Sainte-Barbe (1885)


Sainte-Barbe (1885) w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Sainte-Barbefrancuska kanonierka torpedowa z lat 80. XIX wieku, jedna z ośmiu zbudowanych jednostek typu Bombe. Okręt został zwodowany 10 października 1885 roku w stoczni Claparède w Le Petit-Quevilly, a do służby w Marine nationale przyjęto go w 1890 roku. Jednostka została skreślona z listy floty w 1911 roku i następnie złomowana.

Spis treści

Projekt i budowa | edytuj kod

Kanonierki torpedowe typu Bombe zaprojektowano jako niewielkie, jednokominowe jednostki o trzech masztach (początkowo z ożaglowaniem), z taranowymi dziobami, wystającymi rufaami i pochylonymi dośrodkowo burtami[1][2]. Kadłuby jednostek wykonano ze stali[3].

„Sainte-Barbe” zbudowany został w stoczni Claparède[1][2]. Stępkę okrętu położono w 1884 roku, a zwodowany został 10 października 1885 roku[2][4].

Dane taktyczno–techniczne | edytuj kod

Okręt był kanonierką torpedową o długości między pionami 59,2 metra, szerokości całkowitej 5,97 metra i maksymalnym zanurzeniu 3,17 metra[1][2]. Wyporność normalna wynosiła 430 ton[1][a]. Okręt napędzany był przez dwie pionowe maszyny parowe o łącznej mocy 1800 KM, do których parę dostarczały cztery kotły lokomotywowe[1][2]. Maksymalna prędkość napędzanej dwiema śrubami jednostki wynosiła 18–19 węzłów[1][2]. Okręt zabierał maksymalnie 108 ton węgla[1][2].

Uzbrojenie artyleryjskie jednostki składało się początkowo z dwóch pojedynczych dział kalibru 47 mm L/40 M1885, umieszczonych na dziobie i rufie oraz pięciu rewolwerowych działek kal. 37 mm L/20 M1885[1][2]. Okręt wyposażony był w dwie pojedyncze nadwodne wyrzutnie torped kal. 350 mm[1][2].

Opancerzenie obejmowało jedynie nadbudówkę, która miała stalowe ściany o grubości 13 mm[1][2].

Załoga okrętu składała się z 70 oficerów, podoficerów i marynarzy[1][2][b].

Służba | edytuj kod

„Sainte-Barbe” został przyjęty do służby w Marine nationale w 1890 roku[1][2]. W latach 90. XIX wieku sprawiające problemy kotły lokomotywowe wymieniono na kotły Guyot du Temple[1][2]. Dokonano też modernizacji uzbrojenia okrętu, montując na sponsonach w miejscu dwóch rewolwerowych działek kal. 37 mm dwa działa kal. 47 mm[1]. Jednostka została wycofana ze służby w 1911 roku, a następnie złomowana[1][4].

Uwagi | edytuj kod

  1. Brassey 1894 ↓, s. 293, Jane 1900 ↓, s. 127 i Jane 1970 ↓, s. 131 podają, że wyporność okrętu wynosiła 395 ton.
  2. Jane 1900 ↓, s. 127 i Jane 1970 ↓, s. 131 podają, że załoga liczyła 63 osoby.

Przypisy | edytuj kod

  1. a b c d e f g h i j k l m n o Chesneau i Kolesnik 1979 ↓, s. 324.
  2. a b c d e f g h i j k l m Gogin 2021 ↓.
  3. Brassey 1894 ↓, s. 293.
  4. a b Gardiner i Gray 1985 ↓, s. 194.

Bibliografia | edytuj kod

  • The Naval Annual, 1894. T.A. Brassey (red.). Portsmouth: J. Griffin and Co., 1894. (ang.)
  • Roger Chesneau, Eugene Kolesnik: Conway’s All The World’s Fighting Ships 1860-1905. London: Conway Maritime Press, 1979. ISBN 978-0-85177-133-5. (ang.)
  • Robert Gardiner, Randal Gray: Conway’s All the World’s Fighting Ships 1906–1921. London: Conway Maritime Press, 1985. ISBN 0-85177-245-5. (ang.)
  • Ivan Gogin: BOMBE torpedo gunboats (1887 - 1890) (ang.). Navypedia. [dostęp 2021-02-20].
  • Fred T. Jane (red.): Jane’s Fighting Ships 1900. London: Sampson Low, Marston & Co., 1900. (ang.)
  • Fred T. Jane (red.): Jane’s Fighting Ships 1905/6. New York: ARCO Publishing Company, 1970. (ang.)
Na podstawie artykułu: "Sainte-Barbe (1885)" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy