Stefan Edberg


Stefan Edberg w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stefan Edberg (ur. 19 stycznia 1966 w Västervik) – szwedzki tenisista, zwycięzca 9 turniejów wielkoszlemowych, lider rankingu singlowego i deblowego, zdobywca Pucharu Davisa, brązowy medalista igrzysk olimpijskich w Seulu (1988) w grze pojedynczej i podwójnej.

Spis treści

Kariera tenisowa | edytuj kod

Jeden z wybitnych woleistów, szukający rozwiązania niemal każdej akcji – zarówno w odbiorze, jak i przy własnym podaniu – przy siatce[1]. Wysoko oceniano obok umiejętności wolejowych jego klasyczny, jednoręczny backhand.

Występując w gronie juniorów został pierwszym tenisistą w historii, który zdobył kalendarzowy wielki szlem w grze pojedynczej chłopców[2]. Sztuki tej dokonał w 1983. Rok 1983 zakończył jako lider klasyfikacji singlowej juniorów.

Jako zawodowy tenisista startował w latach 1983−1996. W listopadzie 1996 porażką w I rundzie turnieju w Sztokholmie z rodakiem Nicklasem Kultim zakończył karierę[3].

Wygrał w karierze 41 turniejów w grze pojedynczej oraz 18 turniejów deblowych o randze ATP World Tour. 6 razy wygrywał w singlu turnieje wielkoszlemowe – Australian Open z 1985 i 1987 roku (po raz ostatni rozgrywane na nawierzchni trawiastej); Wimbledon z 1988 i 1990; US Open z 1991 i 1992. Ma w swoim dorobku także 3 tytuły wielkoszlemowe w deblu; w 1987 wygrywał Australian Open i US Open w parze z Andersem Järrydem, a w 1996 Australian Open z Petrem Kordą.

13 sierpnia 1990 po raz pierwszy awansował na 1. pozycję rankingu światowego, zastępując Ivana Lendla[4]. Łącznie był liderem rankingu ATP singlistów przez 72 tygodnie. Również jako lider listy ATP deblistów kończył sezony 1990 i 1991. Miejsce w pierwszej dziesiątce zajmował w latach 1985−1994 (do 1993 roku w czołowej piątce). W 1987, wspólnie z Järrydem, został deblowym mistrzem świata (tytuł nadawany przez ATP).

W latach 1984−1996 Edberg reprezentował Szwecję w Pucharze Davisa; czterokrotnie miał udział w końcowym sukcesie (1984, 1985, 1987 i 1994). W 1984 wygrał rywalizację pokazową na igrzyskach olimpijskich w Los Angeles w grze pojedynczej. Cztery lata później, podczas igrzysk olimpijskich w Seulu, zdobył brąz zarówno w singlu, jak i w deblu.

Edberg i Boris Becker stworzyli jedną z najbardziej interesujących rywalizacji w tenisie. Zagrali ze sobą 35 razy w latach 1984–1996, z czego 25–krotnie zwycięsko kończył mecz Niemiec. Zmierzyli się w 3 wielkoszlemowych finałach, które Edberg 2–krotnie wygrał[5].

Cieszył się uznaniem jednego z największych dżentelmenów kortów; 5–krotnie otrzymywał wyróżnienie ATP za postawę godną sportowca; w 1996 został patronem tej nagrody[6].

W 2004 znalazł się w gronie członków Międzynarodowej Tenisowej Galerii Sławy[7].

Finały w turniejach ATP World Tour | edytuj kod

Gra pojedyncza (41–36) | edytuj kod

Gra podwójna (18–11) | edytuj kod

Starty wielkoszlemowe (gra pojedyncza) | edytuj kod

Legenda

     W, wygrał turniej

     F, przegrał w finale

     SF, przegrał w półfinale

     QF, przegrał w ćwierćfinale

     4R, 3R, 2R, 1R przegrał w IV, III, II, I rundzie

     –, nie startował w turnieju głównym

Kariera trenerska | edytuj kod

Edberg pracował w latach 2014 i 2015 jako trener Rogera Federera[8]. W tym czasie Szwajcar wygrał 11 tytułów singlowych, w tym 3 rangi ATP World Tour Masters 1000, Puchar Davisa 2014, uczestniczył w finałach Wimbledonu 2014 i 2015 i US Open 2015.

Przypisy | edytuj kod

  1. Jaideep Vaidya: Stefan Edberg and the 15 Best Serve-and-Volleyers of the Open Era (ang.). bleacherreport.com, 30 lipca 2011. [dostęp 5 stycznia 2017].
  2. Paul McElhinney: Stefan Edberg – The Only Tennis Player to Complete a Junior Grand Slam (ang.). stevegtennis.com, 7 października 2013. [dostęp 5 stycznia 2017].
  3. Jack Thompson: Edberg Loses In Atp Farewell (ang.). chicagotribune.com, 6 listopada 1996. [dostęp 5 stycznia 2017].
  4. Murray Becomes 26th Player In History To Hold No. 1 In Emirates ATP Rankings (ang.). W: Press Release [on-line]. atpworldtour.com, 5 listopada 2016. [dostęp 5 stycznia 2017].
  5. Ten great tennis rivalries (ang.). independent.ie, 8 lipca 2008. [dostęp 5 stycznia 2017].
  6. Stefan Edberg (ang.). tennisfame.com. [dostęp 5 stycznia 2017].
  7. Graf, Edberg and Cheney enshrined into tennis hall of fame (ang.). W: The Associated Press [on-line]. usatoday.com, 11 lipca 2004. [dostęp 5 stycznia 2017].
  8. Roger Federer splits with coach, 'childhood idol' Stefan Edberg (ang.). espn.com, 9 grudnia 2015. [dostęp 5 stycznia 2017].

Bibliografia | edytuj kod

Kontrola autorytatywna (osoba):
Na podstawie artykułu: "Stefan Edberg" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy