Stefan Piechocki


Stefan Piechocki w encyklopedii

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Stefan Piechocki (ur. 2 sierpnia 1883 w Czekanowie, zm. 19 sierpnia 1968 w Kościanie) – polski adwokat, polityk, minister sprawiedliwości, poseł na Sejm I kadencji w II RP.

Spis treści

Życiorys | edytuj kod

Ukończył gimnazjum w Trzemesznie, a następnie studiował na uniwersytetach w Berlinie i Getyndze. Uzyskał tytuł naukowy doktora nauk prawnych. Zamieszkał w Wągrowcu i tam pracował jako adwokat. W latach 1919–1933 prowadził w Poznaniu kancelarię adwokacką, a następnie notarialną. W Poznaniu był radnym miejskim.

W latach 1919–1922 pracował w Ministerstwie b. dzielnicy pruskiej. Na początku lat 20. był dyrektorem departamentu w Ministerstwie Spraw Wewnętrznych. Od 20 listopada 1925 do 14 maja 1926 był ministrem sprawiedliwości w rządach Aleksandra Skrzyńskiego i Wincentego Witosa.

W latach 1922–1927 był posłem na Sejm II RP. Był członkiem klubu Chrześcijańsko-Narodowego Stronnictwa Pracy[1]. Był członkiem Towarzystwa Miłośników Miasta Poznania.

W 1949 został oskarżony o przestępstwo finansowe i skazany na więzienie; po rewizji sprawa została umorzona.

Został pochowany na Cmentarzu Górczyńskim w Poznaniu[2].

Odznaczenia | edytuj kod

Przypisy | edytuj kod

  1. Tadeusz i Witold Rzepeccy, Sejm i Senat 1922–1927, Poznań 1923, s. 471.
  2. Stefan Piechocki – miejsce pochówku [dostęp 2019-02-04]
  3. Order Odrodzenia Polski. Trzechlecie pierwszej kapituły 1921–1924. Warszawa: Prezydium Rady Ministrów, 1926, s. 28.

Bibliografia | edytuj kod

Na podstawie artykułu: "Stefan Piechocki" pochodzącego z Wikipedii
OryginałEdytujHistoria i autorzy