetny mecz w zawodowym Tourze[119]. Mecz o tytuł przegrał z Rafaelem Nadalem. Następnie Federer wystartował w Rzymie przegrywając w III rundzie z Filippo Volandrim. Po tej porażce Szwajcar zakończył współpracę trenerską z Tonym Rochem, która trwała przez dwa i pół roku[120]. W połowie maja Federer wygrał rozgrywki w Hamburgu, pokonując po raz pierwszy na kortach ziemnych Rafaela Nadala[12]. Mecz zakończył się wynikiem 2:6, 6:2, 6:0 dla Szwajcara, który przerwał Nadalowi serię 81 wygranych z rzędu na mączce[12]. Na turnieju Rolanda Garrosa Federer awansował do finału, w którym ponownie zmierzył się z Nadalem, jednak tym razem pojedynek zakończył się zwycięstwem Hiszpana[121].

Na początku sezonu gry na nawierzchni trawiastej Federer zrezygnował ze startu w Halle. Wystąpił na Wimbledonie, w którym doszedł do finału tracąc jednego seta. Przeciwnikiem Federera w meczu o mistrzowski tytuł był Nadal. Spotkanie zakończyło się rezultatem 7:6(7), 4:6, 7:6(3), 2:6, 6:2 dla Szwajcara. Był to pierwszy pięciosetowy wielkoszlemowy finał jaki Federer rozegrał w karierze oraz dodatkowo pierwszy pięciosetowy wimbledoński finał od 2001 roku[122].

Cykl turniejów rozgrywanych w Ameryce Północnej Federer rozpoczął od zawodów w Montrealu. Szwajcar bez straty seta osiągnął finał, w którym przegrał z Novakiem Đokoviciem[123]. Tydzień później, w Cincinnati Szwajcar wygrał 50 singlowy turniej, po zwycięstwie w finale nad Jamesem Blakiem, zapewniając sobie zwycięstwo w US Open Series[124]. Na US Open Szwajcar triumfował po raz czwarty z rzędu, jako pierwszy tenisista w erze open dokonując tej sztuki na nowojorskich kortach[125]. Mecz finałowy zakończył się wygraną Federera z Novakiem Đokoviciem.

W połowie października Federer awansował do finału w Madrycie, przegrywając finałowy pojedynek z Davidem Nalbandianem[126]. W rodzinnej Bazylei Szwajcar obronił zwycięstwo z roku 2006, pokonując w finale Jarkko Nieminena[127]. Z rozgrywek halowych w Paryżu Federer odpadł w III rundzie po porażce z Davidem Nalbandianem. Podczas turnieju Tennis Masters Cup Federer w pierwszym meczu przegrał najpierw z Fernando Gonzálezem, ponosząc zarazem pierwszą z Chilijczykiem porażkę w swojej karierze (wcześniej miał z nim bilans 6:0)[128]. W następnych meczach grupowych wygrywał już bez straty seta, pokonując Nikołaja Dawydienkę i Andy’ego Roddicka. W półfinale Szwajcar wygrał z Rafaelem Nadalem, a spotkaniu finałowym zmierzył się z Davidem Ferrerem, którego pokonał 6:2, 6:3, 6:2, zdobywając po raz czwarty tytuł w Tennis Masters Cup[129].

Rok Federer zakończył ponownie na pozycji lidera rankingu ATP oraz ponownie uhonorowano go mianem International World Champion[5][130].

Sezon 2008 | edytuj kod

Federer z pucharem US Open, 2008

Na początku roku Federer zmagał się z kłopotami żołądkowymi, które, jak sam przyznał „zakłóciły przegotowania do nowego sezonu”[131]. Wystartował w połowie stycznia w Australian Open. W III rundzie rozegrał ponad 4 godz. mecz z Janko Tipsareviciem zakończony wynikiem 6:7(5), 7:6(1), 5:7, 6:1, 10:8 dla Szwajcara[132]. W półfinale zmierzył się z Novakiem Đokoviciem, z którym przegrał 5:7, 3:6, 6:7(5). Đoković zarazem przerwał Federerowi serię 10 wielkoszlemowych finałów z rzędu, która trwała od Wimbledonu z 2005 roku[133]. Po ponad miesięcznej przerwie Federer powrócił do gry, na początku marca, w Dubaju, jednak uległ w I rundzie Andy'emu Murrayowi. Po tej porażce Federer przeszedł badania lekarskie, po których stwierdzono, że choruje na mononukleozę, najprawdopodobniej od końca grudnia 2007 roku[134]. W połowie marca podczas rozgrywek ATP Masters Series w Indian Wells Szwajcar osiągnął półfinał, gdzie przegrał z Mardym Fishem[135]. W Miami natomiast odpadł z rywalizacji w ćwierćfinale z Andym Roddickiem, z którym poniósł porażkę po raz pierwszy od pięciu lat[136]. Do kwietnia Federer nie wygrał turnieju, pierwszy raz od 2000 roku[137].

Federer trenujący do turnieju w Cincinnati, 2008

W kwietniu, na początku sezonu gry na kortach ziemnych Federer nawiązał współpracę z hiszpańskim trenerem José Higuerasem[138]. Pierwsze turniejowe zwycięstwo w 2008 roku Federer odniósł w Estoril, pokonując w rundzie finałowej Nikołaja Dawydienkę[139]. Podczas zawodów w Monte Carlo Federer osiągnął kolejny finał, eliminując wcześniej m.in. w półfinale Novaka Đokovicia. Mecz finałowy przegrał z Rafaelem Nadalem. W Rzymie Szwajcar uzyskał ćwierćfinał, w którym nie sprostał Radkowi Štěpánkowi, ponosząc szóstą porażkę w sezonie[140]. Na dwa tygodnie przed wielkoszlemowym Rolandem Garrosem Federer wziął udział w zawodach w Hamburgu awansując bez straty seta do finału, w którym ponownie przegrał z Rafaelem Nadalem. Na paryskich kortach Szwajcar doszedł po raz trzeci z rzędu do finału, rozgrywając spotkanie o tytuł z Nadalem. Federer uległ Hiszpanowi 1:6, 3:6, 0:6, przegrywając seta do zera po raz pierwszy od 1999 roku[141].

Po roku nieobecności, Federer wystartował w Halle. Rozgrywki zakończyły się triumfem Szwajcara, który pokonał w finale Philippa Kohlschreibera[142]. Na Wimbledonie Federer bez straty seta osiągnął finał, w którym zmierzył się z Nadalem. Pojedynek trwał 4 godz. i 48 min. i był najdłuższym finałem Wimbledonu w historii, a zakończył się wynikiem 6:4, 6:4, 6:7(5), 6:7(8), 9:7 dla Nadala, który przerwał Federerowi serię pięciu kolejnych zwycięstw na angielskich kortach oraz rekordową passę 65 wygranych na nawierzchni trawiastej, która trwała od 2003 roku[143][144]. Pojedynek ten uznano za jeden z najlepszych w historii tenisa[145][146].

Po miesiącu odpoczynku Federer wystartował na twardych kortach w Toronto, odpadając w II rundzie z Gilles'em Simonem, a w Cincinnati przegrał w III fazie z Ivo Karloviciem.

W połowie sierpnia, podczas igrzysk olimpijskich w Pekinie Federer awansował do ćwierćfinału, w którym przegrał z Jamesem Blakiem. Rozgrywki zakończyły się zwycięstwem Nadala, który dnia 18 sierpnia zastąpił Szwajcara na pozycji lidera rankingu ATP[147]. Federer po zwycięstwie w Australian Open z 2004 roku był nieprzerwanie przez 237 tygodni (najdłużej w historii dyscypliny) liderem klasyfikacji ATP[7]. W trakcie trwania igrzysk wystartował również w grze podwójnej w parze ze Stanislasem Wawrinką. Szwajcarska para pokonała w drodze po tytuł czołowe deble świata m.in. w ćwierćfinale Hindusów Mahesha Bhupathiego i Leandera Paesa oraz w półfinale Amerykanów Boba i Mike’a Bryanow. Rundę finałową wygrali 6:3, 6:4, 6:7(4), 6:3 ze Szwedami Simonem Aspelinem i Thomasem Johanssonem, zdobywając złoty medal[4].

Na US Open Szwajcar wystartował jako zawodnik rozstawiony z nr 2. Federer awansował do finału eliminując m.in. w III rundzie po pięciosetowym meczu Igora Andriejewa i w półfinale Novaka Đokovicia. Spotkanie finałowe rozegrał z Andym Murrayem. Mecz zakończył się zwycięstwem Federera 6:2, 7:5, 6:2, który odniósł pierwszy w sezonie wielkoszlemowy triumf, a piąty w Nowym Jorku[148]. Zwyciężając w US Open Szwajcar ustanowił kolejny rekord w erze open; wygrał pięć razy z rzędu dwa turnieje wielkoszlemowe (US Open 2004-2008 i Wimbledon 2003-2007)[7]. Po tych rozgrywkach José Higueras przestał być trenerem Federera[149].

Jesienią Szwajcar wystartował w Madrycie, gdzie uzyskał półfinał po wcześniejszym wyeliminowaniu Radka Štěpánka; przegrał z Andym Murrayem. Czwarty turniejowy triumf w sezonie Szwajcar odniósł w Bazylei, pokonując w finale Davida Nalbandiana[150]. Z turnieju w Paryżu Federer wycofał się z powodu kontuzji pleców[7].

Federer po zwycięstwie w meczu II rundy na Wimbledonie, 2009

W listopadzie, podczas Tennis Masters Cup w Szanghaju w grupie zmierzył się z Andym Murrayem, Gilles'em Simonem i Radkiem Štěpánkiem (Czech zastąpił kontuzjowanego Andy’ego Roddicka). Pierwszy mecz Szwajcar rozegrał z Simonem, jednak pojedynek zakończył się porażką Federera. Następnie pokonał Štěpánka, a w ostatnim grupowym spotkaniu uległ Murrayowi, odpadając po raz pierwszy w karierze z rozgrywek w fazie grupowej.

Rok 2008 Federer ukończył na 2. miejscu w rankingu ATP[5].

Sezon 2009 | edytuj kod

Pierwszy start Federera w 2009 roku miał miejsce w Ad-Dausze. Szwajcar awansował do półfinału, w którym nie sprostał Andy'emu Murrayowi[151]. W Melbourne, podczas Australian Open, Federer awansował do finału. Po drodze wygrał w IV rundzie pięciosetowy mecz z Tomášem Berdychem, w ćwierćfinale z Juanem Martínem del Potro, przeciwko któremu stracił trzy gemy, a w półfinale wyeliminował Andy’ego Roddicka. W pojedynku finałowym zmierzył się z Rafaelem Nadalem, przeciwko któremu zagrał pierwszy wielkoszlemowy finał na nawierzchni twardej[152]. Pięciosetowy mecz, zakończony po 4 godz. i 20 min. wygrał Nadal 7:5, 3:6, 7:6(3), 3:6, 6:2[153][154]. Była to pierwsza porażka Federera w finale imprezy wielkoszlemowej rozgrywanej na kortach twardych[7]. W lutym, z powodu kontuzji pleców wycofał się z zawodów w Dubaju[155]. Po wyleczeniu urazu, w połowie marca Federer wystartował w Indian Wells, gdzie odpadł w półfinale z Andym Murrayem. W Miami Szwajcar osiągnął ponownie półfinał, przegrywając z Novakiem Đokoviciem.

Okres gry na kortach ziemnych Federer zaczął od turnieju w Monte Carlo, odpadając w III rundzie ze Stanislasem Wawrinką. Podczas rozgrywek w Rzymie Szwajcar uzyskał półfinał ponosząc porażkę z Novakiem Đokoviciem. W połowie maja Federer wygrał pierwszy turniej w sezonie, w Madrycie. W drodze po tytuł stracił jednego seta, w pojedynku ćwierćfinałowym z Andym Roddickiem, a w finale pokonał Rafaela Nadala 6:4, 6:4[156]. Był to również pierwszy turniej rangi ATP World Tour Masters 1000 wygrany przez Szwajcara od sierpnia 2007 roku. W wielkoszlemowym Rolandzie Garrosie Federer awansował po raz czwarty z rzędu do finału. Po drodze wygrał m.in. w pięciu setach w IV rundzie z Tommym Haasem, z którym przegrywał w setach 0:2 oraz w półfinale, również po pięciosetowym pojedynku z Juanem Martínem del Potro. Spotkanie finałowe Szwajcar rozegrał z Robinem Söderlingiem, który wyeliminował wcześniej Rafaela Nadala. Mecz zakończył się zwycięstwem Szwajcara 6:1, 7:6(1), 6:4, który jako szósty tenisista w historii i trzeci w erze open (po Rodzie Laverze i Andre Agassim) skompletował karierowego wielkiego szlema[157][158]. Podczas wręczania pucharu Szwajcar powiedział:

Po triumfie na paryskich kortach Federer zrezygnował z udziału w turnieju w Halle, podając jako przyczynę przemęczenie oraz chęć wypoczęcia przed Wimbledonem[160]. Na londyńskich kortach Federer awansował po raz siódmy z rzędu do finału, tracąc po drodze jednego seta, w IV rundzie z Philippem Kohlschreiberem. Finałowy pojedynek Szwajcar zagrał przeciwko Andy'emu Roddickowi. Mecz, który zakończył się po 4 godz. 16 min. wygrał Federer wynikiem 5:7, 7:6(6), 7:6(5), 3:6, 16:14. Szwajcar przełamał w tym pojedynku swojego rywala raz, w ostatnim gemie w meczu, a w tie-breaku drugiego seta obronił cztery piłki setowe wygrywając partię do sześciu[161]. Przeciwko Amerykaninowi Federer zaserwował 50 asów, najwięcej w jednym meczu w swojej karierze[161]. W spotkaniu tym rozegrano rekordową ilość 77 gemów w historii finałów wielkoszlemowych, a ostatni set trwał 95 min. Ponadto pojedynek ten uznano za „klasyk finałów” przez stację ESPN[162][163]. Dzięki temu triumfowi Federer pobił rekord 14 wygranych turniejów wielkoszlemowych, który należał do Pete’a Samprasa i od następnego tygodnia, po 46 tygodniach przerwy awansował na 1. miejsce w rankingu ATP[164].

Federer na Roland Garros, 2009

Po pięciu tygodniach przerwy Federer powrócił do gry na turniej w Montrealu. Szwajcar osiągnął ćwierćfinał, w którym przegrał 6:7(5), 6:1, 6:7(3) z Jo-Wilfriedem Tsongą, mimo prowadzenia 5:1 w trzecim secie[165]. W połowie sierpnia Federer odniósł zwycięstwo w zawodach w Cincinnati, eliminując m.in. Andy’ego Murraya, a w finale Novaka Đokovicia[166]. W ostatnim turnieju wielkoszlemowym w sezonie, US Open, Federer doszedł do ćwierćfinału tracąc jednego seta w meczu z Lleytonem Hewittem. W ćwierćfinale pokonał w czterech setach Robina Söderlinga, a w półfinale wyeliminował Novaka Đokovicia. Mecz finałowy Szwajcar przegrał 6:3, 6:7(5), 6:4, 6:7(4), 2:6 z Juanem Martínem del Potro[167]. Argentyńczyk przerwał serię 40 kolejnych wygranych na nowojorskich kortach przez Szwajcara, która trwała od 2004 roku[7]. Był to trzeci sezon w karierze Federera (poprzednio lata 2006 i 2007), w którym osiągnął wszystkie cztery wielkoszlemowe finały[7].

W październiku Federer zrezygnował ze startów w turniejach w Tokio i Szanghaju z powodu przemęczenia[168]. Na początku listopada Szwajcar wystąpił w Bazylei, gdzie dotarł do finału, w którym uległ Novakowi Đokoviciowi[169]. Następnie Federer wystartował w rozgrywkach ATP World Tour Masters 1000 w Paryżu, odpadając w II rundzie z Julienem Benneteau.

W kończącym sezon turnieju ATP World Tour Finals (zmieniono nazwę zawodów z Tennis Masters Cup), rozgrywanym po raz pierwszy w Londynie, Federer w fazie grupowej zmierzył się z Fernando Verdasco, Andym Murrayem oraz Juanem Martínem del Potro. Dwa pierwsze mecze, z Verdasco i Murrayem, Szwajcar wygrał natomiast przegrał w pojedynku z del Potro. W półfinale Federer przegrał po raz pierwszy w karierze z Nikołajem Dawydienką, którego wcześniej pokonał jedenaście razy[170].

Rok 2009 po raz piąty Federer zakończył na pierwszym miejscu, wyrównując wynik Jimmy’ego Connorsa, który również pięć razy kończył sezon na pierwszej pozycji[5][7]. Pod koniec grudnia Federer po raz piąty zdobył tytuł International World Champion, za powrót na pozycję lidera rankingu i zwycięstwo w dwóch turniejach wielkoszlemowych[171].

Sezon 2010 | edytuj kod

Sezon 2010 Federer zaczął od startu w Ad-Dausze dochodząc do półfinału, w którym nie sprostał Nikołajowi Dawydience[172]. Turniej Australian Open Federer rozpoczął od wygranej w czterech setach z Igorem Andriejewem. W II, III i IV fazie nie stracił seta, przeciwko Victorowi Hănescu, Albertowi Montañésowi i Lleytonowi Hewittowi. W ćwierćfinale wygrał z Nikołajem Dawydienką, a w półfinale z Jo-Wilfriedem Tsongą. W finale zmierzył się z Andym Murrayem, którego pokonał 6:3, 6:4, 7:6(11), wygrywając po raz szesnasty turniej wielkiego szlema, a czwarty w Australii[173]. Federer wyrównał też rekord ery open Andre Agassiego w liczbie zwycięstw w Melbourne. W lutym Szwajcar zrezygnował z występu w Dubaju z powodu infekcji płuc[174]. W połowie marca wziął udział w zawodach w Indian Wells, gdzie odpadł w III rundzie po raz pierwszy pokonany przez Markosa Pagdatisa, przeciwko któremu nie wykorzystał trzech piłek meczowych[175]. Z turnieju w Miami Federer, po nie wykorzystaniu piłki meczowej, w pojedynku IV rundy przegrał z Tomášem Berdychem[176].

Pod koniec kwietnia Federer wystartował w Rzymie, gdzie został pokonany w II rundzie przez Ernestsa Gulbisa. Następnie Szwajcar zagrał w Estoril osiągając półfinał, w którym uległ Albertowi Montañésowi. Pierwszy finał po Australian Open Federer rozegrał w Madrycie, po wcześniejszym wyeliminowaniu m.in. Gulbisa. Spotkanie finałowe przegrał z Rafaelem Nadalem[177]. Na kortach im. Rolanda Garrosa Szwajcar zakończył swój udział w ćwierćfinale, pokonany w czterech setach przez Robina Söderlinga[178]. Federerowi tym samym po raz pierwszy od turnieju Rolanda Garrosa z 2004 roku nie udało się awansować do wielkoszlemowego półfinału (jego rekord to 23 półfinały z rzędu), kiedy to przegrał z Gustavo Kuertenem[178]. Z końcem turnieju Federer został wyprzedzony przez Nadala w rankingu ATP, będąc łącznie przez 285 tygodni na pierwszej pozycji, o jeden tydzień krócej od rekordu Pete’a Samprasa[7].

Federer na US Open, 2010

Okres gry na kortach trawiastych Federer zaczął od rozgrywek w Halle. Szwajcar doszedł do finału, w którym został pokonany po raz pierwszy od 15 spotkań przez Lleytona Hewitta[179]. Była to pierwsza porażka Federera na niemieckich kortach od 2002 roku, kiedy to uległ w półfinale Nicolasowi Kieferowi[179]. Wimbledon Szwajcar zaczął od wygranej z Alejandro Fallą, z którym przegrywał w setach 0:2. Kolumbijczyk nie wykorzystał również prowadzenia w czwartej partii, kiedy to serwował przy stanie 5:3 na zwycięstwo w pojedynku[180]. W II fazie po czterosetowym meczu wyeliminował Iliję Bozoljaca, a w III i IV rundzie bez straty seta Arnauda Clémenta i Jürgena Melzera. Mecz ćwierćfinałowy rozegrał z Tomášem Berdychem, któremu uległ 4:6, 6:3, 1:6, 4:6. Po tej porażce Szwajcar spadł na 3. miejsce w rankingu ATP – najniższe od listopada 2003 roku[5].

Pod koniec lipca Federer nawiązał współpracę z wieloletnim trenerem Pete’a Samprasa (znanym również ze współpracy z Timem Henmanem), Paulem Annaconem. Annacone, związany kontraktem z Brytyjską Federacją Tenisową do października 2010 roku, został do czasu wygaśnięcia umowy zatrudniony przez Federera na okres próbny[181]. Na początku sierpnia Federer dotarł do finału zawodów w Toronto, eliminując po drodze m.in. Tomáša Berdycha oraz Novaka Đokovicia. W finale zmierzył się z broniącym tytułu Andym Murrayem. Mecz przerywany opadami deszczu wygrał Murray[182]. Tydzień później Federer triumfował po raz czwarty w Cincinnati, zwyciężając po raz siedemnasty w rozgrywkach ATP World Tour Masters 1000. Szwajcar w drodze po tytuł pokonał m.in. Nikołaja Dawydienkę, Markosa Pagdatisa, a w finale Mardy'ego Fisha[183]. Był to również 63 wygrany przez Federera turniej, dzięki czemu zrównał się w liczbie zdobytych tytułów z Björnem Borgiem[183]. Podczas US Open Federer bez straty seta osiągnął półfinał, po wcześniejszym zwycięstwie m.in. z Robinem Söderlingiem. Spotkanie o finał rozegrał z Novakiem Đokoviciem, z którym przegrał 7:5, 1:6, 7:5, 2:6, 5:7, nie wykorzystując dwóch piłek meczowych w piątym secie[184].

Po miesiącu przerwy Szwajcar wystartował w turnieju ATP World Tour Masters 1000 w Szanghaju, gdzie awansował do finału. We wcześniejszych rundach wyeliminował m.in. Novaka Đokovicia, jednak w finale nie sprostał Andy'emu Murrayowi[185]. W połowie października Federer wygrał rozgrywki w Sztokholmie, tracąc jednego seta w pojedynku ćwierćfinałowym ze Stanislasem Wawrinką. Spotkanie finałowe zakończyło się zwycięstwem Federera z Florianem Mayerem. Czwarty tytuł w sezonie Federer wywalczył w Bazylei, gdzie w finale pokonał Novaka Đokovicia[186]. Na kortach w hali Bercy w Paryżu Federer doszedł do półfinału. Po trzysetowej walce przegrał z Gaëlem Monfilsem 6:7(7), 7:6(1), 6:7(4), nie wykorzystując pięciu piłek meczowych[187].

W kończącym sezon turnieju ATP World Tour Finals na twardych kortach w londyńskiej hali O2 Arena, Federer wygrał bez straty seta wszystkie spotkania grupowe, pokonując najpierw Davida Ferrera, następnie Andy’ego Murraya i Robina Söderlinga. W pojedynku półfinałowym Szwajcar wygrał z Novakiem Đokoviciem, a w rundzie finałowej po raz drugi w sezonie zmierzył się z Rafaelem Nadalem, którego pokonał 6:3, 3:6, 6:1[188]. Zwyciężając w Londynie, Szwajcar wyrównał rekord Pete’a Samprasa i Ivana Lendla w ilości zwycięstw w tej imprezie[189].

Rok 2010 Federer zakończył na pozycji wicelidera klasyfikacji ATP[5].

Sezon 2011 | edytuj kod

Federer podczas Australian Open, 2011

Sezon 2011 Federer rozpoczął od występu w Ad-Dausze, gdzie bez straty seta doszedł do finału, w którym wygrał z Nikołajem Dawydienką[190]. W Australian Open Federer doszedł do półfinału po pokonaniu w pięciu setach w pojedynku II rundy Gilles’a Simona i zwycięskim czterosetowym spotkaniu w IV fazie z Tommym Robredo. Mecz o finał zawodów Szwajcar przegrał z Novakiem Đokoviciem[191]. Pod koniec lutego Federer doszedł do finału w Dubaju, gdzie ponownie nie sprostał Đokoviciowi[192]. W marcu Federer wystartował w Indian Wells, awansując do półfinału. Spotkanie o finał imprezy przegrał z Đokoviciem[193]. Podczas zawodów w Miami Szwajcar uzyskał kolejny półfinał, w którym nie sprostał Rafaelowi Nadalowi[194].

Okres gry na kortach ziemnych Federer zaczął od turnieju w Monte Carlo. Szwajcar osiągnął tam ćwierćfinał po wygranych nad Philippem Kohlschreiberem i Marinem Čiliciem. Mecz o dalszą fazę przegrał z Jürgenem Melzerem[195]. Na początku maja Federer wziął udział w zawodach w Madrycie, gdzie osiągnął półfinał po wyeliminowaniu m.in. w II rundzie Feliciano Lópeza, przeciwko któremu obronił trzy piłki meczowe[196]. Pojedynek o finał zawodów zakończył się porażką Szwajcara z Rafaelem Nadalem. Podczas turnieju w Rzymie Federer w II rundzie pokonał Jo-Wilfrieda Tsongę, a pojedynek o ćwierćfinał przegrał z Richardem Gasquetem. Na Rolandzie Garrosie Federer osiągnął po raz piąty finał. Do meczu półfinałowego awansował bez straty seta. Spotkanie półfinałowe przeciwko Novakowi Đokoviciowi Federer zakończył zwycięsko w czterech setach 7:6(5), 6:3, 3:6, 7:6(5), przerywając tym samym serię Serba 43 wygranych meczów z rzędu[197]. Mecz finałowy Szwajcar rozegrał z Rafaelem Nadalem, z którym przegrał 5:7, 6:7(3), 7:5, 1:6.

Na początku czerwca Federer wycofał się z turnieju w Halle, podając jako przyczynę nadciągnięcie pachwiny[198]. Podczas Wimbledonu odpadł z rywalizacji w ćwierćfinale z Jo-Wilfriedem Tsongą, przegrywając 6:3, 7:6(3), 4:6, 4:6, 4:6[199].

W sierpniu, podczas amerykańskiego US Open Series, Federer wystartował w Montrealu, gdzie został wyeliminowany w III rundzie po raz kolejny w sezonie przez Jo-Wilfrieda Tsongę[200]. W Cincinnati Federer poniósł porażkę w ćwierćfinale z Tomášem Berdychem. Na US Open szwajcarski tenisista osiągnął półfinał. Po drodze zdołał wyeliminować Jo-Wilfrieda Tsongę, natomiast w półfinale nie sprostał Novakowi Đokoviciowi, który wygrał 6:7(7), 4:6, 6:3, 6:2, 7:5. W ostatnim secie pojedynku Federer nie wykorzystał dwóch piłek meczowych[201]. Tym samym Szwajcar po raz pierwszy od 2002 roku nie zwyciężył w turnieju wielkoszlemowym na przestrzeni całego sezonu.

Jesienią Federer wystartował, na początku listopada, w Bazylei, gdzie wygrał cały turniej, po blisko dziesięciomiesięcznej przerwie, od czasu zwycięstwa ze stycznia w Ad-Dausze. W drodze po tytuł Szwajcar pokonał m.in. Andy’ego Roddicka, natomiast w finale Keiego Nishikoriego[202]. W swoim kolejnym starcie Federer wygrał po raz pierwszy w karierze turniej ATP World Tour Masters 1000 w Paryżu. Zawody Szwajcar zakończył bez straty seta po zwycięstwach m.in. nad Tomášem Berdychem, a w finale z Jo-Wilfriedem Tsongą[203]. Triumfując w Paryżu Federer wygrał zarazem po piętnastu miesiącach przerwy imprezę kategorii ATP World Tour Masters 1000.

Ostatni w sezonie turniej Federer rozegrał w Londynie, podczas zawodów ATP World Tour Finals. Turniej zakończył się zwycięstwem Federera, który nie poniósł porażki, pokonując w grupie Jo-Wilfrieda Tsongę, Rafaela Nadala oraz Mardy'ego Fisha. W półfinale wyeliminował Davida Ferrera, natomiast w finale ponownie wygrał z Tsongą, rezultatem 6:3, 6:7(6), 6:3. Szwajcar zwyciężył w imprezie po raz szósty, wyprzedzając Ivana Lendla i Pete’a Samprasa, którzy triumfowali w zawodach pięciokrotnie[204].

Sezon Federer zakończył na 3. miejscu w zestawieniu ATP oraz z serią 17 zwycięstw z rzędu.

Sezon 2012 | edytuj kod

Federer podczas turnieju w Ad-Dausze, 2012

Rok 2012 Federer rozpoczął od turnieju w Ad-Dausze. Szwajcar doszedł do półfinału, w którym poddał spotkanie walkowerem Jo-Wilfriedowi Tsondze z powodu urazu pleców, którego doznał w meczu II rundy z Gregą Žemlją[205]. Podczas Australian Open tenisista szwajcarski dotarł do półfinału, po wcześniejszym zwycięstwie m.in. z Juanem Martínem del Potro, przeciwko któremu rozegrał swój 1000 mecz w karierze[206]. Spotkanie o awans do finału Federer przegrał w czterech setach z Rafaelem Nadalem. Hiszpan przerwał zarazem Federerowi serię 24 kolejnych wygranych pojedynków, a także pokonał go jako pierwszy od blisko pięciu miesięcy[207]. Pierwszy w sezonie tytuł Federer wywalczył w lutym, w Rotterdamie, gdzie wystąpił po raz pierwszy od 2005 roku. W całych zawodach stracił jednego seta, w pojedynku półfinałowym przeciwko Nikołajowi Dawydience. Spotkanie finałowe Szwajcar wygrał 6:1, 6:4 z Juanem Martínem del Potro[208]. W marcu zwyciężył po raz piąty na twardych kortach w Dubaju, a w finałowym spotkaniu pokonał Andy’ego Murraya 7:5, 6:4[209].

Na kortach Indian Wells Szwajcar triumfował po raz czwarty w karierze. Po drodze wyeliminował m.in. Rafaela Nadala, z którym wygrał po raz dziesiąty w zawodowym Tourze. Finałowy pojedynek zakończył się wygraną Federera nad Johnem Isnerem wynikiem 7:6(7), 6:3[210]. Podczas imprezy w Miami Federer został wyeliminowany w III rundzie przez Andy’ego Roddicka.

W maju Federer zwyciężył w Madrycie. W trakcie zawodów po raz pierwszy w historii ATP zastosowano niebieską mączkę. W meczu o tytuł pokonał Tomáša Berdycha wynikiem 3:6, 7:5, 7:5, zdobywając tym samym dwudziesty puchar za zwycięstwo w imprezach rangi ATP World Tour Masters 1000. Wygrana w turnieju przyniosła Szwajcarowi także awans na pozycję wicelidera rankingu singlowego ATP[211]. Po imprezie w stolicy Hiszpanii, Federer wystartował w Rzymie gdzie poniósł porażkę w półfinale z Novakiem Đokoviciem. Wraz z nowym rankingowym notowaniem Szwajcar ponownie spadł na 3. pozycję w rankingu. Podczas wielkoszlemowego Rolanda Garrosa Federer awansował do półfinału, po zwycięstwie m.in. w ćwierćfinale z Juanem Martínem del Potro. Spotkanie Szwajcar wygrał w pięciu setach, odrabiając stratę dwóch setów. Pojedynek o awans do finału turnieju zakończył się przegraną Federera z Novakiem Đokoviciem.

Miesiąc gry na kortach trawiastych Federer zainaugurował od turnieju w Halle, dochodząc do finału, w którym spotkał się z Tommym Haasem. Federer miał szanse zdobyć pierwszy tytuł na tej nawierzchni od trzech lat (po triumfie na Wimbledonie z 2009 roku). Grający z dziką kartą od organizatorów Haas wygrał jednak mecz 7:6(5), 6:4[212]. Na Wimbledonie Federer, po dwóch i pół roku przerwy, zdobył kolejny – siedemnasty – tytuł wielkoszlemowy. Zarazem był to jego siódmy tytuł na londyńskich kortach, czym wyrównał rekord Pete’a Samprasa i Williama Renshawa w ilości zwycięstw w turnieju[213]. W drodze po mistrzostwo Szwajcar zdołał m.in. wygrać pięciosetowy pojedynek z Julienem Benneteau, półfinałowy pojedynek z Novakiem Đokoviciem i finałowy mecz wynikiem 4:6, 7:5, 6:3, 6:4 z Andym Murrayem. Wraz z zakończeniem zawodów Federer po raz trzeci powrócił na pozycję lidera rankingu ATP, czym najpierw wyrównał, a w kolejnym notowaniu dnia 16 lipca pobił osiągnięcie Samprasa 286 tygodni spędzonych na szczycie klasyfikacji[214].

Na przełomie lipca i sierpnia brał udział w olimpijskim turnieju rozgrywanym podczas Letnich Igrzysk Olimpijskich 2012. W grze pojedynczej osiągnął finał zawodów. W początkowych rundach pokonał Alejandra Fallę, Juliena Benneteau i Denisa Istomina, a w pojedynku ćwierćfinałowym zwyciężył z Johnem Isnerem. Spotkanie półfinałowe rozegrał z Juanem Martínem del Potro, a skończyło się ono zwycięstwem Federera 3:6, 7:6(5), 19:17[215]. W meczu o złoty medal, podobnie jak w finale Wimbledonu, spotkał się z reprezentantem gospodarzy Andym Murrayem. Szwajcar tym razem przegrał 2:6, 1:6, 4:6[216]. W grze podwójnej występował razem ze Stanislasem Wawrinką jako obrońca tytułu. Debel odpadł w II rundzie po porażce z Jonatanem Erlichem i Andym Ramem. Po igrzyskach olimpijskich Szwajcar wycofał się z turnieju ATP World Tour Masters 1000 w Toronto[217]. Następnie wystartował w zawodach tej samej rangi rozgrywanych w Cincinnati. Federer pokonał tam Alexa Bogomolova Jr., Bernarda Tomica, Mardy'ego Fisha oraz rodaka Stanislasa Wawrinkę. W finale spotkał się z Novakiem Đokoviciem. Pojedynek pomiędzy nimi zakończył się zwycięstwem Federera 6:0, 7:6(7). Tym samym po raz piąty w karierze sięgnął po trofeum w Cincinnati, czego dokonał jako pierwszy gracz w historii[218]. Na US Open tenisista szwajcarski doszedł do ćwierćfinału, w którym został wyeliminowany przez Tomáša Berdycha. Była to pierwsza porażka w ćwierćfinale Federera od ośmiu lat na kortach twardych podczas zawodów wielkoszlemowych[219]. Ostatni przegrany mecz Szwajcara na nawierzchni twardej przed półfinałem miał miejsce w 2003 roku na US Open.

Kolejnym turniejem, w którym Roger Federer wziął udział, były zawody w Szanghaju. Szwajcar doszedł do półfinału. W pojedynku o finał przegrał z Andym Murrayem[220]. Następnie Szwajcar zagrał w Bazylei osiągając finał, w którym zmierzył się z Juanem Martínem del Potro. Mecz zakończył się porażką Federera 4:6, 7:6(5), 6:7(3). Po zakończeniu imprezy w Bazylei tenisista szwajcarski wycofał się z zawodów ATP World Tour Masters 1000 w Paryżu na rzecz przygotowań do turnieju ATP World Tour Finals[221]. Podczas londyńskich mistrzostw Federer zagrał w grupie z Janko Tipsareviciem, Davidem Ferrerem oraz Juanem Martínem del Potro, doznając jednej porażki, z del Potro. W półfinale Szwajcar wyeliminował Andy’ego Murraya i w finale zmierzył się z Novakiem Đokoviciem, z którym przegrał spotkanie 6:7(6), 5:7[222].

Na koniec sezonu Federer zajmował 2. pozycję w klasyfikacji singlowej ATP.

Sezon 2013 | edytuj kod

Pierwszym turniejem w sezonie 2013, w którym Federer wziął udział, był wielkoszlemowy Australian Open. W początkowych fazach zawodów, w których pokonał m.in. Nikołaja Dawydienkę[223] i Milosa Raonica[224], szwajcarski tenisista nie stracił seta. W spotkaniu ćwierćfinałowym zwyciężył Jo-Wilfrieda Tsongę, po pojedynku zakończonym wynikiem 7:6(4), 4:6, 7:6(4), 3:6, 6:3[225]. W meczu o finał Federer uległ Andy'emu Murrayowi 4:6, 7:6(5), 3:6, 7:6(2), 2:6[224], tym samym po raz trzeci z rzędu zakończył udział w australijskich rozgrywkach na półfinale. W lutym Roger Federer wystąpił jako obrońca tytułu w Rotterdamie, ale swój udział w rywalizacji zakończył po ćwierćfinałowej porażce 3:6, 5:7 z Julienem Benneteau[226]. Następnie odpadł w półfinale zawodów w Dubaju. W meczu o finał uległ Tomášowi Berdychowi 6:3, 6:7(8), 4:6 mimo posiadania trzech piłek meczowych[227].

W lutym Roger Federer poinformował, że po zakończeniu turnieju ATP World Tour Masters 1000 rozgrywanego w Indian Wells planuje dwumiesięczną przerwę od zawodowego tenisa, którą przeznaczy na spędzenie czasu razem z rodziną i przygotowanie do dalszej części sezonu. Decyzja Szwajcara oznacza jego absencję w zawodach w Miami i w Monte Carlo[228].

Podczas zawodów w Indian Wells osiągnął ćwierćfinał rozgrywek. W spotkaniu o półfinał po raz 19. w karierze przegrał z Nadalem[229]. Mecz zakończył się wynikiem 4:6, 2:6. W Miami, zgodnie z zapowiedziami, nie wystartował.

Federer na French Open, 2013

Okres gry na kortach ziemnych Federer zainicjował w Madrycie. Rozstawiony z numerem drugim Szwajcar pokonał w swoim pierwszym meczu Radka Štěpánka 6:3, 6:3[230]. W kolejnej rundzie musiał uznać wyższość Keiego Nishikoriego, z którym przegrał 4:6, 6:1, 2:6[231]. W Rzymie Federer swój udział rozpoczął od drugiej rundy. W pierwszych dwóch meczach pokonał w stosunku 6:1, 6:2 Potito Starace[232] i Gillesa Simona[233]. W meczu ćwierćfinałowym Federer pokonał Jerzego Janowicza 6:4, 7:6(2)[234], natomiast w półfinale wygrał z Benoîtem Paire 7:6(5), 6:4. W meczu mistrzowskim Szwajcar uległ Nadalowi 1:6, 3:6[235]. French Open rozpoczął od dwóch zwycięstw nad kwalifikantami – Pablo Carreño-Bustą i Somdevem Devvarmanem. W kolejnych meczach zmierzył się z Francuzami. Z Benneteau wygrał 6:3, 6:4, 7:5, Simona pokonał 6:1, 4:6, 2:6, 6:2, 6:3. W ćwierćfinale przegrał z Tsongą 5:7, 3:6, 3:6[236].

Pierwszy w sezonie turniej na nawierzchni trawiastej Federer rozegrał w Halle, gdzie zatriumfował po raz szósty w całej karierze. W drodze po pierwszy w sezonie tytuł wyeliminował m.in. w półfinale Tommy’ego Haasa, natomiast w finale pokonał 6:7(5), 6:3, 6:4, Michaiła Jużnergo[237]. Na Wimbledonie pokonał w pierwszej rundzie Victora Hănescu 6:3, 6:2, 6:0[238], lecz przegrał 7:6(5), 6:7(5), 5:7, 6:7(5) w kolejnym spotkaniu z Serhijem Stachowskim. Była to pierwsza porażka Szwajcara przed osiągnięciem ćwierćfinału na kortach w Londynie od 2002 roku[239].

Po Wimbledonie Federer zdecydował się na starty w Hamburgu i w Gstaad w ramach testowania nowego sprzętu, rakiety Wilson z 98-calową główką, większą o 8 cali od poprzedniej rakiety[240]. W Hamburgu Szwajcar dotarł do półfinału pokonany przez Federico Delbonisa, a w Gstaad poniósł porażkę już w II rundzie z Danielem Brandsem.

Podczas amerykańskiego US Open Series Federer zagrał w Cincinnati, awansując do ćwierćfinału, w którym po raz kolejny w sezonie nie sprostał Rafaelowi Nadalowi, przegrywając tym razem 7:5, 4:6, 3:6. Na US Open Szwajcar odpadł z rywalizacji w IV rundzie po tym, jak wyeliminował go Tommy Robredo, z którym przed spotkaniem Federer miał bilans 10–0[241]. Końcowy wynik rywalizacji to 7:6(3), 6:3, 6:4 dla tenisisty hiszpańskiego.

Po cyklu amerykańskich turniejów Federer, na początku października, wyruszył do Azji na zawody w Szanghaju, z których został wyeliminowany w III rundzie przez Gaëla Monfilsa. Po tych zawodach Federer podał do informacji, że Paul Annacone nie jest już jego trenerem[242].

Pierwszy jesienny turniej w hali Szwajcar zagrał w Bazylei, gdzie tak jak w 2012 roku zmierzył się w finale z Juanem Martínem del Potrem. Del Potro wygrał rywalizację w trzech setach[243]. Następnie Federer wystąpił w Paryżu. Awansował tam do półfinału, po wcześniejszym pokonaniu Del Potra, jednak spotkanie o uczestnictwo w finale przegrał z Novakiem Đokoviciem.

Na koniec sezonu tenisista szwajcarski zagrał w zawodach ATP World Tour Finals w Londynie. Federer wyszedł z grupy z 2. miejsca, po wygranych z Richardem Gasquetem i Juanem Martínem del Potrem oraz po porażce z Novakiem Đokoviciem. W półfinale zmierzył się z Rafaelem Nadalem, któremu uległ w dwóch setach. Była to zarazem pierwsza porażka Federera z Nadalem w hali, z pięciu rozegranych dotąd pojedynków[244].

Rok 2013 Federer zakończył na 6. pozycji w klasyfikacji ATP. Poza „czołową trójką” po raz ostatni na koniec sezonu był w 2002 roku, również na 6. miejscu.

Sezon 2014 | edytuj kod

Tuż przed rozpoczęciem sezonu do sztabu szkoleniowego Szwajcara dołączył wielokrotny zdobywca tytułów wielkoszlemowych, przedstawiciel stylu serw-wolej, Stefan Edberg[245]. Roger Federer rozpoczął sezon 2014 od udziału w zawodach w Brisbane. Awansował w nich do finału, w którym przegrał 1:6, 6:4, 3:6 z Lleytonem Hewittem w ich 27. pojedynku[246]. W rozgrywkach deblowych Szwajcar awansował razem z Nicolasem Mahutem do półfinału[247]. Zawody wielkoszlemowe w Melbourne zainaugurował triumfem nad Jamesem Duckworthem[248]. W następnych rundach pokonał bez straty seta Blaža Kavčiča, dzięki czemu ustanowił rekord wygranych meczów podczas Australian Open[249], i Tejmuraza Gabaszwilego[250]. W meczu czwartej rundy wygrał z Jo-Wilfriedem Tsongą 6:3, 7:5, 6:4[251]. Ćwierćfinałowym rywalem Federera był Andy Murray, którego pokonał 6:3, 6:4, 6:7(6), 6:3[252]. W spotkaniu o finał zmierzył się z Rafaelem Nadalem. Szwajcar przegrał po tie-breaku i dwóch setach przegranych do trzech gemów[253]. Awans do finału tych zawodów pozwolił Stanislasowi Wawrince odebrać Rogerowi Federerowi miano pierwszej rakiety kraju, które ten dzierżył nieprzerwanie od 2001 roku[254].

Pod koniec lutego Szwajcar wystąpił w zawodach w Dubaju. Awansował w nich do finału, pokonując m.in. Novaka Đokovicia w półfinale. W spotkaniu mistrzowskim pokonał Tomáša Berdycha 3:6, 6:4, 6:3, odnosząc tym samym szósty triumf w tej imprezie[255].

Na początku marca Federer zagrał w Indian Wells, gdzie bez straty seta osiągnął finał, w którym zmierzył się z Novakiem Đokoviciem. Serb tym razem był lepszy i wygrał mecz 3:6, 6:3, 7:6(3)[256]. Następnie Federer wystartował w Miami, gdzie poniósł porażkę w ćwierćfinale z Keim Nishikorim.

Pierwszy start Szwajcara na kortach ziemnych w sezonie miał miejsce w połowie kwietnia w Monte Carlo. Federer doszedł tam po raz pierwszy do finału od 2008 roku, m.in. po pokonaniu w półfinale Đokovicia[257]. Spotkanie o tytuł zakończyło się porażką Federera ze Stanislasem Wawrinką 6:4, 6:7(5), 2:6[258]. W dalszych tygodniach Federer zrezygnował ze startu w Madrycie, z powodu narodzin pary bliźniaków[259]. Powrócił na turniej w Rzymie, z którego odpadł w II rundzie pokonany przez Jérémy’ego Chardy’ego. Zawody wielkoszlemowe w Paryżu Federer ukończył w IV rundzie wyeliminowany wynikiem 7:6(5), 6:7(3), 2:6, 6:4, 3:6 przez Ernestsa Gulbisa[260].

Szwajcar rozpoczął okres gry na nawierzchni trawiastej od udziału w finale zawodów w Halle w konkurencji zarówno singla, jak i debla. W grze pojedynczej pokonał w meczu mistrzowskim Alejandro Fallę 7:6(2), 7:6(3), odnosząc siódmy triumf w tym turnieju[261]. W grze podwójnej razem z Marco Chiudinellim przegrali w ostatnim spotkaniu z Andre Begemannem i Julianem Knowle 6:1, 5:7, 10–12 mimo posiadania czterech piłek meczowych[262]. Na Wimbledonie Federer osiągnął finał po raz dziewiąty. Do spotkania mistrzowskiego stracił jednego seta – w meczu ze Stanislasem Wawrinką. W pojedynku finałowym przegrał z Novakiem Đokoviciem 7:6(7), 4:6, 6:7(4), 7:5, 4:6[263].

Podczas letnich turniejów w Stanach Zjednoczonych Szwajcar odniósł jeden triumf, w Cincinnati. Trofeum z Cincinnati było zarazem 80. tytułem w karierze zawodnika, a w finale był lepszy od Davida Ferrera[264]. Przed rozgrywkami w Cincinnati Federer awansował także do finału w Toronto, gdzie został pokonany przez Jo-Wilfrieda Tsongę[265]. Na US Open tenisista szwajcarski doszedł do półfinału, eliminując m.in. w ćwierćfinale Gaëla Monfilsa, którego pokonał 4:6, 3:6, 6:4, 7:5, 6:2. W czwartym secie Szwajcar obronił dwie piłki meczowe, a także był to dziewiąty mecz w jego karierze, gdy odrobił stratę dwóch setów[266]. W spotkaniu o udział w finale zagrał z Marinem Čiliciem, któremu uległ w trzech setach.

Na początku października Federer zagrał w Szanghaju, kończąc zawody z kolejnym pucharem. W półfinale był lepszy od Novaka Đokovicia, przerywając Serbowi passę 28 zwycięstw w Chinach[267]. W rundzie finałowej Szwajcar triumfował nad Gillesem Simonem.

Halowe starty w Europie Federer zaczął od występu w Bazylei, gdzie zdobył szósty tytuł. W finale wygrał z Davidem Goffinem. Następnie Szwajcar wystartował w Paryżu, odpadając z rywalizacji w ćwierćfinale po porażce z Milosem Raoniciem i kończąc zarazem serię 14 zwycięstw z rzędu[268].

Turniej ATP World Tour Finals zamykający sezon 2014 Federer zaczął od zwycięstw grupowych z Milosem Raoniciem, Keim Nishikorim i Andym Murrayem. W półfinale pokonał Stanislasa Wawrinkę 4:6, 7:5, 7:6(6), w drugim secie broniąc trzech piłek meczowych, a także jednej w decydującym secie[269]. Z meczu finałowego przeciwko Novakowi Đokoviciowi Federer się wycofał podając jako przyczynę kontuzję pleców[270]. Tym samym mistrzem zawodów został Đoković.

Sezon 2014 zakończył jako 2. tenisista w światowym rankingu ATP.

Sezon 2015 | edytuj kod

Kolejny sezon rozpoczął od wygranej w Brisbane, gdzie pokonał w finale Milosa Raonica 6:4, 6:7(2), 6:4, dzięki czemu przekroczył barierę 1000 zwycięstw w zawodach ATP World Tour, dołączając do takich zawodników jak Ivan Lendl czy Jimmy Connors[271]. Podczas Australian Open Federer pokonał Lu Yen-hsun 6:4, 6:2, 7:5 oraz Simone Bolellego 3:6, 6:3, 6:2, 6:2. W meczu trzeciej rundy uległ Andreasowi Seppiemu 4:6, 6:7(5), 6:4, 6:7(5)[272]. Była to jego pierwsza porażka przed osiągnięciem czwartej rundy w Melbourne od 2001 roku.

Następnym turniejem, w którym wziął udział Szwajcar, były zawody rangi ATP World Tour 500 w Dubaju. Rozgrywki zakończył triumfując w nich po raz siódmy w karierze, nie tracąc przy tym seta. W finale pokonał Novaka Đokovicia 6:3, 7:5[273]. W turnieju ATP World Tour Masters 1000 w Indian Wells tenisista ponownie awansował do finału bez straty seta. W meczu mistrzowskim, w którym ponownie rywalizował z Serbem, przegrał 3:6, 7:6(5), 2:6[274]. W Miami nie startował.

Okres gry na nawierzchni ceglanej zainaugurował występem w Monte Carlo, osiągając trzecią rundę. Pokonawszy Francuza Chardy’ego uległ innemu reprezentantowi tego kraju – Gaëlowi Monfilsowi[275]. Na przełomie kwietnia i maja triumfował w pierwszej edycji rozgrywek w Stambule. W meczu mistrzowskim pokonał Pabla Cuevasa 6:3, 7:6(11)[276]. W Madrycie w pierwszym meczu przegrał z Nickiem Kyrgiosem 7:6(1), 6:7(5), 6:7(12)[277]. W drodze do finału w Rzymie Szwajcar nie stracił seta. Wygrawszy z Tomášem Berdychem w ćwierćfinale i Stanem Wawrinką w półfinale, nie sprostał Đoković w ostatnim meczu, kończąc mistrzostwa wynikiem 4:6, 3:6[278]. French Open dla Federera rozpoczęła się od trzech trzysetowych zwycięstw. W czwartej rundzie tenisista pokonał Monfilsa 6:3, 4:6, 6:4, 6:1. W meczu o półfinał Stan Wawrinka zrewanżował się rodakowi. Federer przegrał 4:6, 3:6, 6:7(4)[279].

Pierwszy w sezonie turniej na nawierzchni trawiastej Federer rozegrał tradycyjnie w Halle, ponownie kończąc go triumfem. W meczu, po którym otrzymał trofeum zawodów po raz ósmy, pokonał Andreasa Seppiego 7:6(1), 6:4[280]. W początkowej fazie Wimbledonu siedmiokrotny mistrz zawodów stracił jednego seta w spotkaniu z Samem Grothem. W ćwierćfinale zwyciężył z Gilles'em Simonem 6:3, 7:5, 6:2, a w półfinale 7:5, 7:5, 6:4 z Andym Murrayem. W finale, podobnie jak rok wcześniej, przegrał z Đokoviciem. Mecz zakończył wynikiem 6:7(1), 7:6(10), 4:6, 3:6[281]. Był to trzeci wimbledoński mecz o tytuł Szwajcara, który nie zakończył się jego wygraną.

Pierwszym turniejem Szwajcara po Wimbledonie były zawody ATP World Tour Masters 1000 w Cincinnati, gdzie zwyciężył po raz siódmy w karierze. W finale zmierzył się z Đokoviciem pokonując go 7:6(1), 6:3, tym samym wrócił na druga pozycję w rankingu ATP. W trakcie US Open w drodze do finału nie stracił seta, jednakże w nim uległ Serbowi w 4:6, 7:5, 4:6, 4:6. Z zawodów w Szanghaju odpadł już w swoim pierwszym meczu w II rundzie przegrywając z Albertem Ramosem-Viñolasem. Dwa tygodnie później zwyciężył drugi raz z rzędu w zawodach w swoim rodzinnym mieście pokonując w finale Rafaela Nadala 6:3, 5:7, 6:3.

W ostatnim w 2015 roku turnieju serii ATP World Tour Masters 1000 w Paryżu przegrał w III rundzie z Johnem Isnerem 6:7(3), 6:3, 6:7(5).

W wieńczącym sezon turnieju ATP World Tour Finals Federer wygrał wszystkie spotkania grupowe, w tym z liderem rankingu Đokoviciem. W półfinale zmierzył się ze Stanem Wawrinką, którego pokonał 7:5, 6:3 i o siódmy tytuł zawodów tej rangi Szwajcar ponownie zagrał z Serbem, przegrywając ostatecznie 3:6, 4:6.

W grudniu Federer poinformował, iż zakończył współpracę trenerską ze Stefanem Edbergiem, a nawiązał z Ivanem Ljubičiciem. Severin Lüthi pozostał drugim trenerem Szwajcara[282].

Rok 2015 zakończył jako 3. tenisista na świecie.

Sezon 2016 | edytuj kod

W sezonie 2016 Szwajcar zagrał w 7 turniejach. Przez cały rok zmagał się z urazem kolana. W lutym przeszedł operację i w kwietniu powrócił do rywalizacji[283]. Pod koniec lipca ogłosił, że nie zagra do końca roku by zoperowane w lutym kolano przeszło odpowiednią rehabilitację[284].

Wystąpił w 2 turniejach wielkoszlemowych, Australian Open i Wimbledonie. Podczas turnieju w Melbourne w 3 rundzie pokonał Grigora Dimitrowa i stał się pierwszym tenisistą który odniósł 300 zwycięstw w zawodach tej rangi[285]. W meczu o udział w finale poniósł porażkę z Novakiem Đokoviciem. Podczas Wimbledonu tenisista szwajcarski ponownie awansował do półfinału. W ćwierćfinale wyeliminował w 5 setach Marina Čilicia broniąc 3 piłki meczowe[286]. Kolejny 5–setowy mecz rozegrał w następnej rundzie z Milosem Raoniciem, tym razem przegrywając rywalizację[287].

Federer zagrał w 2 imprezach ATP World Tour Masters 1000, w Monte Carlo i Rzymie, osiągając ćwierćfinał i 3 rundę.

Startując w turniejach ATP World Tour 250 i ATP World Tour 500 doszedł do finału w Brisbane, gdzie uległ Milosowi Raoniciowi[288]. Był ponadto w półfinałach w Halle i Stuttgarcie. Podczas półfinałowego spotkania w Stuttgarcie z Dominikiem Thiemem nie wykorzystał 2 piłek meczowych w drugim secie[289]. Na tym samym turnieju Federer wyprzedził Ivana Lendla w liczbie wygranych meczów w zawodowym cyklu, gdy eliminując w ćwierćfinale Floriana Mayera zwyciężył po raz 1072 w karierze[290]. Liderem w tej klasyfikacji jest, z 1256 wygranymi, Jimmy Connors.

W całym 2016 roku Federer wygrał 21 meczów z 28 rozegranych. Zakończył sezon na 16. miejscu w rankingu ATP.

Sezon 2017 | edytuj kod

Federer wrócił do gry podczas Pucharu Hopmana, w którym razem z Belindą Bencic zajął drugie miejsce w swojej grupie[291]. W Australian Open pokonał w początkowej fazie Tomáša Berdycha i Keiego Nishikoriego, a w ćwierćfinale zwyciężył z Mischą Zverevem. W meczu półfinałowym pokonał Stana Wawrinkę, stając się najstarszym finalistą Wielkiego Szlema od czasów Kena Rosewalla w 1974 roku[292]. W meczu mistrzowskim Szwajcar pokonał Rafaela Nadala w swoim setnym meczu w Australian Open. Dzięki zwycięstwu awansował na 10. miejsce w rankingu[293] i stał się najstarszym zwycięzcą turnieju wielkoszlemowego od 1930 roku[294]. W Dubaju przegrał w drugiej rundzie z kwalifikantem Jewgienijem Donskojem.

W marcu Szwajcar triumfował w Indian Wells, pokonując Nadala w czwartej rundzie oraz Wawrinkę w finale[295]. Federer kolejny tytuł uzyskał w Miami, zwyciężając w finale z Nadalem. Po raz trzeci w karierze zwyciężył w Indian Wells i Miami tym samym sezonie[296]. Nie występował na kortach ceglanych[297].

Powrócił do rozgrywek w zawodach na trawiastych kortach Stuttgartu, gdzie w swoim pierwszym meczu pokonał go Tommy Haas[298]. Następnie bez straty seta, po raz dziewiąty w karierze zwyciężył w Halle, w ostatnim meczu okazując się lepszym od Alexandra Zvereva[299]. Na Wimbledonie Federer został najstarszym triumfatorem w erze open, dodatkowo nie tracąc ani jednego seta. W ćwierćfinale pokonał Raonica, w półfinale Berdycha, a w finale Čilicia 6:3, 6:1, 6:4[300].

W okresie gry na amerykańskich kortach twardych Szwajcar osiągnął finał w Montrealu, w którym nie sprostał Alexandrowi Zverevowi. Później wycofał się z gry w Cincinnati. Pierwsze dwa mecze w US Open kończył po pięciosetowym pojedynku. Z turnieju odpadł w ćwierćfinale, przegrywając z Juanem Martínem del Potro. Po meczu przyznał, że przez cały turniej odczuwał skutki kontuzji, której doznał podczas finałowego pojedynku w Montrealu a także, że nie miał szans na wygranie zawodów[301].

W październiku Szwajcar odniósł dwa turniejowe zwycięstwa. Najpierw w Szanghaju w finale pokonał Rafaela Nadala, a następnie po raz ósmy okazał się najlepszy w rodzinnej Bazylei, gdzie w decydującym pojedynku zwyciężył Juana Martina del Potro.

Sezon 2019 | edytuj kod

14 lipca stoczył walkę przeciwko Novakowi Đokoviciowi w finale Wimbledonu, przegrywając 6:7(5), 6:1, 6:7(4), 6:4, 12:13(3).

Kariera reprezentacyjna | edytuj kod

W kwietniu 1999 roku Federer zadebiutował w reprezentacji Szwajcarii w Pucharze Davisa, w pojedynku I rundy przeciwko Włochom. Jego zespół awansował do dalszej fazy, a Federer pokonał Davida Sanguinettiego, a przegrał z Gianlucą Pozzim. W ćwierćfinale Szwajcarzy zostali wyeliminowani przez Belgię. Oba singlowe pojedynki Federera zakończyły się porażką, z Christophe'em van Garsse'em i Xavierem Malisse'em.

Podczas edycji turnieju z 2000 roku Szwajcarzy odpadli w I rundzie z Australią, przegrywając 2:3. Federer zdobył oba punkty dla drużyny, wygrywając singlowy mecz z Markiem Philippoussisem oraz w parze z Lorenzo Mantą deblowy pojedynek z duetem Wayne Arthurs-Sandon Stolle. W barażach o utrzymanie w grupie światowej (najwyższej klasie rozgrywek) Szwajcarzy pokonali Białoruś 5:0, a Federer wygrał rywalizację singlową z Uładzimirem Wałczkouem i deblową z Maksem Mirnym oraz Uładzimirem Wałczkouem. Partnerem deblowym Federera był Lorenzo Manta.

W zawodach z roku 2001 Szwajcarzy awansowali do ćwierćfinału, pokonując reprezentację USA 3:2. Federer miał decydujący wkład w zwycięstwo, wygrywając wszystkie mecze, w tym decydujący o awansie z Janem-Michaelem Gambillem[302]. Przeciwnikami Szwajcarów w rundzie o półfinał byli Francuzi, którzy wygrali rywalizację 3:2. Federer przegrał najpierw mecz z Nicolasem Escudé, następnie wygrał w deblu razem z Lorenzo Mantą z parą Cédric Pioline-Fabrice Santoro oraz pokonał w grze pojedynczej Arnauda Clémenta.

Z zawodów, które odbyły się w 2002 roku zespół szwajcarski odpadł w I fazie z Rosją. W barażach o utrzymanie w grupie światowej Szwajcarzy wygrali z Marokiem, a Federer pokonał wszystkich swoich rywali bez straty seta, zarówno w singlu, jak i deblu.

W 2003 roku Federer wraz z zespołem doszli do półfinału, pokonując po drodze Holandię i Francję. Rywalizację o finał Szwajcarzy stoczyli z Australią. Federer najpierw wygrał z Markiem Philippoussisem. Następnie wraz z Marcem Rossetem przegrali z Wayne'em Arthursem i Toddem Woodbridgem, natomiast w kolejnym singlowym pojedynku Federer uległ Lleytonowi Hewittowi[303].

W I rundzie edycji Pucharu Davisa z 2004 roku Szwajcaria zmierzyła się z Rumunią. Rywalizacja zakończyła się zwycięstwem Szwajcarów 3:2, dla których wszystkie punkty zdobył Federer. W ćwierćfinale Szwajcarzy przegrali 2:3 z Francją. Federer wygrał mecze z Nicolasem Escudé oraz Arnaudem Clémentem.

Podczas rozgrywek z roku 2005 Szwajcarzy pokonali w play-offach o utrzymanie w grupie światowej Wielką Brytanię, a Federer wygrał singlowy pojedynek z Alanem MacKinem i wspólnie z Yves’em Allegro deblowy mecz z parą Andy Murray-Greg Rusedski.

W 2006 roku Federer ponownie wystąpił w barażach o utrzymanie w grupie światowej. Swoje dwa pojedynki singlowe wygrał z Janko Tipsareviciem i Novakiem Đokoviciem oraz partnerując Yves’owi Allegro pokonali Iliję Bozoljaca i Nenada Zimonjicia.

W roku 2007 Szwajcaria spadła do niższej klasy rozgrywek po porażce 2:3 w barażach z reprezentacją Czech. Federer wygrał singlowe pojedynki z Radkiem Štěpánkiem i Tomášem Berdychem. W 2008 roku Federer wziął udział w zwycięskiej rywalizacji z Belgią, przeciwko której pokonał Kristofa Vliegena oraz w deblu razem ze Stanislasem Wawrinką parę Xavier Malisse-Olivier Rochus[304]. Dzięki temu zwycięstwu Szwajcaria po roku przerwy powróciła do grupy światowej.

W 2009 roku Federer wystartował po raz kolejny w barażach o utrzymanie w grupie światowej. Szwajcarzy pokonali wówczas reprezentację Włoch 3:2, a Federer wygrał z Simonem Bolellim i Potito Starace[305].

W roku 2010 Federer zrezygnował ze startów w Pucharze Davisa, nie biorąc również udziału w barażowych meczach przeciwko Kazachstanowi[306]. W marcu 2011 roku Federer zapowiedział powrót do reprezentacji na pojedynek z Portugalią, który miał się odbyć w lipcu tegoż samego roku[307]. Zgodnie z zapowiedzią Federer zagrał w jednym singlowym meczu wygranym z Ruim Machado oraz zwycięskim pojedynku deblowym z parą Frederico Gil-Leonardo Tavares. Partnerem Federera był Stanislas Wawrinka.

Podczas edycji zawodów z 2012 roku Federer zagrał w lutym w I rundzie przeciwko Stanom Zjednoczonym. Szwajcarzy przegrali 0:5, a Federer uległ najpierw Johnowi Isnerowi w singlu i następnie, wraz z Wawrinką, Mike'owi Bryanowi i Mardy'emu Fishowi. We wrześniu pomógł reprezentacji utrzymać się w grupie światowej, po wyeliminowaniu 3:2 Holandii. Federer pokonał w grze pojedynczej Thiemo de Bakkera i Robina Haasego, a w grze podwójnej, partnerując Wawrince, nie sprostał parze Robin Haase-Jean-Julien Rojer.

W 2013 roku zrezygnował z udziału w Pucharze Davisa, powrócił natomiast w sezonie 2014, w którym Szwajcarzy zdobyli pierwsze w historii trofeum[308]. Najpierw Szwajcaria pokonała 3:2 Serbię, a Federer okazał się lepszy od Iliji Bozoljaccia. W rundzie ćwierćfinałowej wyeliminowali Kazachstan, po zwycięstwie 3:2. Federer w swoich singlowych pojedynkach wywalczył 2 punkty po wygranych z Michaiłem Kukuszkinem i Andriejem Gołubiewem, natomiast poniósł porażkę w deblu razem ze Stanislasem Wawrinką przeciwko parze Andriej Gołubiew-Ołeksandr Nedowiesow. W półfinale Szwajcaria była lepsza od reprezentacji Włoch w stosunku 3:2 dzięki Federerowi, który punktował w meczach z Simone Bolellim i Fabio Fogninim. W finale rozgrywanym na podłożu ziemnym w hali we francuskim Lille Szwajcaria pokonała 3:1 Francję. Federer uczestniczył w 3 spotkaniach. Najpierw przegrał z Gaëlem Monfilsem, potem razem z Wawrinką pokonali Juliena Benneteau i Richarda Gasqueta, a rozstrzygające w rywalizacji zwycięstwo odniósł Federer po meczu z Gasquetem.

W Pucharze Hopmana, nieoficjalnych mistrzostwach drużyn mieszanych rozgrywanych na początku każdego sezonu, Federer trzykrotnie odnosił zwycięstwo. Pierwszy triumf miał miejsce w 2001 roku wspólnie z Martiną Hingis. Z fazy grupowej szwajcarska para awansowała z pierwszego miejsca, po wyeliminowaniu zespołów RPA, Australii oraz Tajlandii. W rundzie finałowej Federer i Hingis zmierzyli się z Monicą Seles i Janem-Michaelem Gambillem reprezentującymi USA. Pierwszy mecz Hingis wygrała z Seles, a następnie Federer pokonał Gambilla 6:4, 6:3 zapewniając Szwajcarii triumf w zawodach[309]. Rozegrano również pojedynek mikstowy, który szwajcarska para przegrała. W 2018 i 2019 roku Federer występował w parze z Belindą Bencic – w tych latach zawodnik wygrał wszystkie mecze singlowe i siedem z ośmiu meczów mikstowych. Zarówno w 2018, jak i w 2019 roku finałowymi rywalami miksta szwajcarskiego była niemiecka para Angelique KerberAlexander Zverev. Federer i Bencic to pierwsza para w historii, której udało się obronić trofeum[310].

Rywalizacja z Rafaelem Nadalem | edytuj kod

 Osobny artykuł: Historia rywalizacji Federera i Nadala. Federer i Nadal podczas Arthur Ashe Kid's Day w Nowym Jorku, 2010

Nadal i Federer po raz pierwszy spotkali się podczas turnieju w Miami w 2004 roku i od tego czasu zagrali ze sobą 38 oficjalnych meczów, z których Nadal wygrał 23. Rywalizacja tych dwóch zawodników jest przez niektórych uważana za najważniejszą w historii dyscypliny[311][312][313]. Są jedynymi zawodnikami, którzy przez sześć kolejnych lat kończyli sezon na pierwszych dwóch miejscach w rankingu. Spotkali się w 21 finałach, w tym w rekordowej liczbie 9 finałów wielkoszlemowych[314], a w latach 2005–2010 wygrali 21 z 24 turniejów wielkoszlemowych. W latach 2006–2008 grali ze sobą w finałach Wimbledonu oraz French Open, w 2009 i 2017 roku zagrali w finale Australian Open, a w 2011 roku ponownie w finale French Open. Zmierzyli się także w 11 finałach turniejów ATP Tour Masters 1000 i zajmują czołowe miejsca na liście zawodników z największą liczbą zwycięstw w zawodach tej rangi.

Poza kortem Nadal i Federer są dobrymi przyjaciółmi, niejednokrotnie rozgrywali między sobą spotkania pokazowe oraz charytatywne[315][316].

Styl gry | edytuj kod

Federer wykonujący serwis

Federer jest uważany za jednego z najbardziej wszechstronnych graczy w historii tenisa. Jego technika, styl gry oraz umiejętność wygrywania na każdej nawierzchni została podsumowana przez Jimmy’ego Connorsa: „W erze specjalistów jesteś albo ekspertem od mączki, albo od trawy, lub od nawierzchni twardych, chyba, że jesteś Rogerem Federerem”[317]. Sue Mott, dziennikarka gazety The Daily Telegraph stwierdziła, że jedynie deszcz może powstrzymać Federera od wygrywania[318].

Federer wykonuje forehand prawą ręką. Uderzenie to Szwajcar może zagrywać płasko, a także z dużą rotacją, w zależności od nawierzchni na jakiej rozgrywa pojedynek[319]. John McEnroe uznał forehand Federera za „najlepsze uderzenie w historii dyscypliny”, natomiast David Foster Wallace przyrównał to zagranie Federera do „płynnego uderzenia biczem”[320].

Federer dysponuje również klasycznym, jednoręcznym backhandem, którym zagrywa piłkę topspinem bądź trudnym do odbioru slajsem. Pomimo tego, że to zagranie Federera uważa się za słabsze niż forehand, niejednokrotnie wygrywał ważne w pojedynkach wymiany, a także mijał przeciwników będących przy siatce[320][321].

Serwis Szwajcara nie jest zbyt silny, jednak jest dobrze plasowany. John McEnroe przyznał, że kluczem do wygrywania przez Federera jest jego podanie, a także nie siła, lecz precyzja z jaką piłka w kort jest zagrywana[322].

Na początku kariery Federer był graczem atakującym, który na kortach trawiastych oraz szybkim betonie często grał stylem serw-wolej. Szwajcar uważany jest za jednego z najlepszych technicznie wyszkolonych przy siatce tenisistów obok Michaëla Llodry, Pete’a Samprasa lub Tima Henmana[323][324]. Po triumfie na Wimbledonie z 2003 roku Federer zaczął częściej grać z tyłu kortu, zza linii końcowej[324]. Po rozpoczęciu współpracy z Stefanem Edbergiem, przedstawicielem stylu serw-wolej[325], Szwajcar zapowiedział, że zamierza jak najczęściej powracać do gry ofensywnej przy siatce[326].

Federer słynie również z wielu sztuczek technicznych, m.in. „hot dogów” (uderzenie piłki między nogami stojąc plecami do siatki). Zagrania takie z udziałem Szwajcara miały miejsce m.in. podczas półfinałowego meczu na US Open z 2009 roku przeciwko Novakowi Đokoviciowi oraz I rundzie tych samych rozgrywek z 2010 roku, tym razem przeciwko Brianowi Dabulowi[327].

Statystyki | edytuj kod

Finały turniejów wielkoszlemowych | edytuj kod

Gra pojedyncza (20–11) | edytuj kod

Medale olimpijskie | edytuj kod

Gra pojedyncza | edytuj kod
Gra podwójna | edytuj kod

Finały turnieju ATP Finals | edytuj kod

Gra pojedyncza (6–4) | edytuj kod

Finały turniejów ATP Tour Masters 1000 | edytuj kod

Gra pojedyncza (28–22) | edytuj kod
Gra podwójna (1–2) | edytuj kod

Finały w turniejach ATP Tour | edytuj kod

Gra pojedyncza (103–54) | edytuj kod
Gra podwójna (8–6) | edytuj kod

Osiągnięcia w turniejach Wielkiego Szlema i ATP Tour Masters 1000 (gra pojedyncza) | edytuj kod

Legenda | edytuj kod

     W, wygrał turniej

     F, przegrał w finale

     SF, przegrał w półfinale

     QF, przegrał w ćwierćfinale

     4R, 3R, 2R, 1R, przegrał w IV, III, II, I rundzie

     LQ, odpadł w kwalifikacjach

     RR, odpadł w fazie grupowej

     –, nie startował

Przypisy | edytuj kod

  1. John Lloyd, Piers Newbery: Federer the greatest ever – Lloyd (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2009-06-07].
  2. Roger Federer – The greatest ever (ang.). cnn.com. [dostęp 2009-06-07].
  3. The 50 Greatest Players of the Open Era (M): No. 1, Roger Federer, „Tennis.com” [dostęp 2018-03-05] .
  4. a b Federer and Wawrinka take Men's Doubles gold (ang.). beijing2008.cn. [dostęp 2008-08-17].
  5. a b c d e f g h i j k l m n South African Airways ATP Rankings History (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 2011-03-03].
  6. ATP World No.1 Players (ang.). cbssports.com. [dostęp 2011-03-03].
  7. a b c d e f g h i j k l m n o p q r s t u Roger Federer – Career Highlights/Personal (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 2011-03-04].
  8. Bill Scott: Federer meets pope, wins match (ang.). monstersandcritics.com. [dostęp 2006-05-10].
  9. a b Add gold to Venus collection (ang.). W: Associated Press [on-line]. espn.go.com, 2000-09-27. [dostęp 2017-04-26].
  10. Roger Federer and Mirka Vavrinec become married (ang.). telegraph.co.uk. [dostęp 2009-04-11].
  11. Roger Federer becomes father of twin girls (ang.). swissinfo.ch. [dostęp 2009-07-24].
  12. a b c Federer ends Nadal's clay streak (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2007-05-20].
  13. Marcin Motyka: Roger Federer po raz trzeci będzie ojcem (pol.). sportowefakty.pl, 2013-12-25. [dostęp 2014-01-05].
  14. Rafał Malinowski: Roger Federer został po raz drugi ojcem bliźniaków (wideo) (pol.). sportowefakty.pl, 2014-05-07. [dostęp 2014-05-07].
  15. a b c Rafał Smoliński: Roger Federer i przyjaciele zebrali milion dolarów na cele charytatywne (wideo) (pol.). sportowefakty.pl, 2014-01-08. [dostęp 2014-01-24].
  16. Racquets Net $40000 for Victims of Hurricane (ang.). rogerfederer.com. [dostęp 2005-09-20].
  17. Sabine Dolan: UNICEF’s newest Goodwill Ambassador, tennis star Roger Federer, hits an ace for children (ang.). unicef.org. [dostęp 2006-04-03].
  18. Jocelyn Gecker: Tennis stars revel in 'Hit for Haiti' fundraiser (ang.). stuff.co.nz. [dostęp 2010-01-18].
  19. Hit for Haiti: Tennis players raise money for Haiti relief (ang.). nbcsports.com. [dostęp 2017-04-27].
  20. Diane Pucin: Andre Agassi entertains in Indian Wells tennis benefit (ang.). latimes.com, 2010-03-12. [dostęp 2017-04-26].
  21. Match for Africa: Roger Federer v. Rafael Nadal Tuesday in Zurich (ang.). W: Staff [on-line]. tennis-x.com, 2010-12-18. [dostęp 2017-04-26].
  22. Tennis stars Rally for Relief to help flood victims (ang.). W: Tennis Australia [on-line]. australianopen.com, 2011-01-13. [dostęp 2017-04-26].
  23. a b FEDERER, Roger BIOGRAPHY (ang.). itftennis.com. [dostęp 2014-01-05].
  24. a b The Junior Championships, Wimbledon 1998 – Boys singles (ang.). itftennis.com. [dostęp 2014-01-05].
  25. 1998 ATP Orange Bowl Jrs (ang.). tennisabstract.com. [dostęp 2017-04-26].
  26. U.S. OPEN JUNIOR CHAMPIONSHIPS (ang.). collegeandjuniortennis.com. [dostęp 2011-03-03].
  27. Roger Federer – 1998 Singles Activity (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 2011-03-03].
  28. Roger Federer – 2000 Singles Activity (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 2011-03-03].
  29. ROGER FEDERER FACTFILE (ang.). sportinglife.com. [dostęp 2011-03-03].
  30. Enqvist wins (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2000-10-29].
  31. FEDERER’S FIRST ATP TITLE (ang.). worldtennismagazine.com. [dostęp 2010-02-04].
  32. Roger Federer – 2001 Singles Activity (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 2011-03-03].
  33. Roger Federer fact file (ang.). rediff.com. [dostęp 2006-07-09].
  34. Federer ends Sampras reign (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2001-07-02].
  35. Gamewatch: Henman v Federer (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2001-07-04].
  36. Bizarre first Swiss title for Federer (ang.). swissinfo.ch, 2001-07-15. [dostęp 2012-04-18].
  37. Sydney success for Federer (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2002-01-12].
  38. Rusedski falls to Federer (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2002-02-02].
  39. Sanguinetti wins first ATP World Tour title (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2002-02-03].
  40. Federer stuns Hewitt (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2002-03-30].
  41. Richard Jago: Safin humbles Hewitt (ang.). theguardian.com, 2002-05-18. [dostęp 2017-04-27].
  42. Federer crushes Safin (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2002-05-19].
  43. Federer wins in style (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2002-10-13].
  44. Hewitt into final after epic (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2002-11-16].
  45. Federer takes Marseille title (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2003-02-16].
  46. Federer's Dubai delight (ang.). bbc.co.uk, 2003-03-02. [dostęp 2017-04-27].
  47. Federer beats Nieminen to win BMW Open (ang.). upi.com, 2003-05-04. [dostęp 2017-04-27].
  48. Federer cruises into final (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2003-05-10].
  49. Mantilla masters Federer in Rome (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2003-05-11].
  50. Federer romps to Halle win (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2003-06-15].
  51. Federer improves to 4-0 vs. Roddick to reach his first final (ang.). sportsillustrated.cnn.com. [dostęp 2003-07-04].
  52. More to come from Federer (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2003-07-06].
  53. Inspired Federer wins Wimbledon (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2003-07-06].
  54. Relieved Federer fulfils dream (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2003-07-06].
  55. Greg Boeck: Federer too crisp for Philippoussis in Wimbledon final (ang.). usatoday.com. [dostęp 2003-07-06].
  56. Will Federer dominate men's tennis? (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2003-07-24].
  57. a b Novak ends Federer run (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2003-07-13].
  58. Flawless Ferrero downs Federer (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2003-10-18].
  59. Gamewatch: Henman v Federer (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2003-10-31].
  60. Federer cruises past Roddick (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2003-11-16].
  61. Federer thrashes Agassi (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2003-11-17].
  62. John Parsons: Lawn Tennis: Federer splits with his coach (ang.). telegraph.co.uk, 2003-12-10. [dostęp 2017-04-27].
  63. Federer eases past Nalbandian (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2004-01-24].
  64. a b Majestic Federer takes title (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2004-02-01].
  65. Federer toys with Safin in Australian Open final (ang.). usatoday.com. [dostęp 2004-02-01].
  66. Federer breezes into final (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2004-03-20].
  67. Federer denies Henman title (ang.). bbc.co.uk, 2004-03-21. [dostęp 2017-04-27].
  68. Federer beats Moya in Hamburg Masters (ang.). augusta.com. [dostęp 2004-05-15].
  69. Federer, Coria will clash in final (ang.). cnn.com. [dostęp 2004-05-15].
  70. Roger Federer stops Guillermo Coria's winning streak (ang.). hindu.com. [dostęp 2004-05-17].
  71. Kuerten shocks Federer (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2004-05-29].
  72. Roy Kammerer: Federer routs Fish to win Gerry Weber Open (ang.). usatoday.com. [dostęp 2004-06-13].
  73. Federer fights back to retain title (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2004-07-04].
  74. Boris Becker, John Lloyd: Roddick gives Federer stern test (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2004-07-05].
  75. Federer wins first Swiss title (ang.). swissinfo.ch. [dostęp 2004-07-11].
  76. Federer Beats Roddick, Wins 23rd in Succession data dostępu = 2017-04-27 (ang.). W: Staff [on-line]. latimes.com, 2004-08-02.
  77. Awesome Federer takes title (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2004-09-12].
  78. Federer, czyli monarcha absolutny (pol.). interia.com, 2006-11-19. [dostęp 2012-04-18].
  79. Federer – victory 'a dream' (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2004-09-13].
  80. Federer beats Roddick for Bangkok title (ang.). upi.com. [dostęp 2004-10-03].
  81. Federer coasts to Masters Cup win (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2004-11-22].
  82. Federer, Myskina crowned 2004 ITF world champions (ang.). chinadaily.com. [dostęp 2004-12-21].
  83. Lisa Dillman: Covering all bases, Federer hires Roche (ang.). baltimoresun.com. [dostęp 2005-01-16].
  84. Safin beats Federer in epic semi (ang.). abc.net.au. [dostęp 2005-01-28].
  85. Federer wins title in Rotterdam (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2005-02-20].
  86. Federer wins third title of the year (ang.). espn.go.com. [dostęp 2005-02-28].
  87. Federer destroys Hewitt for title (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2005-03-20].
  88. Steven Wine: Federer rallies to beat Nadal for Key Biscayne title (ang.). independent.co.uk. [dostęp 2005-04-04].
  89. Stephen Bierley: Federer's run blown by Gasquet (ang.). theguardian.com, 2005-04-16. [dostęp 2017-04-27].
  90. Federer going sixth title of the year (ang.). espn.go.com. [dostęp 2005-05-14].
  91. Teenager Nadal knocks out Federer (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2005-06-03].
  92. Roger Federer – 2005 Singles Activity (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 2011-03-05].
  93. Federer warms up with Halle title (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2005-06-12].
  94. a b c Federer seals Wimbledon hat-trick (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2005-07-03].
  95. Federer eases to Cincinnati title (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2005-08-21].
  96. Peerless Federer retains US crown (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2005-09-11].
  97. Federer outguns impressive Murray (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2005-10-02].
  98. Epic Nalbandian ends Federer run (ang.). bbc.co.uk, 2005-11-20. [dostęp 2017-04-27].
  99. Clijsters is 2005 world champion (ang.). bbc.co.uk, 2005-12-19. [dostęp 2017-04-27].
  100. Federer fights back to take title (ang.). bbc.co.uk, 2006-01-29. [dostęp 2017-04-27].
  101. Nadal Beats Federer for Dubai Open Title (ang.). latimes.com. [dostęp 2006-03-06].
  102. a b Federer completes Masters double (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2006-04-02].
  103. Federer wins third straight Indian Wells title (ang.). espn.go.com. [dostęp 2006-03-19].
  104. Nadal beats Federer to win Masters Series – Monte Carlo (ang.). usatoday.com. [dostęp 2006-04-23].
  105. Fantastic finish in Rome: Nadal edges Federer in five-hour thriller (ang.). usatoday.com. [dostęp 2006-05-15].
  106. Federer rues missed opportunity (ang.). bbc.co.uk, 2006-06-11. [dostęp 2017-04-27].
  107. a b Federer Ties Borg Record with Halle Title (ang.). tennis-x.com. [dostęp 2006-06-19].
  108. Caroline Cheese: Federer relieved to see off Nadal (ang.). bbc.co.uk, 2006-07-10. [dostęp 2017-04-27].
  109. Ben Bolch: Federer Rallies to Beat Gasquet and Win Rogers Cup (ang.). latimes.com. [dostęp 2006-08-14].
  110. Christopher Clarey: Federer Beats Roddick for 9th Grand Slam (ang.). nytimes.com. [dostęp 2006-09-10].
  111. Federer outguns Henman in Tokyo (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2006-10-08].
  112. Federer Beats Gonzalez for Madrid Title (ang.). tennis-x.com. [dostęp 2006-10-22].
  113. Federer beats Gonzalez in Switzerland for 11th title of season (ang.). usatoday.com. [dostęp 2006-10-29].
  114. BBC SPORT | Tennis | Federer fightback sinks Roddick, news.bbc.co.uk, 14 listopada 2006 [dostęp 2017-06-27] .
  115. Federer Spanks Blake to End Year at Masters Cup (ang.). tennis-x.com. [dostęp 2006-11-20].
  116. a b Federer perfect in winning Australian Open (ang.). espn.go.com. [dostęp 2007-01-28].
  117. Barry Wood: Federer beats Youzhny to clinch Dubai title (ang.). reuters.com. [dostęp 2007-03-03].
  118. Canas ends Federer winning streak (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2007-03-12].
  119. Federer wins 500th match (ang.). espn.go.com. [dostęp 2007-04-20].
  120. Jonathan Overend: Federer in shock split from coach (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2007-05-12].
  121. Juliet Macur: Nadal Defeats Federer for French Open Title (ang.). nytimes.com. [dostęp 2007-06-11].
  122. Caroline Cheese: Wimbledon 2007 (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2007-07-09].
  123. Djokovic upsets Federer to win in Montreal (ang.). swissinfo.ch. [dostęp 2007-08-13].
  124. Joe Kay: Federer Wins 50th Career Title in Ohio (ang.). W: The Associated Press [on-line]. washingtonpost.com, 2007-08-19. [dostęp 2017-04-27].
  125. Matthew Cronin: Federer Wins Fourth Straight US Open Title (ang.). usopen.org. [dostęp 2009-01-30].
  126. Federer falls to unseeded Nalbandian in Madrid (ang.). swissinfo.ch. [dostęp 2007-10-21].
  127. Federer remains king of the court in Basel (ang.). swissinfo.ch. [dostęp 2007-10-28].
  128. Steve Wilson: Federer loses Masters Cup opener to Gonzalez (ang.). telegraph.co.uk. [dostęp 2007-11-12].
  129. Federer defeats Ferrer in straight sets to win Masters Cup (ang.). espn.go.com. [dostęp 2007-11-18].
  130. Federer and Henin named ITF world champions (ang.). telegraph.co.uk. [dostęp 2009-12-18].
  131. Christopher Clarey: Federer’s Weakness Might Have Been an Illness (ang.). nytimes.com. [dostęp 2008-03-08].
  132. Federer Survives in Five Against Tipsarevic at Australian Open (ang.). tennis-x.com. [dostęp 2008-01-19].
  133. Djokovic topples Federer in semi (ang.). bbc.co.uk, 2008-01-25. [dostęp 2017-04-27].
  134. Federer sick with mononucleosis at start of season (ang.). espn.go.com. [dostęp 2008-03-07].
  135. Mardy gras time at Indian Wells as Fish fries Federer (ang.). dailymail.co.uk. [dostęp 2008-03-23].
  136. Roddick beats Federer in Miami quarters (ang.). peopledaily.com. [dostęp 2008-04-04].
  137. Federer has up to three years to win French Open, claims Sampras (ang.). group.bnpparibas, 2008-04-21. [dostęp 2017-04-27].
  138. Federer works with coach Higueras (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2008-04-14].
  139. Federer beats injured Davydenko (ang.). bbc.co.uk, 2008-04-20. [dostęp 2017-04-27].
  140. Stepanek beats Federer in straight sets (ang.). espn.go.com. [dostęp 2008-05-09].
  141. Bonnie D. Ford: Nadal's fire and emotion propel him to fourth French Open title (ang.). espn.go.com. [dostęp 2008-06-09].
  142. Federer beats Kohlschreiber at Halle to win 55th title (ang.). smh.com.au. [dostęp 2008-06-16].
  143. Nadal outlasts Federer in epic final to halt streak at five (ang.). espn.go.com. [dostęp 2008-07-06].
  144. Christopher Clarey: Nadal Ends Federer’s Reign at Wimbledon (ang.). nytimes.com. [dostęp 2008-07-07].
  145. Alistair Magowan: Roger v Rafa – the best final ever? (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2008-07-07].
  146. Richard Alleyne: John McEnroe hails Rafael Nadal victory as greatest final ever (ang.). telegraph.co.uk. [dostęp 2008-07-07].
  147. Tyler Hill: Rafael Nadal to Become New No. 1 in Tennis (ang.). bleacherreport.com. [dostęp 2008-08-02].
  148. Federer rolls past Murray to win 13th Grand Slam title (ang.). espn.go.com. [dostęp 2008-09-13].
  149. Leighton Ginn: Federer and Higueras split (ang.). tennis-warehouse.com. [dostęp 2008-09-17].
  150. Federer dumps Nalbandian in Swiss Indoors finale (ang.). espn.go.com. [dostęp 2008-10-26].
  151. Martin Pengelly: Murray beats Federer to set up Abu Dhabi final against Nadal (ang.). guardian.co.uk. [dostęp 2009-01-02].
  152. Mark Hodgkinson: Rafa Nadal faces Roger Federer in Australian Open final after win over Fernando Verdasco (ang.). telegraph.co.uk. [dostęp 2009-01-30].
  153. Nadal thrilled with Aussie title (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2009-02-01].
  154. Piers Newbery: Nadal beats Federer in epic final (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2009-01-30].
  155. ChristopherCh. Clarey ChristopherCh., Back Injury Forces Federer to Pull Out of Davis Cup Matches Against U.S., „The New York Times”, 17 lutego 2009, ISSN 0362-4331 [dostęp 2018-04-02]  (ang.).
  156. Federer stuns weary Nadal in Madrid final (ang.). cnn.com. [dostęp 2009-05-20].
  157. Steve Bierley: Roger Federer wins at Roland Garros to enter pantheon of grand slam greats (ang.). guardian.co.uk. [dostęp 2009-06-07].
  158. Mark Hodgkinson: Roger Federer defeats Robin Soderling to be crowned champion (ang.). telegraph.co.uk. [dostęp 2009-06-07].
  159. Slam complete: Federer dumps Soderling for French Open title (ang.). usatoday.com. [dostęp 2009-06-08].
  160. Exhausted Federer quits Wimbledon warm-up (ang.). cnn.com, 2009-06-09. [dostęp 2017-04-27].
  161. a b Federer Beats Roddick in Marathon Wimbledon Final (ang.). tennis-x.com. [dostęp 2009-07-05].
  162. Ravi Ubha: Federer-Roddick another instant classic (ang.). espn.go.com. [dostęp 2009-07-05].
  163. Federer triumphs in another English epic (ang.). espn.go.com. [dostęp 2009-07-06].
  164. Piers Newbery: Federer win breaks Sampras record (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2009-07-05].
  165. Federer knocked out by Frenchman Tsonga (ang.). reuters.com, 2009-08-14. [dostęp 2017-04-27].
  166. Federer secures Cincinnati title (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2009-08-23].
  167. Del Potro upsets Federer in 5 sets (ang.). espn.go.com. [dostęp 2009-09-15].
  168. Federer To Miss Asian Swing (ang.). ontennis.com, 2009-09-25. [dostęp 2017-04-27].
  169. Federer upset by Djokovic at Basel ATP final (ang.). chinadaily.com.cn, 2009-11-09. [dostęp 2017-04-27].
  170. FedEx ATP Head 2 Head – Federer vs Davydenko (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 2011-03-10].
  171. Federer and Serena named ITF World Champions (ang.). reuters.com, 2009-12-22. [dostęp 2017-04-27].
  172. Federer suffers Davydenko defeat (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2010-01-08].
  173. Piers Newbery: Roger Federer beats Andy Murray to win Australian Open (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2010-01-31].
  174. Roger Federer withdraws from Dubai tournament with illness (ang.). W: Press Association [on-line]. theguardian.com, 2010-02-21. [dostęp 2017-04-27].
  175. Sean Randall: Baghdatis Bounces Federer (ang.). tennis-x.com. [dostęp 2010-03-17].
  176. Mark Hodgkinson: Roger Federer out of Miami Masters in fourth round as Tomas Berdych pulls off shock win (ang.). telegraph.co.uk. [dostęp 2010-03-31].
  177. Mark Hodgkinson: Rafael Nadal beats Roger Federer to lift Madrid Open crown (ang.). telegraph.co.uk. [dostęp 2010-05-16].
  178. a b Soderling beats Federer in four sets (ang.). espn.go.com. [dostęp 2010-06-02].
  179. a b Lleyton Hewitt shocks Roger Federer in Halle final (ang.). bbc.co.uk, 2010-06-13. [dostęp 2017-04-27].
  180. Brendan Gallagher: Roger Federer comes back from brink to beat gritty Alejandro Falla (ang.). telegraph.co.uk. [dostęp 2010-06-21].
  181. Roger Federer hires Paul Annacone as coach for 'test period' (ang.). telegraph.co.uk. [dostęp 2010-07-26].
  182. Richard Jago: Andy Murray beats the rain and Roger Federer in Toronto Masters final (ang.). guardian.co.uk. [dostęp 2010-08-16].
  183. a b Federer beats Fish for Cincinnati title (ang.). usopenseries.com. [dostęp 2010-08-22].
  184. Kevin Mitchell: Novak Djokovic stuns Roger Federer in US Open semi-final (ang.). guardian.co.uk. [dostęp 2010-09-12].
  185. Murray crushes Federer in Shanghai final (ang.). cnn.com. [dostęp 2010-10-17].
  186. Roger Federer beats Novak Djokovic to take Basle title (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2010-11-07].
  187. Julien Pretot: Federer downed by Monfils in Paris semi-final (ang.). reuters.com. [dostęp 2010-11-13].
  188. Federer battles to London title, 28 listopada 2010 [dostęp 2018-04-02]  (ang.).
  189. Martyn Herman: Federer beats Nadal to win ATP World Tour Final (ang.). reuters.com, 2010-11-28. [dostęp 2017-04-27].
  190. Roger Federer beats Nikolay Davydenko in Qatar final (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2011-01-08].
  191. Alexandra Willis: Djokovic outplays Federer to reach fourth Grand Slam final (ang.). australianopen.com. [dostęp 2011-01-27].
  192. Djokovic, unbeaten in 2011, routs Federer in Dubai final (ang.). usatoday.com. [dostęp 2011-02-26].
  193. Djokovic wins to overtake Federer, 19 marca 2011 [dostęp 2018-04-02]  (ang.).
  194. Rafael Nadal crushes Roger Federer to reach final against Novak Djokovic (ang.). guardian.co.uk. [dostęp 2011-04-02].
  195. Jurgen Melzer beats Roger Federer in Monte Carlo (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2011-04-15].
  196. Tom Tebbutt: Madrid: Federer d. Lopez (ang.). tennis.com, 2011-05-04. [dostęp 2017-04-27].
  197. Chris Bevan: French Open: Roger Federer ends Novak Djokovic run to reach final (ang.). bbc.co.uk, 2011-06-03. [dostęp 2017-04-27].
  198. Nigel Brown: Roger Federer pulls out of Halle event to rest groin (ang.). bbc.com, 2011-06-06. [dostęp 2017-04-27].
  199. Mike Henson: Wimbledon 2011: Jo-Wilfried Tsonga shocks Roger Federer (ang.). bbc.co.uk, 2011-06-29. [dostęp 201a7-04-27].
  200. Jo-Wilfried Tsonga beats Roger Federer in Rogers Cup (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2011-08-12].
  201. Novak Djokovic beats Roger Federer in US Open semis (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2011-09-11].
  202. Roger Federer beats Kei Nishikori to win Swiss Indoors (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2011-11-06].
  203. Roger Federer beats Jo-Wilfried Tsonga to win his first Paris Masters (ang.). W: Associated Press [on-line]. theguardian.com, 2011-11-14. [dostęp 2017-04-27].
  204. Roger Federer wins 6th ATP finals title (ang.). http://espn.go.com.+[dostęp 2011-11-30].
  205. Roger Federer out with back injury (ang.). espn.go.com. [dostęp 2012-01-06].
  206. Peter Rutherford: Federer and Nadal seal semi-final showdown (ang.). reuters.com. [dostęp 2012-01-26].
  207. Łukasz Iwanek: AO: Magia uciekła do nieba wraz z fajerwerkami, Nadal pierwszym finalistą (pol.). W: Australian Open 2012 [on-line]. sportowefakty.pl, 2012-01-26. [dostęp 2014-01-05].
  208. Roger Federer beats Juan Martin del Potro in Rotterdam final (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2012-02-19].
  209. Federer downs Murray to claim fifth Dubai crown (ang.). W: ESPN staff [on-line]. espn.co.uk, 2012-03-03. [dostęp 2017-04-27].
  210. ATP w Indian Wells. 73. tytuł Federera (pol.). W: PAP [on-line]. sport.pl, 2012-03-18. [dostęp 2012-03-19].
  211. Turniej ATP w Madrycie. Federer wygrał i wyrównał rekord Nadala (pol.). sport.pl, 2012-05-13. [dostęp 2012-05-13].
  212. Roger Federer loses to Tommy Haas in Halle final (ang.). bbc.co.uk, 2012-06-17. [dostęp 2017-04-27].
  213. Simon Cambers: Wimbledon 2012: Roger Federer's win puts him back on top of the world (ang.). theguardian.com, 2012-07-08. [dostęp 2017-04-27].
  214. Federer Reclaims No. 1, Set To Break All-Time Record After 7th Wimbledon Title (ang.). atpworldtour.com, 2012-07-09. [dostęp 2012-07-12].
  215. ESPN.com: Roger Federer clinches medal (ang.). 2012-08-04. [dostęp 2017-04-27].
  216. Polska Agencja Prasowa: Londyn 2012: Murray pokonał Federera. Rewanż za Wimbledon (pol.). W: Londyn 2012 [on-line]. sport.newsweek.pl, 2012-08-05. [dostęp 2012-08-06].
  217. Federer pulls out of Rogers Cup Presented by National Bank (ang.). rogerscup.com, 2012-08-03. [dostęp 2012-08-30].
  218. Benjamin Snyder: Federer Claims Record Fifth Cincinnati Title (ang.). cincytennis.com. [dostęp 2012-08-30].
  219. Berdych Stuns Federer To Reach SFs (ang.). atpworldtour.com. [dostęp 2012-09-07].
  220. Łukasz Iwanek: ATP Szanghaj: Murray pokonał Federera i zagra o podtrzymanie prymatu (pol.). W: ATP Szanghaj [on-line]. sportowefakty.pl, 2012-10-13. [dostęp 2012-10-13].
  221. Roger Federer to skip Paris Masters to give his body a chance to heal for London ATP Tour Finals (ang.). telegraph.co.uk, 2012-10-29. [dostęp 2017-04-27].
  222. Łukasz Iwanek: Finały ATP World Tour: Federer nie trafił do siódmego nieba, triumf Djokovicia (pol.). sportowefakty.pl, 2012-11-12. [dostęp 2012-11-14].
  223. Marcin Motyka: AO: Federer ograł Dawidienkę i czeka na bój z Tomiciem, pewny triumf del Potro (pol.). W: AO [on-line]. sportowefakty.pl, 2013-01-17. [dostęp 2013-02-15].
  224. a b Rafał Smoliński: Australian Open: program i wyniki mężczyzn (pol.). W: Australian Open [on-line]. sportowefakty.pl, 2013-01-13. [dostęp 2013-02-15].
  225. Marcin Motyka: AO: Tsonga o krok od sensacji, Federer przetrwał pięciosetową batalię (pol.). W: AO [on-line]. sportowefakty.pl, 2013-01-23. [dostęp 2013-02-15].
  226. ATP Staff: Benneteau Stuns Federer To Reach Semis (ang.). W: ABN AMRO World Tennis Tournament 2013 [on-line]. atpworldtour.com, 2013-02-15. [dostęp 2013-02-15].
  227. Marcin Motyka: ATP Dubaj: Nie będzie finału marzeń! Berdych obronił meczbole i pokonał Federera (pol.). W: ATP Dubaj [on-line]. sportowefakty.pl, 2013-03-01. [dostęp 2013-03-01].
  228. Marcin Motyka: Roger Federer planuje dwumiesięczną przerwę od zawodowego tenisa (pol.). sportowefakty.pl, 2013-02-25. [dostęp 2013-02-27].
  229. Rafał Smoliński: ATP Indian Wells: Federer bezradny w starciu z Nadalem, fatalna gra Szwajcara (pol.). W: ATP Indian Wells [on-line]. sportowefakty.pl, 2013-03-15. [dostęp 2013-04-02].
  230. Marcin Motyka: ATP Madryt: Znakomite otwarcie Federera, niespodziewana wpadka Gasqueta (pol.). W: ATP Madryt [on-line]. sportowefakty.pl, 2013-05-07. [dostęp 2013-06-06].
  231. Krzysztof Straszak: ATP Madryt: Federer zdetronizowany przez Nishikoriego (pol.). W: ATP Madryt [on-line]. sportowefakty.pl, 2013-05-09. [dostęp 2013-06-06].
  232. Robert Pałuba: ATP Rzym: Błysk geniuszu Federera, solidny powrót Del Potro (pol.). W: ATP Rzym [on-line]. sportowefakty.pl, 2013-05-14. [dostęp 2013-06-06].
  233. Rafał Smoliński: ATP Rzym: Federer zdemolował Simona, utytułowany Szwajcar rywalem Janowicza! (pol.). W: ATP Rzym [on-line]. sportowefakty.pl, 2013-05-16. [dostęp 2013-06-06].
  234. Dominika Pawlik: ATP Rzym: Janowicz nie dał rady Maestro, ale walczył ambitnie (pol.). W: ATP Rzym [on-line]. sportowefakty.pl, 2013-05-18. [dostęp 2013-06-06].
  235. Marcin Motyka: ATP Rzym: Nadal rozgromił Federera, cztery gemy Maestro w finale (pol.). W: ATP Rzym [on-line]. sportowefakty.pl, 2013-05-19. [dostęp 2013-06-06].
  236. Rafał Smoliński: Roland Garros: program i wyniki mężczyzn (pol.). W: Roland Garros [on-line]. sportowefakty.pl, 2013-05-26. [dostęp 2013-06-06].
  237. Marcin Motyka: ATP Halle: Federer zrewanżował się Haasowi, Jużny lepszy od Gasqueta (pol.). sportowefakty.pl, 2013-06-15. [dostęp 2013-06-16].
  238. Rafał Smoliński: Wimbledon: Szokująca klęska Nadala, Hiszpan nie zagra z Kubotem! (pol.). W: Wimbledon [on-line]. sportowefakty.pl, 2013-06-24. [dostęp 2013-06-26].
  239. Ben Dirs: Roger Federer loses to Sergiy Stakhovsky at Wimbledon (ang.). W: BBC Sport at Wimbledon [on-line]. bbc.co.uk, 2013-06-26. [dostęp 2013-06-26].
  240. Marcin Motyka: ATP Hamburg: Federer zwycięski z nową rakietą, Haas stracił seta z kwalifikantem (pol.). W: ATP Hamburg [on-line]. sportowefakty.pl, 2013-07-17. [dostęp 2013-08-03].
  241. Rafał Smoliński: US Open: Dzień 8. w pigułce (pol.). W: US Open [on-line]. sportowefakty.pl, 2013-09-03. [dostęp 2013-09-08].
  242. Roger Federer splits with coach (ang.). W: Associated Press [on-line]. espn.com, 13 października 2013. [dostęp 10 stycznia 2017].
  243. Marcin Motyka: ATP Bazylea: Del Potro znów pokonał Federera w finale i obronił tytuł (pol.). W: ATP Bazylea [on-line]. sportowefakty.pl, 2013-10-27. [dostęp 2013-11-12].
  244. Łukasz Iwanek: Finały ATP World Tour: Nadal z Djokoviciem o prymat w Turnieju Mistrzów (pol.). sportowefakty.pl, 2013-11-11. [dostęp 2013-11-12].
  245. Rafał Smoliński: Stefan Edberg dołączył do sztabu trenerskiego Rogera Federera (pol.). sportowefakty.pl, 2013-12-27. [dostęp 2014-01-05].
  246. Marcin Motyka: ATP Brisbane: Federer pokonany, finałowy bój legend dla Hewitta (pol.). W: ATP Brisbane [on-line]. sportowefakty.pl, 2014-01-05. [dostęp 2014-01-05].
  247. ATP Staff: Federer, Hewitt To Face Off In Brisbane Final (ang.). W: Brisbane International 2014 [on-line]. atpworldtour.com, 2014-01-04. [dostęp 2014-01-05].
  248. Australian Associated Press: Australian Open 2014: Roger Federer breezes past James Duckworth (ang.). W: Australian Open 2014 [on-line]. theguardian.com, 2014-01-14. [dostęp 2014-01-24].
  249. Polska Agencja Prasowa: Niesamowity rekord Federera (pol.). Przegląd Sportowy, 2014-01-16. [dostęp 2014-01-24].
  250. Marcin Motyka: Australian Open: Federer śrubuje rekord, Dimitrow wygrał z Raoniciem, Murray pokonał ulubieńca swojej mamy (pol.). W: 2014-01-18 [on-line]. sportowefakty.pl, Australian Open. [dostęp 2014-01-24].
  251. Polska Agencja Prasowa: Australian Open 2014: Federer w ćwierćfinale. Jedenasty raz z rzędu (pol.). W: Australian Open 2014 [on-line]. RMF FM, 2014-01-20. [dostęp 2014-01-24].
  252. John Pye: Vintage Federer puts away Murray; will play Nadal at Australian Open (ang.). morningjournal.com, 2014-01-23. [dostęp 2014-01-24].
  253. Polska Agencja Prasowa: Australian Open: Nadal łatwo pokonał Federera i zagra w finale (pol.). W: Australian Open [on-line]. Polskie Radio, 2014-01-24. [dostęp 2014-01-24].
  254. Rafał Smoliński: Stanislas Wawrinka odebrał Rogerowi Federerowi miano pierwszej rakiety Szwajcarii (pol.). sportowefakty.pl, 2014-01-24. [dostęp 2014-01-24].
  255. Marcin Motyka: ATP Dubaj: Roger Federer wyszedł z impasu i pokonał w finale Tomasa Berdycha (pol.). W: ATP Dubaj [on-line]. sportowefakty.pl, 2014-03-01. [dostęp 2014-03-01].
  256. Rafał Smoliński: ATP Indian Wells: Zacięty bój Djokovicia z Federerem, pierwszy tytuł Serba w sezonie (pol.). W: ATP Indian Wells [on-line]. sportowefakty.pl, 2014-03-17. [dostęp 2014-06-09].
  257. Marcin Motyka: ATP Monte Carlo: Roger Federer pokonał Novaka Djokovicia, w finale zagra ze Stanislasem Wawrinką (pol.). W: ATP Monte Carlo [on-line]. sportowefakty.pl, 2014-04-19. [dostęp 2014-06-09].
  258. Stanislas Wawrinka sees off Roger Federer to lift Monte Carlo title (ang.). theguardian.com, 2014-04-20. [dostęp 2014-06-09].
  259. Federerowi urodziła się druga para bliźniaków (pol.). zw.lt, 2014-05-07. [dostęp 2014-06-09].
  260. Robert Pałuba: Roland Garros: Gulbis lepszy od Federera, zwycięski powrót Murraya (pol.). W: Roland Garros [on-line]. sportowefakty.pl, 2014-06-01. [dostęp 2014-06-09].
  261. Marcin Motyka: ATP Halle: Roger Federer nie rzucił słów na wiatr, 79. tytuł w karierze Szwajcara (pol.). W: ATP Halle [on-line]. sportowefakty.pl, 2014-06-15. [dostęp 2014-07-06].
  262. Marcin Motyka: ATP Halle: Roger Federer i Marco Chiudinelli zmarnowali cztery meczbole w finale debla (pol.). W: ATP Halle [on-line]. sportowefakty.pl, 2014-06-15. [dostęp 2014-07-06].
  263. Kate Battersby: Novak Djokovic triumphs in five-set thriller (ang.). wimbledon.com, 2014-07-06. [dostęp 2014-07-06].
  264. Roger Federer, Serena Williams win (ang.). espn.go.com, 2014-08-18. [dostęp 2014-11-24].
  265. Tsonga Topples Federer For Toronto Title (ang.). atpworldtour.com, 2014-08-10. [dostęp 2014-11-24].
  266. US Open: Roger Federer beats Gael Monfils in five-set thriller, „BBC Sport”, 5 września 2014 [dostęp 2018-04-02]  (ang.).
  267. Roger Federer beats Novak Djokovic in Shanghai Masters semifinals (ang.). latimes.com, 2014-10-11. [dostęp 2017-04-27].
  268. Raonic Beats Federer In Paris (ang.). atpworldtour.com, 2014-10-31. [dostęp 2014-11-24].
  269. Piers Newbery: World Tour Finals: Roger Federer beats Stan Wawrinka in semi-final (ang.). bbc.com, 2014-11-16. [dostęp 2014-11-24].
  270. Roger Federer Withdraws Ahead Of Final Due To Injury (ang.). atpfinals.com, 2014-11-16. [dostęp 2014-11-24].
  271. Marcin Motyka: ATP Brisbane: 1000. zwycięstwo Rogera Federera! (pol.). W: ATP Brisbane [on-line]. sportowefakty.pl, 2015-01-11. [dostęp 2015-04-03].
  272. Marcin Motyka: Australian Open: Roger Federer wyeliminowany przez Andreasa Seppiego! (pol.). W: Australian Open [on-line]. sportowefakty.pl, 2015-01-23. [dostęp 2015-04-03].
  273. ATP Staff: Dubai 2015 Final Federer Beats Djokovic For 7th Title (ang.). atpworldtour.com, 2015-02-28. [dostęp 2015-04-03].
  274. Josh Meiseles: Djokovic's Desert Dream: How The Indian Wells Final Was Won (ang.). W: BNP Paribas Open 2015 [on-line]. atpworldtour.com, 2015-03-22. [dostęp 2015-04-03].
  275. Rafał Smoliński: ATP Monte Carlo: Gael Monfils pożegnał Rogera Federera, blamaż Stana Wawrinki (pol.). W: ATP Monte Carlo [on-line]. sportowefakty.pl, 2015-04-16. [dostęp 2015-07-12].
  276. ATP Staff: Federer Wins Inaugural Istanbul Open Crown (ang.). atpworldtour.com, 2015-05-04. [dostęp 2015-07-12].
  277. Rafał Smoliński: ATP Madryt: Nick Kyrgios obronił dwa meczbole i wyeliminował Rogera Federera (pol.). W: ATP Madryt [on-line]. sportowefakty.pl, 2015-05-06. [dostęp 2015-07-12].
  278. ATP Staff: Djokovic Wins Fourth Rome Crown; Fourth Masters 1000 Title Of 2015 (ang.). atpworldtour.com, 2015-05-17. [dostęp 2015-07-12].
  279. Rafał Smoliński: Roland Garros: Program i wyniki mężczyzn (pol.). W: Roland Garros [on-line]. sportowefakty.pl, 2015-05-24. [dostęp 2015-07-12].
  280. Josh Meiseles: Eight Is Great For Federer (ang.). atpworldtour.com, 2015-06-21. [dostęp 2015-07-12].
  281. Rafał Smoliński: Wimbledon: Program i wyniki mężczyzn (pol.). W: Wimbledon [on-line]. sportowefakty.pl, 2015-06-29. [dostęp 2015-07-12].
  282. Marcin Motyka: Roger Federer zatrudnił Ivana Ljubicicia, bo usłyszał „nie” od Severina Luthiego (pol.). sportowefakty.wp.pl, 2015-12-14. [dostęp 2015-12-28].
  283. Rafał Smoliński: Roger Federer przeszedł operację i nie zagra w turniejach w Rotterdamie i Dubaju (pol.). sportowefakty.wp.pl, 3 lutego 2016. [dostęp 10 stycznia 2017].
  284. Karolina Konstańczak: Roger Federer nie zagra w igrzyskach olimpijskich i w pozostałej części sezonu! (pol.). sportowefakty.wp.pl, 26 lipca 2016. [dostęp 10 stycznia 2017].
  285. Marcin Motyka: Australian Open: Roger Federer napisał historię. 300. wielkoszlemowe zwycięstwo Szwajcara (pol.). sportowefakty.wp.pl, 22 stycznia 2016. [dostęp 10 stycznia 2017].
  286. Kacper Kowalczyk: Wimbledon: Roger Federer obronił trzy piłki meczowe! Marzenia o 18. tytule wielkoszlemowym wciąż żywe! (pol.). sportowefakty.wp.pl, 6 lipca 2016. [dostęp 10 stycznia 2017].
  287. Karolina Konstańczak: Wimbledon: mordercza pięciosetówka dla Milosa Raonicia. Roger Federer nie zagra w finale! (pol.). sportowefakty.wp.pl, 8 lipca 2016. [dostęp 10 stycznia 2017].
  288. Marcin Motyka: ATP Brisbane: Roger Federer nie obronił tytułu, Szwajcar przegrał finał z Milosem Raoniciem (pol.). sportowefakty.wp.pl, 10 stycznia 2016. [dostęp 10 stycznia 2017].
  289. Rafał Smoliński: ATP Stuttgart: powtórka z Monachium zamiast hitu Roger Federer - Juan Martin del Potro (pol.). sportowefakty.wp.pl, 11 czerwca 2016. [dostęp 10 stycznia 2017].
  290. Rafał Smoliński: ATP Stuttgart: Roger Federer i Juan Martin del Potro zakwalifikowani do półfinału (pol.). sportowefakty.wp.pl, 10 czerwca 2016. [dostęp 10 stycznia 2017].
  291. Round Robin Results (ang.). Hopman Cup. [dostęp 2017-09-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-09-12)].
  292. Australian Open: Roger Federer outlasts Stan Wawrinka in five sets to make Melbourne Park final (ang.). abc.net.au, 2017-01-26. [dostęp 2017-09-13].
  293. Matt Trollope: Federer’s high five. ausopen.com, 2017-01-30. [dostęp 2017-09-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-29)].
  294. Ravi Ubha: Roger Federer beats Rafael Nadal in Australian Open final for 18th major. CNN, 2017-01-30. [dostęp 2017-09-13].
  295. ATP Staff: Federer reassesses goals after Indian Wells triumph. ATP World Tour, 2017-03-20. [dostęp 2017-09-13].
  296. ATP Staff: Federer Completes Third Sunshine Double With Miami Title. ATP World Tour, 2017-04-02. [dostęp 2017-09-13].
  297. Associated Press: Roger Federer will skip French Open, eyes grass-court season. ESPN, 2017-05-15. [dostęp 2017-09-13].
  298. Roger Federer stunned by Tommy Haas in first game back. Eurosport, 2017-06-14. [dostęp 2017-09-13].
  299. Associated Press: Roger Federer warms up for Wimbledon with 92nd career title. ESPN, 2017-06-25. [dostęp 2017-09-13].
  300. ATP Staff: How the 2017 Wimbledon Final Was Won. ATP World Tour, 2017-07-17. [dostęp 2017-07-17].
  301. ATP Staff: Federer: „I Wasn't In A Safe Place Against Del Potro” (ang.). ATP World Tour, 2017-09-07. [dostęp 2017-09-12].
  302. US crash out of Davis Cup (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2001-02-11].
  303. Hewitt beats Federer (ang.). theage.com.au. [dostęp 2003-09-21].
  304. Switzerland gain promotion in Davis Cup (ang.). swissinfo.ch. [dostęp 2008-09-20].
  305. Federer helps Switzerland claim 2-0 lead in Davis Cup (ang.). usatoday.com. [dostęp 2009-09-18].
  306. Federer to miss Davis Cup clash (ang.). rte.ie. [dostęp 2010-09-15].
  307. Federer promises Davis Cup return for Switzerland (ang.). swissinfo.ch, 2011-03-11. [dostęp 2017-04-27].
  308. Federer Adds To Legacy, Helps Switzerland Clinch First Davis Cup Crown (ang.). W: ATP Staff [on-line]. atpworldtour.com, 2014-11-23. [dostęp 2014-11-24].
  309. Switzerland win Hopman Cup (ang.). swissinfo.ch, 2001-01-06. [dostęp 2017-04-27].
  310. Mikael McKenzie: Hopman Cup: Roger Federer guides Switzerland to record title against Germany (ang.). express.co.uk, 2019-01-05. [dostęp 2019-01-05].
  311. Paul Weaver: Move over McEnroe and Borg, this one will run and run in the memory (ang.). guardian.co.uk, 7 lipca 2008. [dostęp 24 kwietnia 2011].
  312. Martin Flanagan: Federer v Nadal as good as sport gets (ang.). theage.com.au, 12 lipca 2008. [dostęp 24 kwietnia 2011].
  313. Jeff McGregor: Greatest rivalry of the 21st century? (ang.). ESPN.com, 3 lutego 2009. [dostęp 24 kwietnia 2011].
  314. Charlie Eccleshare: Roger Federer vs Rafael Nadal: The five ages of tennis's greatest rivalry (ang.). telegraph.co.uk, 15 marca 2017. [dostęp 27 kwietnia 2017].
  315. Richard Evans: Federer vs. Nadal: A great rivalry (ang.). The New York Times, 24 czerwca 2007. [dostęp 24 kwietnia 2011].
  316. Tennis stars Nadal and Federer net $2.6M in Zurich charity clash (ang.). cnn.com, 22 grudnia 2010. [dostęp 24 kwietnia 2011].
  317. Jimmy Connors: Connors on the men's final (ang.). bbc.co.uk. [dostęp 2006-07-09].
  318. Sue Mott: Rain only opponent able to slow unstoppable Federer (ang.). telegraph.co.uk. [dostęp 2004-07-03].
  319. Jeff Cooper: Photo Study of the Roger Federer Forehand (ang.). tennis.about.com. [dostęp 2011-04-14].
  320. a b David Foster Wallace: Federer as Religious Experience (ang.). nytimes.com. [dostęp 2006-08-20].
  321. Jeff Cooper: Roger Federer: Basic Facts and Game Profile (ang.). tennis.about.com. [dostęp 2011-04-14].
  322. John McEnroe: Federer's serve is the key (ang.). telegraph.co.uk. [dostęp 2004-07-04].
  323. Stephen Bierley: Serve-volley dead? No one told Federer (ang.). guardian.co.uk. [dostęp 2003-07-08].
  324. a b Charles Lin: Best Serve and Volleyer in the World (ang.). essentialtennis.com. [dostęp 2010-07-11].
  325. Krzysztof Straszak: Edberg oceni na przykładzie Federera, czy jest możliwy tenis w stylu serwis&wolej (pol.). sportowefakty.pl, 2013-12-31. [dostęp 2014-01-05].
  326. Marcin Motyka: Roger Federer zapowiada więcej wizyt przy siatce i zapewnia, że czuje się znakomicie (pol.). sportowefakty.pl, 2013-12-30. [dostęp 2014-01-05].
  327. Neil Mcleman: US Open: Roger Federer breaks out 'hotdog' shot again during comfortable first-round win (ang.). dailyrecord.co.uk. [dostęp 2010-09-01].

Bibliografia | edytuj kod

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Roger Federer" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy