Rurykowicze


Rurykowicze w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii To jest najnowsza wersja przejrzana, która została oznaczona 11 mar 2019. Od tego czasu wykonano 2 zmiany, które oczekują na przejrzenie. Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania Ruryk – założyciel rodu Rurykowiczów (pośrodku) na Pomniku tysiąclecia Rosji z 1862 roku. Andrzej I Bogolubski – po złupieniu Kijowa przeniósł stolicę Rusi Kijowskiej do Włodzmierza. Iwan IV Groźny – pierwszy Rurykowicz, który przyjął tytuł cara. Fiodor I Iwanowicz – car Rosji, ostatni Rurykowicz zasiadający na tronie. Gieorgij Lwow – premier Rosji w 1917 roku pochodzący z rodu Rurykowiczów

Rurykowicze (ukr. Рю́риковичі, ros. Рю́риковичи) – ród ruski wywodzący się od legendarnego wodza WaregówRuryka I, pochodzącego najprawdopodobniej z Półwyspu Jutlandzkiego. Kniaziowie z tej dynastii zdołali skupić pod swymi rządami część Waregów, plemion słowiańskich i plemion ugrofińskich i tym samym dali początek Rusi Kijowskiej. Z czasem ludność wareska uległa całkowitej asymilacji ze Słowianami. Dynastia ta sprawowała rządy w Wielkiem Księstwie Moskiewskim (Rusi Moskiewskiej) i Carstwie Rosyjskim do 1610 roku (z przerwą w latach 1598-1606). Jej ostatnimi przedstawicielami, którzy zasiadali na tronie Rosji byli carowie Fiodor I Iwanowicz, syn Iwana IV Groźnego oraz Wasyl IV Szujski. Potomkiem Ruryka z rodu książąt jarosławskich był także premier Rosji Gieorgij Lwow, sprawujący urząd w 1917 roku.

Spis treści

Geneza | edytuj kod

Powieść minionych lat (Latopis ruski Nestora, powstały w początkach XII w.):

Genealogia | edytuj kod

Ruryk miał przypuszczalnie jednego syna – Igora. Igor ożenił się z Olgą, z którą miał syna Światosława.

Światosław I miał trzech synów – byli nimi:

Potomstwo Włodzimierza I Wielkiego | edytuj kod

Jego żonami z czasów sprzed przyjęcia chrztu były:

  1. Rogneda – córka połockiego księcia Rogwołoda[1][2],
  2. Greczynka[1],
  3. dwie Czeszki[1],
  4. Bułgarka[1] – według Wasyla Tatiszczewa miała mieć na imię Adela.

Skandynawskie sagi (których wiarygodność bywa podawana w wątpliwość) dają Włodzimierzowi żonę o imieniu Olava lub Allogia. Część badaczy sądzi, że imię to pojawiło się przez błąd skaldów, którzy przypisali imię babki Włodzimierza (Olga) jego żonie[3].

W 989 roku Włodzimierz poślubił Annę Porfirogenetkę, siostrę cesarza bizantyjskiego Bazylego II Bułgarobójcy. Owdowiał w 1011 roku. Po jej śmierci ożenił się jeszcze raz z córką hrabiego Kuno von Engingen, a wdowa po Włodzimierzu żyła jeszcze w sierpniu 1018 roku.

Synami Włodzimierza byli:

Córkami Włodzimierza były:

  • Teofano – żona Ostomira, posadnika Nowogrodu[6],
  • Przedsława – konkubina Bolesława Chrobrego, córka Rognedy
  • Dobroniega Maria – żona Kazimierza I Odnowiciela.

Przypuszcza się, że córką Włodzimierza mogła być też nieznana z imienia żona Bernarda II, margrabiego Marchii Północnej[2].

Drzewa genealogiczne | edytuj kod

Pierwsi Rurykowicze | edytuj kod

Rurykowicze czernihowscy | edytuj kod

Rurykowicze riazańscy | edytuj kod

Rurykowicze połoccy | edytuj kod

Rurykowicze smoleńscy | edytuj kod

Rurykowicze włodzimierscy | edytuj kod

Polskie rody książęce wywodzące się od Rurykowiczów | edytuj kod

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g h i j k l Powieść minionych lat, tłum. F. Sielicki, Wrocław – Warszawa – Kraków 1999, s. 95.
  2. a b c d e f W. Dworzaczek, Genealogia, Warszawa 1959, tabl. 21.
  3. Rydzevskaya, Ancient Rus and Scandinavia in 9-14 cent., 1978.
  4. Powieść minionych lat, tłum. F. Sielicki, Wrocław – Warszawa – Kraków 1999, s. 61, 95. Zob. J. Bieniak, Rognieda, Słownik Starożytności Słowiańskich, t. 4, 1970, s. 524.
  5. a b H. Fros, F. Sowa, Księga imion i świętych, t. 1, 1997, szpalta 497.
  6. a b c A. Poppe, Walka o spuściznę po Włodzimierzu Wielkim, „Kwartalnik Historyczny” 102, 1995/3-4, s. 4-22.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Rurykowicze" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy