Sancho I Kolonizator


Sancho I Kolonizator w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Sancho I (11 listopada 1154 - 26 marca 1211) był drugim królem Portugalii, od 1185. Był synem Alfonsa I Zdobywcy i Mafaldy Sabaudzkiej.

W 1191 odbił z rąk Maurów miasto Silves, jednak w wyniku rozpętania przez Kastylijczyków wojny na froncie północnym, stracił ją z powrotem. Swój przydomek (o Povoador, port. Kolonizator, Repoblator) zawdzięcza szeroko zakrojonej akcji kolonizacyjnej. Zakładał nowe miasta i wsi, sprowadził do Portugalii kolonistów flamandzkich i burgundzkich. Swoją władze opierał na popieranej przez siebie klasie kupców.

Był wielkim miłośnikiem sztuki. Sam napisał kilka tomów wierszy. Za państwowe pieniądze wysyłał młodych Portugalczyków na studia zagraniczne.

Przodkowie | edytuj kod

Potomstwo | edytuj kod

Sancho w 1175 poślubił Dulce Berenguer (1152-1198), córkę Ramona Berenguera IV, hrabiego Barcelony, i Petroneli, królowej Aragonii. Para miała:

Z Marią Aires (ok. 1180-?), miał dwoje dzieci:

Z Marią Pais Ribeira (Ribeirinha) (ok. 1170- przed 1258), miał:

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Sancho I Kolonizator" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy