SS Puck (1948)


SS Puck (1948) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

SS Puck – polski parowy drobnicowiec, zbudowany po II wojnie światowej w Wielkiej Brytanii dla zastąpienia utraconego podczas wojny statku „Puck”, według jego zmodyfikowanych planów.

Historia | edytuj kod

Przed II wojną światową armator Żegluga Polska zamówił w brytyjskiej stoczni Swan, Hunter and Wigham Richardson Ltd. dwa bliźniacze statki: „Puck”, i SS „Hel”. Pierwszy z nich został utracony podczas wojny, wobec tego po wojnie armator, w celu szybkiego uzupełnienia utraconego tonażu, zamówił w stoczni kolejny statek według nieco tylko zmodyfikowanych planów. Otrzymał on również nazwę „Puck”. Został wodowany 4 października 1948 roku, a przybył po raz pierwszy do Gdyni 16 maja 1949 roku[1].

Początkowo pływał w barwach Żeglugi Polskiej, a od 1951 roku armatorem były Polskie Linie Oceaniczne[1]. Pływał na regularnych liniach, głównie do portów Europy Zachodniej, m.in. Antwerpii[1]. Wycofany z eksploatacji 13 stycznia 1962 roku[2].

W 1953 roku Marynarka Wojenna rozważała przejęcie statku i jego przebudowę na stawiacz min, przenoszący około 170 min w komorach minowych. Projekt przebudowy opracowano w styczniu 1954, lecz na skutek odprężenia w stosunkach międzynarodowych, z przejęcia statku i przebudowy zrezygnowano[2].

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c Miciński Kolicki ↓, s. 48.
  2. a b Robert Rochowicz. Stawiacze min z „cywila”. „Morze”. 9/2017. III (24), s. 38-40, 2017. 

Bibliografia | edytuj kod

  • Jerzy Miciński, Stefan Kolicki: Pod polską banderą. Gdynia: Wydawnictwo Morskie, 1962.
Na podstawie artykułu: "SS Puck (1948)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy