Royal Flying Corps


Royal Flying Corps w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Royal Flying Corps (RFC; Królewski Korpus Lotniczy) – brytyjskie lotnictwo wojskowe w czasie I wojny światowej, będące częścią wojsk lądowych (obowiązywały w nim te same oliwkowozielone mundury, stopnie i insygnia rang). Korpus został utworzony 13 kwietnia 1912 roku, w dniu 1 kwietnia 1918 roku po połączeniu ze Służbą Lotniczą Marynarki Królewskiej (RNAS) utworzył Królewskie Siły Powietrzne (RAF) – nowy rodzaj sił zbrojnych, niezależny od dowództwa wojsk lądowych i marynarki wojennej.

Na początku I wojny światowej RFC, dowodzone przez Davida Hendersona, składało się z pięciu dywizjonów. Dywizjonu balonów obserwacyjnych No. 1 Squadron RAF oraz czterech dywizjonów wyposażonych w samoloty m. in. (No. 2, No. 3).

Spis treści

Lista samolotów i statków powietrznych używanych przez RFC | edytuj kod

Statki powietrzne | edytuj kod

Prototypy | edytuj kod

Samoloty zdobyczne | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (siły powietrzne):
Na podstawie artykułu: "Royal Flying Corps" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy