Sonant


Sonant w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Sonant, inaczej spółgłoska sylabicznaspółgłoska zgłoskotwórcza, tworząca sylabę[1]. Sonantami są zwykle spółgłoski nosowe i płynne. Współcześnie nie występują w języku polskim, ale są dosyć częste w innych językach.

W szerszym ujęciu sonantami (sonorantami, rezonantami) są nazywane głoski wymawiane bez turbulentnego przepływu powietrza przez narządy głosowe – spółgłoski sonorne (n, ɲ, ŋ, r, ɾ, l, ɫ), półsamogłoski (j, w) i samogłoski. Przeciwstawiane są im obstruenty.

Zobacz też | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Sonanty. W: Stanisław Dubisz, Halina Karaś, Nijola Kolis: Dialekty i gwary polskie. Wyd. I. Warszawa: Wiedza Powszechna, 1995, s. 131. ISBN 83-2140989-X.
Kontrola autorytatywna (spółgłoska):
Na podstawie artykułu: "Sonant" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy