Stefan Ignaszak


Stefan Ignaszak w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stefan Ignaszak, ps. Nordyk, Drozd (ur. 30 listopada 1911 w Börnig koło Dortmundu, zm. 8 stycznia 2005 w Poznaniu) – podpułkownik Wojska Polskiego, cichociemny, oficer Armii Krajowej, uczestnik powstania warszawskiego.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Dzieciństwo, młodość | edytuj kod

Stefan Ignaszak był synem Antoniego-pracownika leśnego z Wielkopolski, który w 1906 wyemigrował „za chlebem” do Westfalii.

Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości cała rodzina powróciła do ojczyzny. W okresie od 16 sierpnia 1931 do 30 czerwca 1932 był słuchaczem Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu. Po ukończeniu szkoły odbył praktykę w 17 pułku Ułanów Wielkopolskich w Lesznie. Po zakończeniu służby wojskowej rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Poznańskiego. W okresie międzywojennym pracował m.in. w Urzędzie Wojewódzkim w Poznaniu. Po awansie na oficera rezerwy kawalerii otrzymał przydział mobilizacyjny do 15 pułku Ułanów Poznańskich.

II wojna światowa | edytuj kod

W kampanii wrześniowej 1939 dowodził plutonem zwiadu w 14 Dywizji Piechoty, a później walczył w Grupie płk. dypl. Tadeusza Zieleniewskiego. Po zakończeniu walk udało mu się uniknąć niewoli i przedostać się do Francji, a potem do Wielkiej Brytanii, gdzie służył w 10 pułku strzelców konnych. Tam skierowano go na kurs wywiadu i 13 marca 1943 wylądował jako cichociemny w kraju. Jako oficer wywiadu AK wykorzystując swoją znajomość języka niemieckiego kierował rozpracowywaniem produkcji rakiet V-1 i V-2, przyczyniając się do odkrycia ośrodka badawczego i fabryk broni rakietowej w Peenemünde.

W czasie powstania warszawskiego był oficerem 6 batalionu pancernego pod dowództwem kpt. „Golskiego”, walczącego w rejonie Pola Mokotowskiego oraz ulic Polnej i Noakowskiego.[1]

Okres powojenny | edytuj kod

Już w lutym 1945 zgłosił się do pracy i trafił do Bydgoszczy. W październiku tego samego roku został aresztowany przez UB i pod zarzutem szpiegostwa wojskowego skazany na karę śmierci. Bolesław Bierut zmienił jednak ten wyrok na 5 lat więzienia, dzięki czemu w 1951 wyszedł na wolność. Następnie podjął pracę jako kierownik transportu w Rejonie Lasów Państwowych w Poznaniu, a później jako radca prawny w Koninie. Był współzałożycielem Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej. Mieszkał na Łazarzu przy ulicy Hetmańskiej. Był przyjacielem Szkoły Podstawowej im. gen. Stefana Roweckiego „Grota” w Koziegłowach. Zmarł 8 stycznia 2005 w Poznaniu. Wystąpił w filmie dokumentalnym pt. Cichociemni z 1989[2].

Pochowany 15 stycznia 2005 w Alei Zasłużonych na Cmentarzu na Junikowie (pole 5, kwatera AK, grób rodzinny).

Stefan Ignaszak stracił w czasie II wojny światowej dwóch braci: Antoni zginął w tragicznym wypadku jako lotnik w Wielkiej Brytanii, a Feliks – żołnierz AK – zginął w obozie koncentracyjnym Groß-Rosen.

Upamiętnienie | edytuj kod

19 października 2005 Izbie Pamięci Gimnazjum Nr 1 w Środzie Wielkopolskie nadano imię podpułkownika Stefana Ignaszaka. Odsłonięcia pamiątkowej tablicy dokonał syn Stefana Ignaszaka – Marek.

4 stycznia 2006 na murze za pomnikiem ks. Jerzego Popiełuszki przy kościele Matki Boskiej Bolesnej w Poznaniu odsłonięta została tablica pamiątkowa poświęcona ppłk. Stefanowi Ignaszakowi.

Awanse | edytuj kod

Ordery i odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Jan Szatsznajder, Cichociemni. Z Polski do Polski, Wrocław: Krajowa Agencja Wydawnicza RSW, 1985, s.122.
  2. Cichociemni. filmpolski.pl. [dostęp 15 stycznia 2014].

Bibliografia | edytuj kod

  • Jan Szatsznajder, Cichociemni. Z Polski do Polski, Wrocław: Krajowa Agencja Wydawnicza RSW, 1985, ​ISBN 83-03-01001-8​.
  • Krzysztof M. Kaźmierczak: „Ściśle tajne – nieznane fakty z historii Wielkopolski 1945-1989”, Polska Presse sp. z o.o., Poznań 2009, ​ISBN 978-83-88965-78-4
  • Olga Kałużyńska & TRJ, Z Żałobnej karty... ś.p. ppłk. mgr Stefan Ignaszak, „Piętnastak” Biuletyn Towarzystwa Byłych Żołnierzy i Przyjaciół 15 Pułku Ułanów Poznańskich Nr 1 (45), Poznań styczeń 2005.
  • Stanisław Radomyski, Zarys historii Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu 1926-1939, Oficyna Wydawnicza „Ajaks”, Pruszków 1992, ​ISBN 83-85621-06-7​.

Linki zewnętrzne | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Stefan Ignaszak" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy