Samochodowe Mistrzostwa Europy


Samochodowe Mistrzostwa Europy w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Samochodowe Mistrzostwa Europy, International Grand Prix, oficjalnie European Championship – coroczny cykl wyścigów samochodowych typu Grand Prix, organizowany przez AIACR w latach 19311939. Celem Mistrzostw było wyłonienie mistrza w kategorii kierowców, tj. kierowcy, który zdobył najmniej punktów w całym sezonie. Wyścigi składające się na Mistrzostwa Europy nazywane były Grandes Épreuves.

Spis treści

Historia | edytuj kod

Pierwsze Mistrzostwa Europy odbyły się w 1931 roku według przepisów Formuły Libre, które zakładały minimalną masę samochodu na poziomie 900 kg. Był to typ wyścigów długodystansowych, które trwały przynajmniej dziesięć godzin, a każda załoga liczyła dwóch kierowców. W roku 1932 wyścigi trwały od pięciu do dziesięciu godzin. W latach 1933–1934 nie rozgrywano mistrzostw. Na sezon 1935 zmieniono przepisy, ograniczające masę pojazdów do 750 kg[1]. W tym czasie Hitler rozpoczął finansowe wspieranie niemieckich konstruktorów wyścigowych, co zaowocowało dominacją Mercedesa i Auto Uniona w drugiej połowie lat 30.[2]. Od 1938 roku obowiązywała nowa formuła, dopuszczająca stosowanie silników wolnossących (o poj. do 4,5 litra) oraz doładowanych (o poj. do 3 litrów)[1]. II wojna światowa uniemożliwiła AIACR wyłonienie mistrza w roku 1939[3]. Korpsführer Adolf Hühnlein, prezydent Oberste Nationale Sportbehörde für die Deutsche Kraftfahrt (Niemieckiego Związku Motorowego) ogłosił mistrzem Hermanna Langa, chociaż według oficjalnej punktacji zostałby nim Hermann Paul Müller[4].

Punktacja | edytuj kod

W przeciwieństwie do wyścigów Formuły 1, mistrzostwo otrzymywał kierowca z najmniejszą liczbą punktów; w przypadku, kiedy więcej kierowców miało tę samą liczbę punktów, zwyciężał zawodnik z największym pokonanym dystansem. Za pierwsze, drugie i trzecie miejsce przyznawano odpowiednio 1, 2 i 3 punkty. Kierowcy, którzy pokonali przynajmniej trzy czwarte dystansu, otrzymywali 4 punkty. Zawodnicy z przejechaną minimum połową wyścigu zdobywali 5 punktów. Tym, którzy pokonali przynajmniej ćwierć wyścigu, przyznawano 6 punktów. Kierowcy, którzy przejechali poniżej ćwierci dystansu, zdobywali 7 punktów. Zawodnicy, którzy nie wystartowali w wyścigu, otrzymywali 8 punktów[5].

Wyścigi | edytuj kod

Mistrzowie | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. a b Hans Etzrodt: History, Grand Prix-, American- & Other Formulae (ang.). W: kolumbus.fi [on-line]. [dostęp 2014-09-07].
  2. Scott Russell: Motorsport and WWII - The 1939 Belgrade Grand Prix (ang.). W: cfm.globalf1.net [on-line]. [dostęp 2014-09-04].
  3. Leif Snellman, Don Capps: AIACR EUROPEAN CHAMPIONSHIP 1939 (ang.). W: kolumbus.fi [on-line]. [dostęp 2014-09-07].
  4. Richard Armstrong: Unfinished Symphony: Why the 1939 European Championship was never won (ang.). W: forix.com [on-line]. 2002-11-07. [dostęp 2014-09-07].
  5. Hans Etzrodt: THE 1931 EUROPEAN AUTOMOBILE CHAMPIONSHIP (ang.). W: kolumbus.fi [on-line]. [dostęp 2014-09-07].
Na podstawie artykułu: "Samochodowe Mistrzostwa Europy" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy